---

• ترجمه : پیمان جوادی
• |
• منبع : مووی آنلاین

● وقتی در فیلمی بازی می کنی که یک دختر نوجوان و کم سن وسال نقش مقابلت را بر عهده دارد، چه حس و حالی داری؟

□ در دنیای سینما در هر فیلمی باید با آدم ها و اشخاص مختلف و متفاوتی همبازی شوی. بعد از مدتی یاد می گیری که راحت باشی و راحت کار کنی. مادلین کارول 12ساله در فیلم، نقش دختر تُخس، شلوغ و پرهیاهوی مرا بازی می کند. او سرشار از انرژی بود و به همه ما روحیه می داد. حضور او کمک کرد تا اندازه ای دوربین فیلمبرداری را فراموش کنم و مثل او این احساس را داشته باشم که مشغول یک بازی کودکانه هستم. او هیچ توجهی به دوربین نداشت و انگار که خودِ آن دختری بود که دارد نقش اش را بازی می کند. گاهی اوقات هم بازی شدن با کسانی که احساس نمی کنند بازیگر هستند، خیلی خوب است و تجربه های بزرگی برای آدم به همراه دارد.

● فکر می کنی این برای فیلم یک امتیاز مثبت است که مدتی پیش از انتخابات ریاست جمهوری اکران عمومی شود؟

□ مجبورم در این رابطه توضیح بیشتری بدهم. تصور من بر این است که سر و کار داشتن با جمعِ رای دهندگان چیز خوبی ست. این فیلم می تواند مردم را کمی به فکر وادارد که از خودشان بپرسند چرا رای می دهند و به چه کسی می خواهند رای بدهند. آیا مردم می خواهند یک اَبَرقهرمان جدید را ببینند؟ ایجاد یک بحث عمومی در این رابطه می تواند کمک زیادی به کل مسئله کند. فیلم ما با هزینه ای 20میلیون دلاری تهیه شده و در رقابت با فیلم های پرهزینه و پر سروصدا و جنجالی نیازمند کمک و همراهی ست. من از این فیلم های پر سروصدا به عنوان "فیلم های سونامی" اسم می برم. ما به اندازه کافی «مومیایی» و «مرد آهنی» داریم و باید در کنار آن فیلم هایی هم داشته باشیم که درباره موضوعات مهم روز صحبت می کنند.

● با توجه به اینکه تهیه کننده فیلم هم هستی، فکر می کنی «رای شناور» اسم خوبی برای فیلم است؟ هیچ وقت به فکر عوض کردن این اسم نیفتادی؟ و اصلا فکر نمی کنی کمی با ایما و اشاره و کنایه آمیز است؟

□ فکر نمی کنم. منظورت از ایما و اشاره و کنایه آمیز بودن چیست؟

● این نکته که مردم فکر می کنند فیلم در رابطه با ماجراها و حوادثی ست که در حال حاضر در کشور رخ می دهد و این باعث شود تا رغبتی برای دیدنش نشان ندهند!

□ متوجه منظورت شدم. من اصلا به قضیه این طوری نگاه نمی کنم و هیچ اهمیتی نمی دهم که امسال سال انتخابات ریاست جمهوری ست. نکته ای که به آن فکر می کنم این است که «رای متناوب» فیلم خوبی ست و هیچکدام از ما هنگام ساخت آن فکر نمی کردیم داریم فیلم بدی می سازیم. احساسم این است که فیلم به دلیل ارزش های هنری و سرگرم کننده اش و لحن خاص کمدی ای که دارد می تواند مورد علاقه و توجه سنین مختلف قرار بگیرد. اما آنچه از اهمیت بیشتری برخوردار است آن حس درامِ درونیِ فیلم است و حتی دیدن دوباره آن می تواند جذاب به نظر برسد. با افراد زیادی صحبت کرده ام که به من گفته اند فیلم زمان و مکان خاصی ندارد. سینما زمانی می تواند در بهترین موقعیت و شرایط خود قرار داشته باشد که قصه های جذاب را به شکلی منطقی و سرگرم کننده تعریف کند.

