در کودکی‌ پس از حمله نازی‌ها همراه‌ والدینش‌ به ‌سنگاپور و ‌انگلستان‌ رفت‌. تام در هفده سالگی ترک تحصیل‌کرد و به عنوان روزنامه‌نگار، گزارشکر آزاد و منتقد تئاتر کار خود را آغاز کرد و نمایشنامه‌هایی‌ برای‌ رادیو و تلویزیون‌ نوشت. سفر به چک و اسلواکی‌کمونیستی و ملاقات با واتسلاو‌هاول (نمایشنامه‌نویس معترض و رئیس جمهور آینده چک) نقطه عطفی در زندگی او بود. شروع به نوشتن مقالات و نامه‌های مختلف درباره حقوق بشر کرد، تا اینکه نخستین‌ موفقیت‌ بین‌المللی‌ او در سال‌ 1966 با نگارش‌ نمایشنامه‌ «روزنکرانتز و گیلدنسترن‌ مرده‌اند» به‌ دست ‌آمد.
درام های استوپارد از لحاظ مفهومی با پوچ گرایی که پس از جنگ جهانی در آثار سارتر و کامو به اوج خود می‌رسید ارتباط دارد. ارتباطی چند بُعدی به دنبال بازی‌های زبانی، کلیشه‌های اغراق‌آمیز، تکرار و ترکیبات بی ربط یا حتی عبارات ابتکاری از زبان شخصیت‌هایی که معمولا در یک تراژدی کمدی اسیر شرایط جبری و فشار‌های ناخوشایند ناخودآگاهند. شخصیت های آثار استوپارد در چنبره‌ زبان‌ هم‌ گرفتار هستند، اگرچه از زبان ‌‌بازی‌ و جملات‌ نغز آثار کلاسیک خبری‌ نیست‌، ولی همه‌ گرفتار یک‌ بازی‌ زبانی‌اند (یادآور ویتگنشتاین‌) که ‌از آن‌ گریزی‌ نیست‌.