او بزرگترین فرزند خانواده ی برتولوچی بود. او فرزند نینتا و آتیلیو برتولوچی است. مادرش معلم و پدرش شاعر، مورخِ تاریخ هنر، جنگ نگار و منتقد فیلم بود. برناردو در چنین محیطی رشد کرده بود. او در 15 سالگی شروع به نوشتن کرد و پس از مدتی برای نوشتن اولین کتابش جایزه Viareggio Premio و چندین جایزه معتبر دیگر نیز دریافت کرد. سوابق هنری پدر برتولوچی به او کمک فراوانی کرد. پیرپائولو پازولینی فیلمساز بزرگ ایتالیایی برای انتشار نخستین کتاب برتولوچی کمک فراوانی به او کرد و همچنین برتولوچی در سال 1961 به عنوان دستیاراول پازولینی در فیلم «آکاتونه» با او همکاری کرد، جایی­ که همسرش آدریانا آستی را ملاقات کرد.

در ابتدا برتولوچی دوست داشت که مانند پدرش شاعر شود. به همین خاطر از سال 1958 تا 1961 در دانشکده ادبیات مدرن دانشگاه رُم حضور یافت و در همان­جا به عنوان دستیار کارگردان پازولینی کارش را شروع کرد. اندکی بعد بوتولوچی دانشگاه را بدون فارغ­ التحصیلی رها کرد. در سال 1962 در سن 22 سالگی اولین فیلم سینمایی­ اش که به تهیه کنندگی تونیو سروی و با فیلمنامه پیر پازولینی بود، کارگردانی کرد. برتولوچی از آن دسته کارگردانانی بود که با پیشرفت سینمای ایتالیا در دهه 70 باید با تهیه کنندگان آمریکایی، سوئدی، فرانسوی و آلمانی کار می­ کردند تا صنعت فیلم­سازی ایتالیا بر بحران اقتصادی جهانی اثر بگذارد.

فیلم ­های او معمولا سیاسی هستند. او مارکسیست را تدریس کرده و ویسکونتی، کسی که هنرمندان خارجی زیادی را از دهه 60 استخدام کرد، را دوست دارد. برتولوچی به وسیله فیلم هایش افکار و عقاید سیاسی ­اش را بروز می­ دهد، از این رو آنها معمولا اتوبیوگرافیک و بحث برانگیز هستند.