جدال در آسمان

---

• نویسنده : جیمز براردینلی
• |
• ترجمه : پیمان جوادی

اگر فیلمنامه‌ای از آلفرد هیچکاک را به دست مایکل بِی بسپارید نتیجه کار چیزی شبیه به «بدون توقف» می‌شود. این فیلم در عین داشتن توانایی کافی برای سرگرم کردن مخاطب، به شکلی ساخته شده که مخاطب از لذت بردن از آن احساس عذاب وجدان می‌کند. در نتیجه، «بدون توقف» چند ساعت پر از تعلیق و هیجان در پیش روی بیننده قرار می‌دهد صرفا برای اینکه سر حدِ ساده لوحی اش را بسنجد. این فیلم را باید در دسته فیلم های جذابِ عذاب آور قرار داد، که هرچند دوست ندارید آن رادوست داشته باشید اما باز هم دوستش دارید. برای آنهایی که با تماشای فیلم های اکشن لیام نیسون (مانند «ربوده شده»، «ربوده شده 2»، «خاکستری»، ...) طرفدارش شده اند باید بگویم که این فیلم هم یکی دیگر از آن دست فیلم هاست و به هر آنچه وعده بدهد عمل می کند.

بیل مارکس یک مارشال نیروی هوایی فدرالِ ورشکسته و الکلی ست که زندگی اش در حال از هم فروپاشیدن است. بیل در آخرین سفر هوایی اش به مقصد لندن بر فراز اقیانوس اطلس با موقعیتی تروریستی مواجه می‌شود. شخصی بی نام و نشان از طریق ایمیل برای او پیامی می‌فرستد و در آن تهدید می‌کند که اگر 150 میلیون دلار به حساب مورد نظرش واریز نشود، هر 20 دقیقه یک نفر از مسافران هواپیما را به کام مرگ خواهد فرستاد. در ابتدا بیل نمی داند در پاسخ به این پیام چه عکس العملی نشان دهد. این موضوع را با همکار مارشالش جک هموند در میان می‌گذارد و به خلبان و مهماندار هواپیما، نانسی، اطلاع می‌دهد. زمان مقرر می‌گذرد و با پیدا شدن سر و کله یک جنازه بیل مجبور می‌شود موقعیت را جدی بگیرد. اما مشکلی وجود دارد: نقشه آن تروریست تنها به کسب پول هنگفت ختم نمی‌شود، بلکه در پیِ دوختن پاپوش برای بیل است.

این اکشنِ تریلر که ماجراهای آن در یک هواپیما می گذرد چند نقطه قوت و ضعف آشکار دارد. از یک سو فضای بسته و شخصیت‌های انگشت شمار زمینه را برای یک فیلم هیجانیِ رمزآلود از نوع کلاسیک فراهم می‌آورد. از سوی دیگر خیلی راحت اکشنِ آن ممکن است بسیار احمقانه جلوه دهد. «بدون توقف» در استفاده از نکته اول بسیار موفق است اما به محدوده مورد دوم هم وارد می‌شود. با این حال به اندازه «مارها در هواپیما» (2006) هم احمقانه نمی‌شود. این فیلم بیشتر شبیه به «نیروی هوایی یک» (ولفانگ پترسون- 1997) با بازی هریسون فورد در نقش رئیس جمهور آمریکا است، هرچند به اندازه ی آن پر پیچ و خم نیست. داستان فیلم پر از حفره است و برخی از آنها کاملا واضح به چشم می‌آیند. خایمه کولِت سِرا کارگردان فیلم (که پیشتر نیز با نیسون در «ناشناس» همکاری داشته است) و فیلمنامه نویسانش به خوبی سعی کرده اند این حفره ها را پنهان کنند. تعداد کمی از مخاطبان در مواجهه با اتفاقاتی که در فیلم رُخ می‌دهد احساس می‌کنند فریب خورده اند. شبه روایت داستان هم در ایجاد پیچش ها و تغییرات سهیم است، که باعث می‌شود بعضی از آنها باورپذیرتر به نظر برسند. شاید برخی «بدون توقف» را یک فیلم هیچکاکی قلمداد کنند، هرچند او هم نوعی بدبینی خاص که تدریجا شخصیت‌هایش را به نابودی بکشاند را به صحنه‌های مبارزه برق آسا و ریتم و ضرباهنگ سریع ترجیح می‌داد.

نیسون، که پیش از بازی در نقش شوالیه جِدای و دشمنِ کینه جوی بتمن شباهت چندانی به قهرمانان اکشن نداشت، اما حالا در دید تماشاگران به واسطه ظاهر معقول، مناسب و شریف و همینطور اخلاق مداری اش برای این گونه نقش های قهرمانی انتخابی مناسب جلوه می‌کند. حتی با وجود نقص‌های فراوان در شخصیت بیل (که الکلی و سیگاری است و عموما خوش برخورد نیست) باز هم به سرعت طرف او را می‌گیریم. بیشتر مسافران هواپیما را بازیگران بی نام و نشانی تشکیل می دهند، به جز جولیان مور که نقش زنی که در صندلی کناری بیل نشسته را بازی می‌کند. دیگری هم میشل داکری (از سریال «دانتون ابی») در نقش مهماندار هواپیما ظاهر شده. بینندگان تیزبین و نکته سنج احتمالا لوپیتا نیونگو که نامزد [برنده] اسکار شده است را در نقشی کوتاه به عنوان یک مهماندار دیگر تشخیص خواهند داد، که در این فیلم حدود سه خط دیالوگ دارد. با فرض اینکه او اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل را برای «12 سال بردگی» کسب کند، می‌توان مطمئن بود که در آینده دیگر او را در چنین نقش های شبیه به این مشاهده نخواهیم کرد.

«بدون توقف» حکمِ سرگرمی یک بار مصرف را دارد که خیلی زود فراموش خواهد شد. بیشتر شبیه هله هوله‌ هایی است؛ به هنگام مصرف در سالن سینما خوشمزه هستند اما در واقع هیچ ارزش غذایی خاصی برایتان نخواهند داشت. این فیلم در میان مردم بازخورد خوبی داشته، و از آنجا که این روزها مردم لیام نیسون را به سادگی به عنوان یک قهرمان اکشن می‌پذیرند، به احتمال زیاد در گیشه‌ نیز موفقیت خوبی کسب خواهد کرد. «بدون توقف» به مدت دو ساعت مفرح و سرگرم کننده است، اما پس از یکی دو روز از یادها خواهد رفت.

منبع : فیلم نگاه