ارنست بورگناین که مسن ترین بازیگر زنده برنده اسکار محسوب می شد بر اثر از کار افتادن کلیه در مرکز پزشکی سیدرز ساینای لوس آنجلس در 95 سالگی درگذشت.

به گزارش فیلم نگاه و به نقل از لوس آنجلس تایمز، ارنست بورگناین در طول شش دهه فعالیت بازیگری اش در بیش از 200 فیلم سینمایی، مجموعه تلویزیونی و فیلم تلویزیونی نقش آفرینی کرد. او بیش از هرچیز برای بازی در نقش شخصیت های خشن و شرور، مثل نظامی تنومندی که در فیلم «از اینجا تا ابدیت» (فرد زینه مان-1953) که فرانک سیناترا را به بادِ کتک می گیرد و همچنین یکی از آدم های شرور و مزاحم در برابر اسپنسر تریسی در «روز بد بلک راک» (جان استرجس-1955) شهرت داشت. او در سال 1955 برای بازی در فیلم «مارتی» ساخته دلبرت مان به نقش یک قصاب سی و چندساله اهل بروکلین که دچار غم غربت شده جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد، و همینطور جایزه جایزه گلدن گلاب و بافتا را از آنِ خود نمود. دستمزد بورگناین برای بازی اش در «مارتی» 5هزار دلار دریافت کرد، و بعدها در یکی از مصاحبه هایش گفت: "بدون پول هم حاضر بودم در آن فیلم بازی کنم."

ارنست بورگناین با نام اصلی اِرمِس اِفرون بورگنینو در ژوئن 1917 در هامدن ایالت کانکتیکات ایالت کانکتیکات متولد شد.او در دوران جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی خدمت کرد و پس از جنگ وارد حرفه سینما و بازیگری شد. او در سال 1949 با بازی در نقش یک نگهبان کشیک در نمایش «هاروی» در برادوی وارد عرصه بازیگری شد و دو سال بعد با بازی در فیلم «صفیرِ باد در پرتگاه های ایتون» (رابرت سیودوماک-1951) پا به دنیای سینما گذاشت. او پس از بازی در دو فیلم «از اینجا تا ابدیت» به کارگردانی فرد زینه مان و «روز بد در بلک راک» ساخته جان استروجس در فیلم «مارتی» بازی کرد. از دیگر فیلم های مهم بورگناین می توان به «جوبال» (1956)، «جانی گیتار» (1954)، «دوازده مرد خبیث» (1967)، «این گروه خشن» (1969)، «وایکینگ ها» (1958)، «ایستگاه قطبی زِبرا» (1968)، «باراباس» (1961)، «پرواز فونیکس» (1965)، «وراکروز» (1954)، «امپراتور قطب شمال» (1973) و «ماجرای پوزیدون» (1972) اشاره کرد.

او در سال 1973 در مصاحبه ای با نیویورک تایمز درباره روش های بازیگری اش گفت: "کاری به استانیسلاوسکی ندارم، چون من تاریخ زندگی آدم هایی که نقش شان را بازی می کنم دنبال نمی کنم. من همیشه با قلبم کار می کنم، و فکرم و طبعا احساساتم نتیجه این شکل کار است." او در بخش دیگری از همان مصاحبه می گوید: "اگر از چیزهایی که در ذهن دارم جوابی نگیرم، آنوقت است که به پولی که در می آورم فکر می کنم."

او همچنین برای بازی در نقش یک افسر نیروی دریایی در سریال تلویزیونی «نیروی دریایی مک هیل» که از سال 1962 تا 1967 پخش می شد شهرت بسیاری دارد. او در سال 1963 برای بازی در نقش فرمانده کوئنتون مک هیل در این سریال برنده جایزه اِمی شد. او در سال 1980 برای بازی در اپیزود «در جبهه غرب خبری نیست» در سریال «تالار افتخارات هال مارک» و در سال 2009 برای ایفای نقش در آخرین قسمت سریال «اِی.آر» نامزد دریافت جایزه اِمی شد.

انجمن بازیگران آمریکا در سال 2011 با اعطای جایزه "یک عمر دستاورد هنری" از بورگناین تقدیر کرد و کن هاوارد رئیس انجمن درباره او گفت: "ارنست بورگناین چه در نقش ضد قهرمانان خشن، مردهای عادی دلسوز و مهربان، رهبری مرموز و پیچیده، و یا قهرمان های درمانده، یک انرژی بی حد و حصر از خود به نمایش می گذارد."

بورگناین در سال 1966 در مصاحبه ای گفته بود: "اسکار از من یک ستاره ساخت که بخاطر آن سپاسگذار و ممنونم، اما احساس می کنم اگر اسکار نبرده بودم این همه در زندگی شخصی ام گند نزده بودم."

بورگناین پنج بار ازدواج کرد، ازجمله در سال 1964 ایتِل مِرمان خواننده که تنها یک ماه دوام داشت. او در سال 1973 توا ترائِنسائِس پنجمین همسر خود زندگی می کرد. او سه فرزند، یک فرزند خوانده و شش نوه دارد.