چند سال قبل ما در مجله ی امپایر مجموعه ای قدیمی از کارهای روزنامه نگاری بزرگ و آزاد اندیش به نام جف فریمن پیدا کردیم. کار اولش را در مورد «کلئوپاترا» نوشته بود، و خودش را در اولین تجربه اش خوب نشان داده بود. تقریبا از همان ابتدای ساخت فیلم شایعاتی درباره ی ارتباط بین الیزابت تایلور و ریچارد برتون وجود داشت. به سرعت تمام سه مایل میان ویلاهای مخصوص این دو نفر پر شد از چادرهای سفید خبرنگاران جنجالی که سعی داشتند تا عکسی از این دو نفر در کنار هم بگیرند، فریمن صبح ها به دفترش می رفت تا برتون مست را روی میزش پیدا کند، ناامیدانه دوری از بازیگر زیبایش را تحمل می کرد. تایلور و برتون دزدکی به کلوب های شبانه می رفتند با کمک فریمن و خبرچین های دیگری که تلاش می کردند تا آنها را از دست عکاسان نجات دهند، در نهایت تایلور از طرف واتیکان به نام بی سر و پای شهوت برانگیز محکوم شد و این دو نفر بالاخره از همسران بی گناهشان جدا شدند و با یکدیگر ازدواج کردند. تایلور گفت: "این ازدواج تا ابد دوام خواهد یافت".