به گزارش فیلم نگاه و به نقل از خبرگزاری آلمان، فیلم جدید برتولوچی که بر مبنای یک داستان کوتاه و پرفروش نوشته نیکولا آمانیتی نویسنده ایتالیایی ساخته شده، روز چهارشنبه (دیروز) در بخش خارج از مسابقه جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد.

«من و تو» داستان لورِنزو (یاکوپو اُولمو آنتینوری) یک نوجوان 14ساله ی تنها، و عجیب و غریب است که نقشه می کشد تا با پنهان شدن در زیرزمین خانه که مدتها به حال خود رها شده، رویای خود را در مورد رسیدن به خوشبختی محقق کند. لورِنزو برای اینکه پدر و مادرش کتوجه قضیه نشوندتصمیم می گیرد به آنها بگوید که قرار است با دوستانش به اسکی برود. او برای یک هفته فرصت خواهد داشت که از تمام تقابل ها و فشارها برای اینکه یک نوجوان "طبیعی" و معمولی باشد، فرار کند. او نقشه کشیده تا دوره انزوای خود را با کتاب های ترسناک و فانتزی بگذراند، اما وقتی خواهر ناتنی و بزرگترش، اولیویا (تِئا فالکو) که معتاد به هروئین است بدون اطلاع فبلی از راه می رسد، تمام نقشه های لورِنزو به هم می ریزد...

این اولین بار نیست که برتولوچی در یک فیلم به مساله انزوا می پردازد. «دنباله رو» (1970) درباره مردی ست که آنقدر از محیط طبقه متوسط خود فاصله گرفته که جاسوس و خبرچینِ فاشیست ها می شود. «آخرین تانگو در پاریس» (1973) درباره آشنایی و دوستی پنهای دو غریبه تنها و منزوی ست. اکنون سوژه ی برتولوچی یک پسر 14ساله درونگرا و منزوی ست، این فیلمساز 72 ساله چگونه توانست وارد دنیای ذهنی یک نوجوان شود؟

برتولوچی که نشسته بر صندلی چرخدار در نشست مطبوعاتی «من و تو» شرکت کرده بود، اینگونه پاسخ داد: "خیلی سخت نبود. البته این مساله که کتاب نیکولا آمانیتی به صورت اول شخص نوشته شده، به ما کمک زیادی کرد. ما همیشه در ذهن لورِنزو هستیم." اهمیت زیرزمینی که که داستان فیلم در آن اتفاق می افتد، چیست؟ فیلم های برتولوچی به خاطر فضاسازی هایشان شهرت دارند: آپارتمان های خالی به رنگ بژ با لوسترهای بزرگ. فیلم جدید او یک زیرزمین تاریک، با یک مخمل سرخ و مورچه دارد. برتولوچی در پایان گفت: "این فیلم برای من حکم بازگشت به زندگی ست. در 10سال گذشته به نوعی در رخوت زندگی کردم. زمانی بیدار شدم که تغییرات فیزیکی ام را پذیرفتم و با آن کنار آمدم. این درست زمانی بود که موقعیتم را پذیرفتم و دیگر با آن مبارزه نکردم. در واقع کتاب آمانیتی وادارم کرد که یک فیلم بسازم."

«من و تو» اولین فیلم برتولوچی پس از فیلم «رویایی ها» (2003) با موضوع وقایع 1968 فرانسه، و همینطور نخستین فیلم ایتالیایی زبان او پس از 30سال است. فیلمساز کهنه کار و قدیمی متولد پارما در 10سال اخیر به خاطر مشکلات ناشی از فتق دیسک کمر فعالیت چندانی نداشته است. برتولوچی در سال 1988 برای «آخرین امپراتور» برنده اسکار بهترین کارگردانی و فیلمنامه اقتباسی شد. او همچنین در سال 2007 جایزه شیرطلایی یک همر دستاورد هنری جشنواره ونیز را دریافت کرد، و سال گذشته نیز اولین نخل طلای افتخاری سالنه جشنواره کن به او اعطا شد.

روز چهارشنبه همچنین دو فیلم «در جاده» به کارگردانی والتر سالس فیلمساز برزیلی و «ماشین های مقدس» ساخته لیوس کاراکس فیلمساز فرانسوی در بخش مسابقه اصلی به نمایش درآمد.

