اسکار 2014: نگاهی به نامزدهای احتمالی بهترین بازیگر زن
همه قدیمی ها، به اضافه چند بازیگر تازه نفس
- نویسنده : اولیور لایتلتون
- |
- ترجمه : سمیرا توکلی
- |
- منبع : ایندی وایر
اطلاعات دریافتی نشان می دهد
که در اغلب سال ها در گروه بهترین بازیگر زن در اسکار، از همتراز آن در مورد مردها
رقابت کمتری در جریان بوده است. این حرف کاملا درست است حتی اگر لازم باشد که بگوییم
نقش های بزرگ برای زن ها به مراتب نسبت به مردان کمتر متداول است. اما با فکر کردن
تنها به اجراهایی که در سال های اخیر نامزد اسکار نبودند در می یابیم که در خارج
از رقابت آکادمی فقدان استعداد وجود ندارد، اگرچه آکادمی، یا حتی پیشگویان جوایز
تمایل دارند که در انتخابشان بیشتر محافظه کار باشند.
معمولا پنج یا شش اسم در رقابت هستند به همراه نفرات دیگری که اصلا شانس بردن ندارند به استثنای هر از گاهی که چهره جدیدی می تواند از دستشان در برود (مثل کری مولیگان و جنیفر لارنس که اخیرا نمایان شدند) بقیه اکثرشان معمولا فهرست آشنایی از نام ها هستند که به طور متناوب تکرار می شوند. به نظر می رسد که این امر دقیقا در مورد امسال نیز صدق می کند، با این باور که ماه هاست همه پنج نفر انتخاب شده اند، به همراه یکی دیگر که از بیرون به این فهرست چشم دارد. و در این مورد، همه پنج نفر، مثل بازیگران نقش دوم مرد سال گذشته، از برندگان پیشین هستند.
از این فهرست پنجگانه،
پیشتاز احتمالا کیت بلانشت است (برنده نقش دوم زن برای «هوانورد» در سال 2005) در «جاسمین غمگین». تصور کلی ما زمانی که یکی از تحسین برانگیزترین بازیگران زن، نقش اول فیلم
وودی آلن است، همیشه طوری بوده که به نظر می رسد پتانسیل برنده شدن را دارد، حتی
اگر از زمان شان پن هیچکس دیگری برای نقش اول مرد در فیلم های وودی آلن نامزد نشده
باشد. زمانی که فیلم به اکران درآمد مشخص گردید حدس ها درست بوده: بازیگر زن
استرالیایی بار اصلی فیلم را کاملا به دوش می کشد، از طریقی که در فیلم های یکی از
کارگردان های معتقد به کار گروهی نادر است، و تعدادی از بهترین نقدهایی که تا کنون
گرفته را به دست آورده است. او یک نامزد شکست ناپذیر است و شاید بیشتر از هرکس دیگری
در هر گروه بازیگری، به نظر می رسد در این مسیر برنده بالقوه باشد.
اگرچه او هنوز رقابت تقریبا سختی پیش رو دارد. برای نمونه شکی نیست که ساندرا بولاک قصد دارد برای «جاذبه» - که غول فیلم های باکس آفیس و نقدهای موفق است - در این ترکیب باشد، فیلم تقریبا یک تلاش انفرادی برای زمان اجرای بیشتر است و بولاک (که چهار سال پیش برای «نقطه کور» برنده اسکار شد) در اینجا کاری متفاوت از مجموع کارهایش در چند سال گذشته را انجام می دهد (شما ناچارید برای یافتن نزدیک ترین همتای او به «سرعت» رجوع کنید، با این تفاوت که اینجا ثقل احساسی بیشتری وجود دارد)، این وظیه ماست که تا اندازه ای از کمپین شایعه پراکن بر علیه فیلمی که دربرگیرنده تصاویر کامپوتری یا تحریک آمیز است به وسیله آلت دست ها پیشگیری کنیم. اما ما نمی توانیم تغییر چندانی در آنها که واقعا به این اخبار و شایعات اهمیت می دهند، بدهیم.
