زمانی که آلن 4 سال بیشتر نداشت پدر و مادرش از هم جدا شدند و به ناچار سرپرستی اش به خانواده‌ای دیگر واگذار شد. او دوران تحصیلی خود را در مدارس کاتولیک گذراند و از آنجا که پسر شلوغ و ناآرامی بود چندین بار از مدرسه اخراج شد و در 15 سالگی به کلی درس و تحصیل را ترک کرد پس ناپدری‌اش به ناچار  او را به مغازه قصابی برد تا این حرفه را به او بیاموزد اما آلن در سن ۱۷ سالگی خانه را ترک کرده و به ارتش پیوست. وی در ارتش در یگان تفنگداران دریایی به عنوان چترباز به خدمت ادامه داد و در سال 1954 در جنگ هند و چین حضور داشت.

پس از ترخیص از خدمت از سربازی به عنوان باربر و سپس نیز به عنوان پیش‌خدمت در کافه‌های مختلف پاریس به کار پرداخت. طی همین مدت با بسیاری از بازیگران که در کافه‌های محل کارش رفت‌ و آمد داشتند آشنا شد که یکی از این بازیگران ژان کلود بریالی بود. این دو در سال 1957 تصمیم گرفتند با هم به جشنواره فیلم کن بروند. این تصمیم زندگی آلن را برای همیشه تغییر داد. آلن که یک آدم معمولی بود و هیچ گونه تجربه بازیگری نداشت، آن شب هم با یک دست لباس کرایه‌ای به جشنواره رفته بود اما پس از بازگشت از جشنواره به یک ستاره تبدیل شده بود. چهره فوق‌العاده جذاب او در آن مجلس کاملاً سرآمد همگان بود در آنجا بود که کارگردان های مختلف به سراغ او آمدند. او در این زمان بیشتر در نقش دزد و یا آدمکش اجیر شده بازی می‌کرد. وی در طول زندگی حرفه‌ای خود با کارگردان‌های بزرگی همچون لوکینو ویسکونتی، ژان لوک گدار، ژان پیر ملویل، میکل آنجلو آنتونیونی و لویی مال کار کرده است.

در دهه 1970 علاوه بر بازی در فیلم، دومین کمپانی تولید فیلم خود را تأسیس کرد. وی اکنون یکی دیگر از ثروتمندان جهان بود و فیلم‌هایی که او تهیه می‌کرد با آرم AD بودند. او سپس یک شرکت هواپیمایی تأسیس کرد و بخشی از ثروت خود را در زمینه مورد علاقه‌اش یعنی جمع آوری آثار هنری و پرورش اسب‌های مسابقه سرمایه گذاری کرد. گنجینه شخصی او کم‌نظیر است و صاحب عتیقه‌هایی است که بسیاری از آن‌ها در موزه‌ها به نمایش گذاشته شده است. او در دههٔ 1980 به سوئیس نقل مکان کرد تا بر عملکرد شرکتی که محصولاتش را به نام "آلن دلون" به فروش می‌رساند نظارت بهتری داشته باشد. دفتر این شرکت در شهر ژنو در کشور سوئیس است.