پدرش کارخانه دار بود. در بیست سالگی تحصیلاتش را در رشته حقوق نیمه تمام گذاشت و به پاریس رفت تا بازیگری بیاموزد. به سختی بر شخصیت خجالتی و لهجه شهرستانی اش غلبه کرد. از اوایل دهه 1950 روی صحنه رفت. پس از چندی نیز وارد سینما شد. با فیلم «و خدا... زن را آفرید» (روژه وادیم-1956) مورد توجه قرار گرفت. سه سال برای خدمت سربازی به الجزایر رفت و پس از بازگشت به سینما، با نقش قهرمان اتوموبیل رانی «یک مرد و یک زن» (کلود للوش-1966) به شهرت رسید. نخستین فیلمش را در سال 1973 کارگردانی کرد. از بازیگران درجه اول سینمای فرانسه به شمار می آید.

ترنتینیان اندامی باریک، چشم هایی روشن و چهره رنگ پریده ای دارد که او را مناسب نقش های رمانتیک و شخصیت های دچار آشفتگی روحی-روانی نشان می دهد، از آن دسته مردهایی که اغلب اعتماد به نفس ندارند و آسیب پذیرند. به نظر می آید از دلایل محبوبیتش - حداقل میان تماشاگران اروپایی- کم گویی و رازآلود بودنِ او در فیلم هایش باشد.

همسر اولش، استفان اودران (1954) [بعدها، همسرِ دوم کلود شابرول]، از بازیگران مورد علاقه فیلمسازان موج نو بود و همسر دومش، نادین مارکان ترنتینیان (1960)، از فیلمسازان مطرح سینمای معاصر فرانسه که تعدادی از فیلمهای شوهرش را نیز کارگردانی کرده است. دخترش، ماری، نیز بازیگر بوده است.