کانِدو شیندو، فیلمنامه نویس و کارگردان سرشناس و پرکار ژاپنی و سازنده فیلم های «جزیره عریان» (1966) و «اونیبابا» (1964) در سن 100سالگی درگذشت.

به گزارش فیلم نگاه و به نقل از ورایتی، علت فوتِ کانِدو شیندو که در بیمارستانی واقع در توکیو درگذشت عوارض ناشی از کهولت سن اعلام شده است.

شیندو در 22آوریل 1912در هیروشیما به دنیا آمد. او از سال 1934 در استودیوی فیلمسازی شینکو سینما مشغول به کار شد. یکسال به همرا استودیو به توکیو نقل مکان کرد. او در آنجا فیلمنامه نویسی را فرا گرفت و سر صحته فیلم های کِنجی میزوکوچی فیلمساز نامدار و افسانه ای حاضر شد. شیندو در سالد1943 وارد نیروی دریایی سلطنتی ژاپن شد و یکی از شش نفری بود که از یگان 100 نفریِ خود در جنگ جان سالم به در برد. تجربیات او در جنگ جهانی دوم  مبنای فیلم «کارت پستال» (2011) شد که سال گذشته به نمایندگی ژاپن در بخش بهترین فیلم خارجی زبان اسکار حضور داشت.

شیندو پس از جنگ در استودیو شوچیکو برای کوزابورو یوشیمورا فیلمساز ژاپنی شروع به نوشتن فیلمنامه کرد. همکاری دراز مدتِ آنها هم به لحاظ تجاری موفقیت آمیز بود و مورد استقبال منتقدان قرار گرفت، اما هردو از تنگنای مالی و سخت گیری های استودیو ناراضی بودند. سرانجام شیندو در 1950 شوچیکو را ترک و استودیوی ایگا کیوکای را تاسیس کرد. این استودیوی فیلمسازی تا شش دهه بعد نقش مهمی در فعالیت های حرفه ای شیندو بازی کرد.

شیندو در سال 1953 با فیلم «بچه های هیروشیما» در سطح بین المللی مورد توجه قرار گرفت. داستان این فیلم در هیروشیمای پس از انفجار بمب اتم می گذرد و برای اولین بار در جشنواره کن به نمایش درآمد. شیندو پس از موفقیت «بچه های هیروشیما»، در فیلم های خود به بررسی و مطالعه مضامین اجتماعی ژاپنِ معاصر بعد از جنگ جهانی از جمله تلاش های طبقه فقیر، موفعیت زنان و مصائب قربانیان انفجار اتمی ادامه داد.

شیندو با «جزیره عریان» در سطح بین المللی به شهرت رسید.، یک درام بدون دیالوگ درباره خانواده ای در جزیره ای کوچکِ غیر مسکونی که به سختی گذران زندگی می کنند. این فیلم در خارج از ژاپن با استقبال بسیار زیادی روبرو شد و جوایز زیادی از جمله جایزه بزرگ جشنواره فیلم مسکو را دریافت کرد، و آنچنان به لحاظ تجاری موفق بود که توانست استودیوی شیندو را از ورشکستگی نجات دهد.

شیندو در سال 1964 «اونیبابا» را ساخت. این فیلم درباره دو زن کشاورز است که که با کشتن سامورایی ها و فروش زره و شمشیر آنها زندگی می کنند. این فیلم نیز در خارج از ژاپن بسیار موفق بود و مورد تحسین بسیاری قرار گرفت.

شیندو در سال های بعد گستره ی کاری خود را وسیع تر کرد و در ژانرهای درام، جنای و مستند نیز فیلم ساخت اما هیچگاه علاقه و دلبستگی خود را به مضامین اجتماعی از جمله سالخوردگی ازدست نداد. او در سال 1955 با درام اجتماعی «آخرین یادداشت» برنده جوایز بیساری از جمله جایزه بهترین کارگردان از آکادمی سینمای ژاپن شد. هاروکا سوگیمورا در این فیلم نقش یک بازیگر سالخورده را بازی می کند که با مرگ و ناتوانی دوستان و همکاران قدیمی اش روبرو می شود.

شیندو علاوه بر کارگردان، یک فیلمنامه نویس توانا نیز بود و برای فیلمسازان دیگر نیز فیلمنامه می نوشت که اغلب از فیلم های خودش موفق تر از کار در می آمدند. از جمله می توان به «بازیگر» (کن ایچیکاوا-1987)، «هاچیکو» (سیجیرو کوباما-1987)، «یوکی» (هیساکو ماتسوئی) و «هاچی: داستان یک سگ» (لاسه هالستروم-2009) اشاره کرد.

پس از آنکه «کارت پستال» در سال 2010 در جشنواره بین المللی فیلم توکیو برنده جایزه ویژه هیات داوران شد، شیندو در نشست مطبوعاتی فیلم گفت که این آخرین فیلم اوست. او گفت: "هرچند همیشه به این فکر می کردم که چه وقت ممکن است بمیرم، اما تا پایان فیلمبرداری این را در ذهن داشتم که باید زنده بمانم و کاری انجام بدهم."