نفر بعدی ناگزیر مریل
استریپ است. در حال حاضر برنده دو اسکار در این گروه، استریپ از زمان بردن اسکار
برای «بانوی آهنین» در دو سال قبل تا کنون نامزد نشده بود، اما به نظر می رسد
ستاره ها برای همکاری با یکدیگر در فیلم «آگوست: شهرستان اوسیج» به صف شده اند.
درحالی که نقدها خوب نیستند و مریل استریپ به آن کمتر اهمیتی نمی دهد، این یک نقش
پر جنب و جوش و بسیار جذاب است. گفته شده: در تئوری ضعف هایی که فیلم نشان داده می تواند
دلیلی برای رای دهندگان باشد تا به سمت شخص دیگری بروند (ظاهرا مریل استریپ تشخیص
داده که کافی است و باید به کس دیگری میدان بدهد، ولی باز با تصمیم رسمی جولیا
رابرتز مبنی بر ایفای نقش دوم، ریسک تقسیم شدن آرا در اینجا کمتر است).
اینجا همچنین یک کهنه
کار خوش سیمای دیگر وجود دارد: جودی دنچ در «فیلومنا» ی استیفن فریرز. این فیلم به
طور شگفت آوری نقدهای مثبتی در جریان جشنواره ها دریافت نمود، و دنچ (برنده نقش
دوم زن درسال 99 برای «شکسپیر عاشق») با داشتن تنها یک شکست در سال گذشته در فیلم
برجسته «اسکای فال»، دوباره می تواند مستعد دریافت جایزه باشد. فیلم به او به
اندازه کافی متریال احساسی برای بازی با آن را می دهد، این یک جاذبه عمومی حقیقی
است، و احتمالا یکی از اولویت های برتر هاروی وینستن در خلال این فصل. ما واقعا
شگفت زده می شدیم اگر او تهدیدی جدی برای ربودن جایزه بود اما برای کاندید بودن
چیزی بیشتر از شایستگی دارد.
اما از بین پنج نفری که
مطابق سلیقه عموم هستند، فقط به یکی هنوز نپرداخته ایم: اما تامپسون، در «نجات آقای بنکس». شایعات در مورد این فیلم در ابتدا سفت و سخت بود و تامپسون (شبیه
استریپ دو اسکار دارد) که همیشه المان های جایزه بگیر یک پس زمینه تراژیک و یک
بانوی مسن با زبان تند و تیز را ترکیب می کند، در آن نوید بخش ترین نقشش را در این
سال ها به عنوان نویسنده ی «مری پاپیز»، پی. ال. تراورز دارد.
از میان پنج نفری که همه
برندگان پیشین و به طور غریبی بالای چهل سال هستند بی شک به نظر می رسد بازگشت آنها
به گذشته سخت باشد. اما به این معنا نیست که رقبای جدی در این اینجا وجود ندارند.
اولین و پیشروترین در بین آنها امی آدامز است، که در «حقه بازی آمریکایی» دیوید
او. راسل اینطور به نظر می رسد که ممکن است یک بازیگر صحنه اسکار باشد. بازیگران زن
در گروه نقش دوم هم اکنون چهار کاندید بدون سابقه بردن اسکار، دارند. بنابراین او
یکی از مستحق ترین بازیگران تاثیرگذار در حال حاضر است. فیلم های راسل اخیرا برای
نامزدهای بازیگری جذاب شده اند و به نظر می رسد این نقش به آدامز این اجازه را
داده که وجه های بیشتری از دامنه کاری خود را نشان دهد. اگر کسی بتواند این نظم
اولیه را منحل کند، آن کس اوست.
