آنجلوپولوس کارگردانی مولف و صاحب سبک به شمار می رفت، و دارای سبک و بیان شخصی خاص خود بود مؤلفه هایی چون کُندی، اپیزودیک بودن و ساختار ابهام آمیز روایت و نماهای طولانی. نماهای طولانی ای که اغلب با وسواس زیادی و پیچیدگی های خاصی طراحی شده بود. «گام معلق لک لک» (۱۹۹۱)، «نگاه خیره اولیس» (۱۹۹۵) و «ابدیت و یک روز» (۱۹۹۸) از کارهای موفق آنجلوپلوس در مقام کارگردانبه شمار می‌روند.

وی توسط منتقدان فیلم بریتانیایی درک مالکوم و دیوید تامپسون به عنوان یکی از بزرگترین کارگردان های جهان معرفی شد. در ژوئیه ۲۰۰۱ دانشگاه اسکس انگلستان به آنجلوپولوس دکترای افتخاری اهدا کرد.