آلن رنه در ژوئن سال 1922 در وان، شهر بندری غرب فرانسه، به دنیا آمد. از کودکی به هنر و ادبیات علاقه داشت. پس از پایان جنگ جهانی دوم، که در آن شرکت کرده بود، تصمیم گرفت سینما را به صورت حرفه‌ای دنبال کند.
به گزارش فیلم نگاه و به نقل از یورو نیوز، آلن رنه، از پيشگامان و بزرگترين کارگردانان موج نوی سينمای فرانسه، در ساعات پايانی شنبه اول مارس (11 اسفند) و در سن 91 سالگی جمع اعضای خانواده خود در پاریس درگذشت.
در ابتدا یک فیلمساز مستند و فیلم کوتاه بود. او با فیلم «شب و مه» اش بسیار تاثیر گذار بود که نامش را بر سر زبانها انداخت و همکاری هایش با کریس مارکر بریتانیایی و یک سری از فیلم های در مورد نقاش ها را به دنبال داشت.
در سال 1959 فیلمی را ساخت که او را به عنوان یک چهره شاخص برای اولین بار در سطح بین اللمللی مطرح کرد «هیروشیما عشق من». او همان مسیر را در 1961 با فیلم «سال گذشته در مارین باد» ادامه داد، به همان اندازه موفق، اگرچه از بعضی جهات گیج کننده.
او در مسیر بازسازی ساختارهای روایی سینما خیلی خوب عمل کرد و تا 1968 یک سری از فیلم های سیاسی در مورد رویارویی با الجزیره، ویتنام و سایر مسائل حساس ساخت.
پس از آن او فیلم «دوستت دارم، دوستت دارم» یک درام کمدیِ علمی تخیلی، به یاد ماندنی و کمتر دیده شده را ساخت. در فیلم 1977 اش «مشیت الهی»، اولین فیلم انگلیسی زبانش جان گیل گدو و درک بوگارد را در کنار هم قرار داد. «عموی آمریکایی من»ِ 1980 او یک موفقیت عامه پسند بود.
او سپس تدریجا شروع کرد به ترکیب کردن المان های تئاتری در کارش و نقش موسیقی را فراتر از حد معمول خود ( که فقط یک زیرنمای صحنه ای بود) برد، به  موسیقی متن نقش و کاراکتر مخصوص خودش را داد. او حتی در سال 1987 با «من می خواهم به خانه بروم» قدم به دنیای کارتون و کتاب های مصور گذاشت، همان زمان که به فرهنگ مردم پسند روی آورده بود. او صاحب بزرگترین کلکسیون شخصی کتاب های مصور در فرانسه بود.
پس از فیلمسازی به زبان انگلیسی، او توجه اش را معطوف کرد به یک نویسنده انگلیسی، فیلمنامه نویس الن اکبورن برای ساخت یک سری فیلم هایی که به سختی متریال تئاتری را با پرده سینما منطبق می کرد. در فیلم «سیگار کشیدن/ سیگار نکشیدن» بر اساس نمایشنامه «داد و ستد خودمانی» از الن اکبورن که قبلا تصور می شد قابل تبدیل به فیلم نیست، دو هنرپیشه محبوبش سابین آزما و پیر آردیتی همه نقش ها را بازی کردند.
«همان ترانه قدیمی» در 1977 ادای دینی بود به کار تلویزیونی دیگر مرد انگلیسی، دنیس پوتر، بخاطر نوآوری اش در زمینه کاربرد موسیقی. به عنوان یک کارگردان او به طور مداوم به دستاوردهای نویسندگانش ارج می نهاد و خودش از فیلمنامه نویسی امتناع می کرد، و این همکاری را به عنوان یک بخش حیاتی از پروسه خلاقیت به حساب می آورد و به نویسندگانش اعتباری برابر با خودش می داد.
آخرین فیلمش «عشق ورزیدن، نوشیدن، آواز خواندن» بر اساس نمایشنامه «زندگی ریلی» از الن اکبورن بود.
او دو جایزه سزار (اسکار فرانسه) و دو جایزه در ونیز و برلین و کن برد، که جایزه «یک عمر دستاورد هنری» جشنواره فيلم کن فرانسه  را برای او به ارمغان آورد.