روزنامه جوان نوشت: رضا درمیشیان اخیراً در جریان نمایش فیلم تازه از توقیف درآمده‌اش با نام «عصبانی نیستم» مدعی شده که فیلمسازی غیروابسته است و از جیب مردم فیلم نمی‌سازد! جالب است که او برای ساخت فیلم «لانتوری» که شکایت آمنه بهرامی، مشهورترین قربانی اسیدپاشی در ایران را در پی داشت از بنیاد سینمایی فارابی وام 300 میلیونی گرفته است!

خيلی ها جمله "من فيلمساز غيروابسته‌ام" درميشيان را كنايه‌ای به جمله معروف "من فيلمساز وابسته ام" ابراهيم حاتمی كيا می دانند اما حقيقت ماجرا آن است كه اتفاقاً رضا درميشيان در نسبت با حاتمی كيا به لحاظ سياسی همواره گرايشات پررنگ تری از خود بروز داده و از وابستگی های سياسی و اقتصادی آشكار و عيان بی بهره نبوده است.

حاتمی كيا كسی است كه در كوران فتنه 88 درباره آن حوادث فيلم ساخت و فيلمش تا به حال در توقيف مانده و بی ترديد فيلم او به لحاظ سينمايی از «عصبانی نيستم» رضا درميشيان قابليت‌هاي بالاتری دارد اما همين ابراهيم حاتمی كيا وقتی فيلمی درباره يكی از اصلی ترين موضوعات گريبانگير كشور می سازد ادعاي مستقل بودن نمی كند. همين حاتمی كيا هرگز به خاطر بيش از هشت سال توقيف فيلم «گزارش يک جشن» مظلوم نمايی نمي‌كند و ژست مستقل بودن نمی گيرد. اگر قرار بر پز مستقل بودن باشد حاتمی كيا در مقايسه با درميشيان استحقاق بيشتری دارد. در هيچ كجای جهان ساخت آثار بيگ پروداكشن بدون حمايت‌هاي خاص امكانپذير نيست. اساساً فيلمسازي كه در جهت منافع ملی كشورش به ساخت يک پروژه سنگين ورود می كند اگر در جذب مخاطب عام موفق و سربلند بيرون بيايد دين خود را به كشورش ادا كرده است اما نسبت «عصباني نيستم» رضا درميشیان با منافع ملی كشور دقيقاً چيست؟

كمترين آورده يک اثر سينمايی می تواند اين باشد كه بدون عبور از خط قرمزهای اخلاقی و تربيتی مخاطبانش را سرگرم كند. به لحاظ مثبت الهام‌بخش باشد، به جامعه اميد، اخلاق، مهربانی، گذشت، ايثار، انسانيت، معنويت و... تزريق كند. «عصبانی نيستم» نه تنها هيچ كدام از اين كارکردها را در نسبت با مخاطب ندارد بلكه به شدت تزريق كننده بداخلاقي، آنارشيسم، نااميدی و بی ثباتی است؛ فيلمی كه با خانواده و كودكان به هيچ وجه نمی توان آن را ديد و ارجاعات سياسی گل درشتش آن را به اثری شبه روشنفكرانه و ضداجتماع تبديل كرده است. مستقل بودن، مردمی بودن و غيردولتی بودن و در عين حال از امكانات دولتی استفاده كردن و فيلم ضدمردمی ساختن يكی از پوپوليستی ترين گرايشاتی است كه در عالم هنر و سينما بروز و ظهور دارد. بر خلاف ژست مردمی بودن كه كارگردان «عصبانی نيستم» آن را به نمايش می گذارد و سعی در مظلوم‌نمايی دارد اساساً فيلم‌های او نشان داده كه نسبت معكوسي با جنبه‌های مردم‌پسند سينما دارد؛ آثاری كه در قصه گويی همواره لنگ می زند، از سكانس هايی غيرمنسجم تشكيل شده كه منطق روايی سستی دارند، ضمن اين كه نوعی آنارشيسم افراطی در همه آنها غيرقابل انكار است؛ آنارشيسمی كه مخاطب عام را به شدت پس می زند و بيش از همه می تواند مخاطب خاص سينما را با گرايشات خاص درگير كند. «عصباني نيستم» به بركت تبليغات و جو روانی حاشيه‌ای در آغاز اكران احتمالاً با يک موج در فروش روبه‌رو شود و به طور طبيعی پس از چند روز از اكران و فروكش كردن تب آن در گيشه نشان خواهد داد كه به اصطلاح چند مردِ حلاج است و تا چه اندازه مردم حاضرند برای تماشای آن هزينه كنند.

درباره سخنی كه مدعي است از جيب مردم فيلم نمی سازد هم در واقع پوپوليسم فوران می زند. حامی مالی بزرگ‌تر آقای درميشيان شاهزاده قطری حامی داعش از آب درآمد. حامی مالی مستقل غيردولتی غيرحكومتی فيلم‌های آقای «عصبانی نيستم» هم زياد پشت ماه نخواهد ماند. همين روزها آقای «عصباني نيستم» داور جشنواره استراليايی فيلم‌های ايرانی است.

منبع : فیلم نگاه