دیپلم متوسطه را از دبیرستان بدر گرفت. بعد از پایان دبیرستان کم‌کم وارد دنیای روشنفکری شد و همراه چند تن از دوستان علاقه‌مند، گروه انتشارات طرفه را بنیاد نهاد. از همان دوره به موسیقی هم علاقه‌مند شد و  از همان زمان تا به حال چند ساز مانند پیانو و گیتار را به صورت غیر حرفه‌ای می‌نوازد. اما بیشترین کشش و علاقه او به سینما بود. کیمیایی تحصیلات آکادمیک کارگردانی ندارد. تمام آموخته‌های تکنیکی و فنی او از سینما به حضور در گروه دستیاران فیلم «قهرمانان» به کارگردانی ژان نگولسکو و دستیاری ساوئل خاچیکیان در فیلم «خداحافظ تهران» محدود می‌شود. اولین فیلمش «بیگانه بیا» را در سال 1347 و با تم جوان هوس‌باز و دختر فریب خورده در خانواده‌ای مرفه می‌سازد، که از ساختار مستحکمی برخوردار نبود و اقبال چندانی نیز در گیشه روبرو نشد.

تِم اغلب فیلم‌های کیمیایی را باورها و ارزش‌هایی می‌سازد که یا ازبین رفته و یا کمرنگ شده‌اند. کیمیایی قصه هایی از جوانمردی، غیرت و رفاقتِ تا سر حد مرگ می‌گوید و قهرمانانش را با این صفات و ویژگی ها در بستر جامعه‌ی امروزی با مشکلات سیاسی-اجتماعی درگیر می‌کند تا از ارزش‌های خود دفاع کنند. ارزش‌هایی که مردمِ عامه‌ ممکن است دوستشان داشته باشند ولی با زندگی مدرن در تناقض قرار می گیرد. نقد اینگونه داد ستاندن که حتی گاهی به قیمت گذشت از هنجارها ست، موضوع مهم ترین چالش منتقدان کیمیایی را تشکیل می‌دهد. آنها بر این باورند که این روایتگری چیزی جز پافشاری لجوجانه‌ی کیمیایی بر پنداری غلط نیست.

بخش مهمی از جذابیت فیلم‌های کیمیایی مربوط به خلق شخصیتی اسطوره‌وار دارد. قهرمانی که در قلب اجتماع مبارزه می‌کند و ازبین می‌رود، تا جهانِ خواسته‌ی خود را بسازد و در این رهگذر است که تبدیل به یک اسطوره می‌شود. یکی دیگر از توانایی‌های بالای کیمیایی، بازی گرفتن از بازیگران خود است. به همین دلیل بسیاری از بازیگران بهترین بازی هایشان را در فیلم‌های او ایفا کرده‌اند. امین تارخ در این باره گفته‌ است: "بازیگران برنده اصلی فیلم‌های کیمیایی اند".