پس از او یک جفت بازیگر
زن برآمده از فیلم های خارجی زبان کن هستند که می توانند پا جای پای امانوئل ریوای
سال گذشته بگذارند. برنیس بژو جایزه بهترین بازیگر این جشنواره را برای اجرای بی نظیرش
در «گذشته» اصغر فرهادی گرفت، در حالی که لئا سیدو برای بازی در نقش آدل اکسارکوپولوس در فیلم برنده نخل طلای «آبی گرمترین رنگ است» مورد تقدیر ویژه قرار
گرفت. بژو مطمئنا محتمل ترین کاندید است، اما علیرغم موفقیت های سونی پیکچرز
کلاسیکز با ریوا در سال گذشته، حدس ما این است که بژو بیشتر شبیه ماریون کوتیار در
برآورده کردن انتظارهاست.
ضمنا کیت وینسلت نیز از لحاظ تئوری به خاطر فیلم «روز کارگر» در این ترکیب قرار می گیرد اما فیلم جیسون ریتمن در تحت تاثیر قرار دادن منتقدان شکست خورد و آن را به خوبی در زمان اکران فیلمش متوجه شد. من تمایل دارم که فکر کنم شانس وینسلت ناچیز است: علیرغم محبوبیت پیشینش، او اینجا کار ویژه جدیدی انجام نمی دهد یا به خوبی توجهات را به سوی خود جلب نمی کند. به طور مشابه، نائومی واتس روی کاغذ برای «دایانا» خوب به نظر می رسد، اما نقد های گزنده دقیقا این نظریه را تایید می کنند.
کسی که مثل یک برنده غیر
مترقبه بالقوه در هفته های اخیر نظرها را جلب می کند جولیا لوئیس_دریفوس است در
فیلم «بحث کافیه». این بازیگر زن
(اگرچه از جایزه اِمی سرشار است، یک کارآموز نسبی در جهان سینماست) یک اجرای دوست
داشتنی در فیلم نیکول هالوفسنر به معرض نمایش می گذارد و فیلم به خوبی شاخص می شود.
در حقیقت به عنوان یک فیلم کمدی، اجرا و نوع بازی برای به رسمیت شناخته شدن، سخت
تر می شود (به هرحال در گروهی که به دنچ و تامپسون دلگرم است، او باید نهایتا گلدن
گلاب را برای فیلم کمدی/موزیکال ببرد که می توانند کمک کننده باشد). ضمنا جولی
دلپی شانس بیشتری برای نامزد شدن برای نامزد شدن فیلم «قبل از نیمه شب» (شاید به استثنای
بخش نمایشنامه اقتباسی) فراهم می کند، و فیلم برای سونی پیکچرز کلاسیکز در اولویت
است، اما این فیلم احتیاج به تعدادی پیش آهنگ - یا حمایت همه جانبه از طرف منتقدین
اسکار دارد- تا به جایزه نزدیک شود.
و سرانجام بازیگران زن از سمت مستقل ها، که فیلمشان متاسفانه کشش و جذابیت لازم را فراهم نکرد، اما اگر به همین منوال ادامه دهیم هر دو در نهایت جز پنج نفر خواهند بود. گرتا گِرویگ از زمان «فرانسس ها» تا کنون چندین آوازه جایزه داشته و این فیلم در «تلیوراید» در سال 2012 در میان منتقدان جوان تر به موفقیت رسید. اما از شانس بد او همچنان در میان جمعیت مسن تر آکادمی ناشناخته است، و آی اف سی فیلم زمانی که به اسکار می آید سابقه چندانی ندارد (این دلیل اخیر همچنین از موفقیت رونی مارا برای فیلم «هیچکدامشان بیگناه نیستند» جلوگیری خواهد کرد). به همین منوال، تعداد کمی که «دوازده موقتی» را می بینند تحت تاثیر بری لارسن قرار نمی گیرند، تعظیمی جزئی به ای ایکس اس دابلیو و سندیم به عنوان توزیع کننده ها، به این معناست که او رقیب جدی نیست، اما در جوایز مستقل اسپریت باید مواظب او بود.
دیدگاه ها
تقریبا بخش اول پیشگویی ها به غیر از اما تامپسون درست در آمد.
تفسیر بسیار جالبی بود، با تشکر از خانم سمیرا توکلی