او از کودکی نقاشی و عکاسی را در خودش کشف کرد بود و برای خریدن اولین دوربین عکاسی‌اش، خونش را فروخت. وقتی آکادمی فیلم پکن در سال 1978 درهایش را به روی دانشجویان تازه گشود، او 27 ساله بود و سنش بیشتر از سن مجاز ورود به دانشگاه و البته بدون تحصیلات کافی برای ثبت‌نام. بخت یارش بود که وزارت فرهنگ درخواست شخصی‌اش و نمونه عکس‌هایش را تأیید کرد تا در دانشکده‌ی فیلمبرداری ثبت‌نام کند.

ییمو در کنار چند فارغ‌التحصیل دیگر این آکادمی مثل چن کایگه، تیان ژوانگ ژوانگ و ژانگ جون ژائو هسته‌ی اصلی «نسل پنجم» سینمای چین را تشکیل دادند. «نسل پنجم» به دورانی از سينمای چين گفته می‌شود که از نيمه‌های دهه هشتاد ميلادی تا به امروز ادامه دارد و مشخصه‌های اصلی آن رویارویی با سانسور دولتی، انتقاد از سياست‌های حزب کمونيست، و شکستن تابوهای جامعه سنتی چين است.

برعکس‏ چن کايگه و تيان ژوانگ ژوانگ، ژانگ ييمو در خانواده‌ای به دنيا آمد که در ترمينولوژی حزب کمونيست چين «بدسابقه» ناميده می‌شوند، يعنی گروهی که پدرانشان در انقلاب چين نقشی بازدارنده داشته‌اند. فرزندان اين خانواده‌ها هنوز هم نسبت به هم‌رديفان‌شان در خانواده‌های وفادار به حزب از امکانات کمتری برخوردارند. اين موضوع مانع بزرگی بر سر راه فيلمسازی او بود. او حتی يک‌ بار مجبور شد برای ادامه کار "انتقاد از خود" بنويسد.

ژانگ ييمو، یکی از غیر قابل پيش ‏بينی ترين فيلمسازان معاصر جهان است. شايد تنها نقطه مشترکی که بتوان در فيلم‌های او پيدا کرد نوآوری و جسارتش‏ در تجربه کردن باشد. او داستان‌سرايی توانا است، از زندگی روستايی دو قرن پيش‏ چين گرفته تا زندگی مدرن و شلوغ امروز پکن و تا حماسه‌های کهنه کشورش،‏ قصه برای گفتن دارد. با اين حال موفقيت جهانی اولين فيلمش‏ «ذرت سرخ» (1987)  و برنده شدنش‏ در جشنواره برلين کار را برای او ساده‌تر کرد.

پرسروصداترين دوران فيلمسازی او مربوط به دو فيلم «جدايی سخت است» (1997) ‏ و «يکی هم کمتر نه» (1998) می‌شود. ژيل ژاکوب، مدير جشنواره کن، فيلم اول را به اين دليل که "با فضای سينمای چين همخوانی ندارد" از بخش‏ مسابقه خارج کرد. ييمو هم در مقابل هر دو فيلم را از جشنواره پس‏ گرفت و در مصاحبه‌اش‏ اعلام کرد که جشنواره کن تنها تصويرهای کليشه‌ای که در آنها چين کشوری عقب‌مانده و فئودالی معرفی می‌شود را تشويق می‌کند در حالی‌ که «جدايی سخت است» تصويری مدرن از جامعه امروزين اين کشور ارائه می‌دهد. اين دو فيلم در جشنواره ونيز به نمايش‏ درآمدند و «يکی هم کمتر نه» شير طلايی اين جشنواره را به دست آورد.