نقد و بررسی موسیقی فیلم «نجات آقای بنکس»
توماس نیومن، و تاکید بر جنبه های عاطفی «مری پاپینز»
- نویسنده : جاناتان براکستون
- |
- ترجمه : ساناز فرهادپور
-
نجات آقای بنکس
-
Saving Mr. Banks
- مدت زمان نمایش (دقیقه) : 126
موسیقی «مری پاپین» به اندازه ی خود فیلم، معروف و دارای اهمیت است، همین طور توماس نیومنِ آهنگساز نقش مهمی در به وجود آمدن فیلم داشته است. با آهنگ افسانه ای ریچارد ام. شرمن و رابرت بی درگذشته. شرمن نقش زیادی در پس زمینه داشت و در چندین صحنه ی فیلم نقش برجسته ای داشت، نیومن تصمیم مهمی گرفت و عمدا از نقل هر ملودی در موسیقی اش اجتناب کرد به جای آن بر روی جنبه های عاطفی داستان زندگی تراورز تمرکز نمود و گذاشت موسیقی افسانه ای شرمن حرف خود را بزند. در نهایت، ثابت شد که این تصمیم درستی بود: اگرچه هر دو مجموعه ی موسیقی در دنیاهای متفاوتی قرار دارند اما به خوبی یکدیگر را تکمیل می کنند.
موسیقی با اجرای زیبای آهنگ "Chim Chim Cher-ee" شرمن شروع می شود که توسط رندی کربر به صورت تکنوازی پیانو اجرا شده است و توسط مونولگ های شاعرانه ی کالین فارل صداگذاری شده است، که به خوبی صدای فیلم را تنظیم می کند. قسمت های بزرگی از موسیقی نیومن به صدای کلاسیک گوش می سپارد که بسیاری از مردم در سال 1990 عاشق آن شدند، که البته پیشرفت خوبی است. موسیقی متنِ اصلی شاد و گرم است ملودی های زیبای پیانویی دارد که ما را به یاد موسیقی های متنی مثل «دیدار با جو بلک»، «اسکار و لوسیندا» یا بخش هایی زیباتر در فیلم هایی مثل سریال «فرشتگان در آمریکا» و فیلم «مرد سیندرلایی» می اندازد. ویژگی های برجسته ی آن در تمام موسیقی مشخص است، ابتدا در اواخر "تراورز گوف" ظاهر می شود و بخش بزرگی از ردیف های بعدی را شکل می دهد، اجراهای قابل توجهی را در " عمو آلبرت زیبا"، "روح سلتیک" احساسی"، "آب و هوای غربی" دوست داشتنی نشان می دهد و در نهایت قطعه ی پایانی «نجات آقای بنکس» که موسیقی را با نتی شاعرانه پایان می دهد.
آرمان گرایی و رمانس کودکی تراورز در استرالیا و رابطه ی عشق و نفرت با پدر مهربان اما الکلی اش به طور کلی در موسیقی متن او هم دیده می شود، مثل درخششی فانتزی در زندگی شخصی دیگر. البته نیومن، نیومن نخواهد بود اگر از تارهای خود در پالت های معمول و ساز زهی استفاده نکند – گیتارها، ماریمبا و مشابه آنها- همراه با ساز زنگی، بلز و یک فلوت که صدایی رویایی دارد و من را به یاد کارهای آمریکایی او در موسیقی متن Horse Whisperer می اندازد. ردیف هایی مثل خلاصه ی "تراورز گوف"، “walking Bus” پرشور و ویژه، "بخششِ لطیف" و "عشق من جینتِی" به یاد ماندنی، به شکلی فوق العاده، این سبک ها را با هم ترکیب کرده است.
