رد کارپت

دومین فیلم رضا عطاران پس از فیلم «خوابم می آد» با جذب مخاطب توانست یخ جشنواره را بشکند هرچند که تمامی فیلم در حد چند شوخی است که اتفاقا خوب هم کار شده و طنز های موقعیت قشنگی را ایجاد کرده است که می توان به صحنه قطار و یا برخورد با جیم جارموش اشاره کرد. اما ضعف اصلی فیلم آن است که در حد همین چند شوخی بامزه باقی می ماند و نمی تواند به یک نوع انسجام در فیلمنامه و ساختار برسد. فیلمنامه یک خطی – عدم شخصیت پردازی فیلم را به لکنتی آشکار دچار کرده است. ایده آشکارا تکراری آن که فیلم هایی چون «مسافر» (عباس کیارستمی) و «آقای هالو» (داریوش مهرجویی) را به ذهن می آورد لطمه جبران ناپذیری به فیلم وارد کرده است. به هر صورت این فیلم در قیاس با اولین ساخته عطاران نمی تواند پیشرفتی در کارنامه حرفه ای وی به حساب آید.

زندگی جای دیگری است

«زندگی جای دیگری است» پس از فیلم «یکی میخواد باهات حرف بزنه» دومین ساخته منوچهر هادی است که مضمون مرگ و زندگی را دستمایه قرار داده است. فیلم با ریتمی کند قرار است ملال و یکنواختی شخصیت اصلی فیلم با بازی حامد بهداد را به بیننده منتقل کند که البته در پایان همین ملال بر جان مخاطب باقی می ماند. داستان فیلم هم یک ایراد اساسی دارد و آن این است که اگر ماجرای بیماری شخصیت اصلی را از داستان حذف کنیم هیچ تاثیر و یا خللی در فیلم ایجاد نمی شود. شاید تنها نکته قابل اشاره فیلم بازی کنترل شده بهداد است که موجب شده است متفاوت با سایر فیلم های پیشینِ وی به نظر آید.

خانوم

تب سخیف فیمینیسم و ادای آن را در آوردن بد جوری گریبان سینمای ایران را گرفته است. «خانوم» اولین فیلم تینا پاکروان به این تب دچار است. تصویر یک سویه ای را که پاکروان از سه زن از سه طبقه اجتماعی ارایه داده است او را تبدیل به نسخه ای کمرنگ و البته بدل از تهمینه میلانی کرده است. شاید تنها امتیاز فیلم، فیلمبرداری و نورپردازی خوب آن باشد. داستان های الکن و بی پایان پیش از آنکه موجب اپیزودیک بودن فیلم شود سبب می شود این فکر را به ذهن آورد که عدم توانایی فیلمنامه نویس در به سرانجام رساندن داستان ها موجب اپیزودیک بودن فیلم شده است.

خانه پدری

«خانه پدری» ساخته کیانوش عیاری به اندازه کنجکاوی دیدن یک فیلم توقیف شده نتوانست مخاطب را راضی کند. «خانه پدری» بیشتر یک فیلم متوسط است که سعی در تقدس زدایی از سنت ها و گذشتگان دارد. البته فیلم دارای ظرافت هایی نیز هست که طبعا می بایست در اکران عمومی و دقیق تر به آن پرداخت.

چ

پرداخت به شخصیت های معاصر به خصوص آنهایی که هاله ای از تقدس را نیز به دنبال دارند مشکل است. یکی از علت های مشکل بودن آن این است که شخصیت پردازی در درام مختصات خاص خود را دارد که یکی از این مختصات تصویر کردن ضعف های انسانیِ یک شخصیت است که موجب جذاب شدن آن شخصیت در قالب درام می شود که خُب همانگونه که اشاره شد این مهم در مورد شخصیت های معاصر که هاله ای از تقدس نیز دارند مشکلاتی را ایجاد می کند. البته حاتمی کیا سعی کرده است که در پرداخت شخصیت شهید چمران تا آنجا که می توانسته زیر و بم های شخصیت اصلی را تصویر کند. شاید مهم ترین ایراد فیلم پایان آن است که شکلی غیر واقعی و نچسب و شعاری به فیلم داده است. البته نمی توان به راحتی از کنار جلوه های ویژه فیلم «چ» گذشت.
ساسان دُسی

منبع : فیلم نگاه