یادداشت روز اول جشنواره فیلم فجر شیراز: روی خط ویژه جشنواره
ساسان دُسی: دو فیلم «عاشق ها ایستاده می میرند» و «خط ویژه» آغازگر سیزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر در شیراز بودند که دومین فیلم (حداقل
از جهت جذب و درگیر کردن مخاطب با موضوع ) موفق تر بود.
«خط ویژه» دومین ساخته مصطفی کیایی پس از
فیلم «ضد گلوله» است که در قالب طنزی انتقادی/اجتماعی به زندگی چند جوان می پردازد
که با هک کردن حساب فردی به نام محتشم صاحب پولی هنگفت می شوند و چون چاره ای جز
تسلیم شدن نمی یابند پول ها را رابین هود وار میان مردم نیازمند تقسیم می کنند. فیلم
حاوی کنایاتی سیاسی /اجتماعی است که همین لحظات موجب درگیر شدن تماشاگر با موضوع
می شود. شاید موضوع فیلم چندان بکر و تازه نباشد (که نمونه وطنی آن «ندارها» و
اتفاقا با بازی هانیه توسلی بازیگر «خط ویژه» است) و شاید گاف های ریز و درشتی در
فیلمنامه دیده شود (که نمونه اش ورود ناگهانی و بی مقدمه نیروی انتظامی به ماجرا
است زیرا ورود پلیس در پی بی هوش شدن پاانداز است و سپس مشخص نمی شود که چگونه پی گیرِ
گم شدن پول ها می شوند.) و شاید ریتم فیلم از میانه به ناگهان از نفس می افتد اما
از آنجا که بعد از مدت ها صدای کف زدن تماشاگر را در سالن سینما شنیدیم که نشانگر
درگیر شدن مخاطب با موضوع فیلم است آن را به فال نیک می گیریم و آن را بزرگ ترین
موفقیت فیلم می دانیم. فراموش نکنیم که در سال های اخیر موضوعات فیلم ها آنقدر غیرجذاب
بودند که سینماها گریزگاه هایی بودند برای گپ و گفت و گو تا دیدن فیلم. البته از
چند نکته مثبت فیلم نیز نمی توان غافل شد که از آن جمله حرکت دوربین در ابتدا و
انتهای فیلم است که حداقل در سینمای ایران و با بضاعت اندک فنی می تواند یک ضرب شصت تکنیکی به حساب آید.
در پایان بد نیست به مراسم افتتاحیه جشنواره که برخلاف هر سال در سینما سعدی اجرا شد هم اشاراتی داشته باشم و اینکه ای کاش با مجری محترم از نظر انتقال نام فیلم ها هماهنگی بیشتری به عمل می امد تا در به یاد آوردن نام فیلم ها و یا سازندگانشان کمتر دچار نسیان می شدند.
● اخبار مرتبط:
دیدگاه ها
اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...