● می دانیم که متن سخنرانی پایان فیلم را خودت نوشته ای. این متن چقدر شبیه متنی ست که نویسندگان فیلمنامه نوشته بودند؟

□ این کار با یک مشارکت جمعی صورت گرفت. اصرار داشتم این متن هیجان انگیز و تکان دهنده باشد. برای فیلمنامه نویس ها دقیقا توضیح دادم که چه می خواهم. متن را طوری نوشتم که آنها می نویسند. باید تاکید کنم که کل فیلم حاصل و نتیجه یک همکاری و مشارکت جمعی خوب و مثبت است. این کار برایم خیلی جذاب و سرگرم کننده بود، چون همه سعی کردیم نهایت تلاش خودمان را بکنیم تا کاری متفاوت و جذاب ارائه دهیم. به این صورت که هم می خواستیم درام قضیه حفظ شود و هم برای بینندگان سرگرم کننده و مفرح باشد. شما در فیلم با یک سری مسائل و وضوعات داغ رو به رو می شوید. این ها از جمله مسائلی هستند که طرح آنها بر سر میز غذا می تواند پایانِ یک سری دوستی ها شود، ولی سعی و تلاش ما این بود که آنها را به زبان شوخی و خنده بیان کنیم. این طوری بیننده آنها را راحت تر می پذیرد. احتمال کمی وجود دارد که پس از تماشای فیلم عقیده و نظرتان نسبت به خیلی چیزها تغییر پیدا کند، اما بالاخره متوجه طبیعت و ذات مسائل سیاسی و اجتماعی هم می شوید و دیدگاه روشن تری نسبت به بعضی مسائل پیدا خواهید کرد.

● می دانی که کاراکتر تو در فیلم – باد جانسون – در پایان ماجرا به چه کسی رای می دهد؟

□ نه، نمی دانم! و فکر می کنم که جذابیت فیلم هم در همین باشد. تصورم بر این است که اگر او در پایان قصه به کاندیدای مشخصی رای می داد، کل حال و هوای فیلم خراب می شد. مسئله اصلی این است که کاراکتر "باد" متوجه اهمیت رایی که قرار است در صندوق بیندازد

می شود و می فهمد که رای و انتخاب او نمی نواند بدون تاثیر باشد که حتی شاید سرنوشت ساز هم باشد. در عین حال، او متوجه می شود که خیلی از حرف ها و وعده وعیدها، فقط در حکم یک شعار تبلیغاتی هستند.

● فکر می کنی کاراکتر تو در فیلم الهام بخش عموم مردم شود تا پای صندوق های رای بروند؟

□ این نکته را به وضوح می گویم که «رای شناور» یک آگهی عمومی نیست. پیام و حرف اصلی فیلم این است که مردم اگر می خواهند پای صندوق های رای بروند، باید این کار را آگاهانه انجام دهند و گول تبلیغات توخالی رسانه ای نخورند. واقعیت این است که یک نفر به تنهایی

نمی تواند چیزی را تغییر دهد، اما برای خلق یک دنیای بهتر و تغییر آن، باید به صورت دسته جمعی و آگاهانه عمل کنیم.

● از فیلم تازه ات «دختر تازه» چه خبر؟

□ تازه بازی در آن را تمام کرده ام. برعکس «رای متناوب» این فیلم یک کار ترسناک است، یکی از آن کارهایی که خیلی دوست دارید آن را ببینید و کم بترسید.

● آدم خوب قصه هستی یا آدم بد آن؟

□ آدم خوب قصه ام. اما این بستگی به تماشاگران دارد که چه برداشتی از آن داشته باشند. هنگام بازی در فیلم «آقای بروکس» هم احساس می کردم کاراکتر من آدم خوب ماجراست. کاراکتر من در «دختر تازه» از بعضی جهات شبیه یکی از فیلم های دهه هشتادی ام به اسم «محدوده رویاها»ست. آن زمان هم نمی دانستم که تماشاگران چه واکنشی نسبت به آن نشان می دهند و آن را می پسندند یا نه!

منبع : فیلم نگاه