در انتهای دیگرِ آن، کمدی پی. ال. تراورز قرار دارد، لحظاتی که او زندگی آمریکایی را تجربه می کند و برای اولین بار با مهمان نوازی آشنا می شود، موسیقی نیروبخش و «زیبای آمریکایی» با تمام آلات موسیقی تند و تیز خود و حس آزادی و جنبش وجود دارد. “Jollification” به طور کامل شک و بدبینیِ تراورز را نسبت به تمام کارهایی که دیزنی انجام می دهد تا او را تحت تاثیر قرار دهد نشان می دهد، والت دیزنی خودش موسیقی شادی بخشی را به نام " آقای دیزنی" دارد و ورژن پیشرفته تری را در "پادشاهی جادو" دارد، در "خانم پی. ال. تراورز" پیانوهای جاز، ترومبون های خاموش وجود دارد و در "مرد گستاخ" ضرب ناخن بر روی تار وجود دارد که آرام آرام پوسته ی سرسخت این انگلیسی بی پروا را می شکافد و آن را جلا می بخشد که به خوبی توسط اما تامپسون این نقش ایفا شده است.
چند ردیف موزیک مرجع سی دی موسیقی متن را پر کرده اند، از جمله آهنگ جاز فوق العاده ی “ one mint Julp” اثر ری چارلز برای صحنه ای که خانم تراورز برای اولین بار وارد آمریکا می شود همچنین چند تراک موسیقی از فیلم های جیسون شوارتزمن و بی جی نواک اثر ریچارد .ام. شرمن و رابرت بی. شرمن، آهنگ آنها را برای زمانی که تراورز در دفتر والت دیزنی مات و مبهوت مانده است، پخش می کند.
نسخه ی ویژه ی آهنگ های مجموعه «نجات آقای بنکس» دو سی دی است که شامل چندین ترک باارزش در سی دی دوم می باشد، خصوصا برای آنها که عاشق موسیقی فیلم اصلی «مری پاپینز» هستند. تراک های قابل توجه اهدایی شامل دموهایی از چهار آهنگ کلاسیک فیلم اصلی سال 1964 می شود که توسط خود ریچار شرمن با همراهی برادرش رابرت خوانده شده و با پیانو نواخته شده است. با دانستن این که نسخه ی نهایی چه صدایی دارد، شنیدن نسخه های تاریخی و در حال ساختِ ماندگارترین آهنگ های سینما بسیار جالب است. این آهنگ ها مخصوص کسانی است که ممکن است با دیدن نسخه های جدید آن را فراموش کرده باشند، آثار با شکوه اجرا شده توسط ایروین کوستال و صداهای افسانه ای جولی اندریوز، دیک ون دایک و دیوید توملینسون. چیزی ذاتا جادویی در صدای اندریوز در آهنگ " feed the birds" وجود دارد، این آهنگ مورد علاقه ی والت دیزنی بود.
از بسیاری جهات این موسیقیِ کلاسیکِ توماس نیومن هست یا حداقل کلاسیک ترین چیزی که می توانیم در سال 2013 به دست آوریم. نیومن به عنوان یک آهنگساز رشد نمود هم از نظر سبک و هم از نظر آهنگسازی، او ابتدا ما را با موسیقی هایی همانند «رستگاری در شاوشنگ»، «زنان کوچک» و بسیاری از فیلم های دهه ی نود تحت تاثیر قرار داد، به دلیل موفقیت و شهرت فیلم «زیبای آمریکایی» معروف شد و این چیزی است که ما باید به عنوان یک واقعیت این روزها قبول کنیم. «نجات آقای بنکس» بیش از موسیقی های دیگر او به زیبایی، هارمونی و رمانس های کلاسیک اشاره دارد و موسیقی ای را ساخته است که دو جهان را به بهترین نحو در هم ادغام می کند. من نمی دانم والت دیزنی در مورد اثر غیرمتعارف نیومن چه فکر می کرد اگر این را در سال 1960 می شنید، اما می دانم که ریچارد شرمن در سال 2013 آن را قبول کرده است و اگر این اسمش تقدیر و تایید نیست، پس چیست؟
دیدگاه ها
اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...