دارای تحصیلات ناتمام در رشته بازیگری مدرسه ویژوال آرت آمریکا است. وی فعالیت سینمایی را با دستیاری کارگردان و ایفای نقش کوتاهی در فیلم «بیگانه بیا» (مسعود کیمیایی) در سال 1347 آغاز کرد. سپس به دلیل مسافرت به خارج از کشور چند سالی از سینما دور بود. در سال 1351 به دعوت دوست قدیمی اش مسعود کیمیایی برای بازی در فیلم «خاک» به ایران برگشت و و چند سال بعد بازی خوب و روانش در «گوزن ها» در کنار بازی قدرتمندانه بهروز وثوقی، نام او را سر زبان ها انداخت. پس از انقلاب و در دهه شصت در فیلمهای بسیاری بازی کرد و موفق شد از جشنواره ششم فیلم فجر جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای بازی در فیلم «ترن» دریافت کند. او در ضمن در سال 1365 طعم کارگردانی را هم با فیلم «جدال در تاسوکی» چشیده‌ است.

در اوایل دهه هفتاد و در سال 1370 پس از 15 سال بار دیگر در فیلمی از مسعود کیمیایی بازی کرد: «ردپای گرگ»؛ یک بازی ماندگار در فیلمی ماندگار. اما فرامرز قریبیان مزد بازی خوبش در این فیلم را از جشنواره یازدهم فیلم فجر به خاطر بازی در فیلم «بندر مه آلود» گرفت. قریبیان در سال 1374 دومین فیلم خود را کارگردانی کرد، یک فیلم پلیسی به نام «قانون». اما قریبیان توانایی‌هایش در امر کارگردانی را در سال 1378 و با فیلم «چشمهایش» به همگان ثابت کرد. فیلمی شسته رفته با فصل هایی ماندگار با نگاه به داستان «داش آکل» صادق هدایت. فرامرز قریبیان سومین سیمرغ بلورین اش را در جشنواره هجدهم فیلم فجر را برای بازی در ملودرام خوش ساخت «مرد بارانی» به دست آورد.

 او همسر مينا خيامی (فيلمنامه نويس) و پدر سام قريبيان (بازيگر) است.