وی هیچگونه آموزش در رابطه با بازیگری نديده و فارغ‌التحصيل اين رشته هم نيست؛ اما بخت با او يار بوده است كه با نخستين فيلمي كه در آن به ايفای نقش پرداخت، به عنوان چهره‌ای مطرح در سينماي ايران شناخته شد. شايد اگر به شكل دیگر و با فيلم ديگری وارد سينما می شد تا به اين اندازه به شهرت و محبوبیت دست نمی یافت.

او با بازي در فيلم «سلطان» (مسعود كيميايی- 1375) وارد دنیای سینما شد؛ اما پيش از آن آزيتا حاجيان و همسرش به او پيشنهاد بازی در فيلم داده بودند كه نپذيرفته بود. چند ماه بعد داريوش مهرجويی براي بازي در فيلم «ليلا» (1375) از او دعوت به همكاری كرد، تهراني داستان فيلم را شنيد و نپسنديد و بازی در فيلم را رد كرد. در چنين شرایطی عكس‌هايی از او به واسطه رضا رخشان - عكاس فيلم - در اختيار كارگردان‌ها و تهيه‌كننده‌ها قرار گرفته بود. به همين جهت كيانوش عياری براي بازی در «بودن يا نبودن» و ايرج قادری براي بازی در «می خواهم زنده بمانم» از او دعوت به همكاری كردند كه هر كدام به دلايلی مقدور نشد. كيميايی بازي در فيلم «سيب سرخ حوا» را به او پيشنهاد داد، تهراني داستان فيلم را شنيد و پسنديد؛ اما وقتي كيميايی از كار كناره‌گيري كرد و سعيد اسدي جای او را گرفت تهراني هم از همكاري طفره رفت. كيميايی مجدداً به او پيشنهاد همكاری داد، و با دستمزد 600 هزار تومان برای بازی در فيلم «سلطان» با او قرارداد بست. تهرانی بلافاصله پس از «سلطان» در فيلم غريبانه (احمد اميني، 1376) بازي كرد كه نقش چندان پيچيده و دشواري نبود و اینگونه بود که تهرانی خیلی زود به یکی ستاره های زن سینمای ایران تبدیل شد. به رغم همه كوشش‌های تهرانی او در فیلم های بعدی اش نتوانست از تيپ خودساخته و تكراری اش جدا شود، تا اين كه با بازی در «كاغذ بی خط» (ناصر تقوايي - 1380) و «خانه‌ای روی آب» (بهمن فرمان ‌آرا - 1380) تا اندازه ای از كليشه زنی آرام با صورت سنگی نجات يافت.