«در جاده» بر اساس رمان جک کِرواک ساخته شده و محصول مشترک برزیل و فرانسه است. گرِت هِدلاند، ویگو مورتنسن، سام رایلی، کریتین استیوارت و کریستین دانسِت ایفاگر نقش های اصلی فیلم هستند. سال پارادایس نویسنده جویای نام نیویورکی (رایلی) کمی بعد از مرگ پدرش با دین موریارتی (هِدلاند) یک مرد جوان بسیار جذاب که قبلا در در کار خلاف بوده و همسرش (استیوارت) آشنا می شود. سال و دین خیلی زود با هم صمیمی می شوند. آنها که تشنه آزادی هستند و اصلا دوست ندارند خود را در چارچوب ها زندگی محدود کنند، همرا ماریو راهی جاده می شوند.

فرانسیس فورد کاپولا از اوسط دهه 1970 قصد داشت تا رمان کِرواک را به فیلم تبدیل کند تا اینکه بالاخره پروژه به دست والتر سالس افتاد. او که بیش از همه به خاطر «خاطرات موتورسیکلت» شهرت دارد در نشست مطبوعاتی فیلمش گفت: "تا کنون چند فیلم جاده ای ساخته ام. متوجه سدم هرچه بیشتر از ریشه های خود و از نقطه شروع فاصله بگیرید، درک بهتری نسبت به اینکه چه کسی هستید، از کجا آمده اید، و در نهایت چه می خواهید باشید، پیدا می کنید. هرچند در نهایت بخشی از خودتان را پشت سر می گذارید." او در ادامه افزود: "آنچه که ما در این فیلم به تصویر کشیده ایم به «خاطرات موتورسیکلت» که درباره شروع یک بیداری اجتماعی و سیاسی ست، ارتباط دارد."

«ماشین های مقدس» ساخته لیوس کاراکس، تولید مشترک آلمان و فرانسه یکی دیگر از فیلم های این روز بود که در بخش مسابقه اصلی جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد.

اِوا مِندِس و کایلی مینوگ نقش های اصلی فیلم را بازی می کنند. داستان فیلم از یک صبح تا شب روی می دهد و سفر مردی به اسم آقای اسکار (دِنیس لاوانت در 11 نقش) را به تصویر می کشد که دائم تغییر هویت می دهد و از یک زندگی به زندگی دیگر می رود. او یک مدت آدمکش است، مدتی بعد یک پیرزن گدا می شود، بعد یک جن دیوانه، سپس یک مرد خانواده دار، و این بازی ادامه دارد.

ظاهرا آقای اسکار فیلم بازی می کند، از این نقش به آن نقش، اما دوربین ها کجا هستند؟ آقای اسکار مردی تنهاست. تنها همراه او سلین (ادیت اسکوب) راننده و دستیارش است که او را با یک لیموزین در خیابان های پاریس می گرداند. آقای اسکار مثل یک آدمکش باوجدان از ماموریتی به ماموریت دیگر می رود. اما معلوم نیست  خانه اصلی اش کجاست و خانواده اش کجا، و چه کسانی هستند. کاراکس در نشست مطبوعاتی فیلمش گفت: "این فیلمی درباره یک مرد و یک تجربه است، تجربه زنده ماندن. آقای اسکار یکجور بازیگر است، کمی شبیه همه ما، کسی که هیچکس به او توجه ندارد." کاراکس که بخاطر فیلم های «عشاق پون نوف» (1991) و «پولا ایکس» (1999) شهرت دارد، درباره نامفهوم بودن بخش هایی از فیلم جدیدش گفت: "عامه مردم چه کسانی هستند؟ فقط می دانم آدم هایی هستند که به زودی می میرند." او در ادامه افزود: "من فیلم های عامه پسند و گیشه ای نمی سازم، فیلم های شخصی می سازم. اجازه می دهم که هرکس آن را دوست دارد بیاید و آنها را ببیند." واکنش ها نسبت به ماشین های مقدس متفاوت بود. گروهی از منتقدان آن را "غم انگیز" و گروهی دیگر آن را "کاملا دیوانه وار" توصیف کردند.

شصت و پنجمین دوره جشنواره فیلم کن از چهرشنبه 16 مه (27 اردیبهشت) آغاز شده و تا 27 مه (7 خرداد) ادامه دارد.

منبع : فیلم نگاه