در مقیاس بزرگ

پنج شنبه ۲۳ شهریور ۱۳۹۶ ساعت ۲۱:۲۹


برای کسانی که ساخته های قبلی ژانگ ییمو را دوست داشته اند تماشای «دیوار بزرگ چین» تجربه لذت بخش دیگری ست، اما تفاوت این فیلم با مثلاً «خانه خنجرهای پران» یا «نفرین گل طلایی» یا «گل های جنگ»، در اندازه های اغراق شده ی تولید و افزودن چاشنی های خیالی از قبیل موجودات دیوپیکر و هیولاهای آتشین است. در واقع هرچه تا به حال از ژانگ ییمو دیده ایم در این فیلم به غایت رسیده و از لحاظ مقیاس، مضاعف شده است. ساختن چنین فیلمی برای کارگردانی علاقه مند به فرهنگ و تاریخ چین، مثل برآورده شدن آرزویی ست که فقط با مساعدت کمپانی های بزرگ هالیوودی می توان به آن دست یافت. بی دلیل نیست که ییمو سالها برای اجرایی شدن این ایده انتظار کشید و چشم به راه بودجه و امکانات کافی ماند.



فارغ از رگه های تاریخی داستان و محیط وقوع ماجراها، فیلم را باید یک درام فاجعه تلقی کرد؛ روایتی تلخ و آخرالزمانی از ویرانی زمین به دست هیولاهایی که پشت دیوار کمین کرده اند و ماهیتی دوزخی دارند (شبیه این الگو را در سریال محبوب «بازی تاج و تخت» نیز می بینیم؛ با دیواری که معادل دیوار چین است). ساختار دراماتیک فیلم چندان مهم نیست؛ نه این که داستان نداشته باشد یا داستانش کم مایه باشد، بلکه اصلاً مهم نیست. داستان بهانه ای است برای تصویر کردن وجوه حماسیِ پنهان مانده در تاریخ چین، رازها و دسیسه های امپراتوری سانگ، روح سلحشوری حاکم بر چین قرون وسطی، و باورهای عامیانه درباره داروهای اسرارآمیز و یافته های جادویی. این داستان را نه مارکو پولوی اروپایی، که ژانگ ییموی چینی روایت می کند و به همین دلیل به جای اعجاب در مواجهه با فرهنگ و تاریخ چین، شاهد رویکردی ستایشگرانه و مفاخره آمیز هستیم.



تصویرسازی عظمت گرایانه ی فیلم با تاکید بر جلوه های هوش رُبای طبیعت چین و عظمت مکانیکی دیوار و سلاح های جنگاوران، تاثیرگذارترین وجه فیلم است و شخصیت ها (که اولین بار در کارنامه ژانگ ییمو همگی به زبان انگلیسی دیالوگ می گویند) طیف های مختلفی را نمایندگی می کنند که عموماً حضورشان بازتابی از شمایل های تاریخی تاثیرگذار و مشهور است از فرمانده چینی تا بازرگان متدین اروپایی و جنگاور شجاعی که نماینده ی شرافت شاهانه ی شوالیه های عصر تاریکی است. همراه شدن مردمی از نژادها و خاستگاه های متفاوت برای ایستادگی در برابر خطری که بشریت را تهدید می کند، نوعی پیام عبور از محدوده های نژادی و فرهنگی در خود دارد که با قرار گرفتن یک شخصیت سفیدپوست در جایگاه نجات دهنده ی اقوام آسیایی؛ تا حدی نقض می شود. اما مت دیمون با بازی همدلی برانگیزش و ادای دینش به فرهنگ و تاریخ چین در چند نمای موکد، توانسته زهر این ناهمگونی را خنثی کند.



اضافه شدن مایه های فانتزی به فیلم از جدیت درونمایه ی تاریخی قصه کم کرده، ولی فضاسازی خوب و جلوه های بصری چشمگیر در کنار ریتم روان و دیالوگ های زنده (که اطلاعات و زمینه های تاریخی و اجتماعی را به اندازه منتقل می کنند) جزو امتیازهای اصلی فیلم است. در نهایت «دیوار بزرگ چین» موفق می شود به دو هدف اصلی اش برسد: تماشاگر را سرگرم کند و او را در مواجهه با گذشته ی درخشان چین به احترام و ستایش وادارد.

منبع : فیلم نگاه
برای ثبت دیدگاه خود، اپتدا وارد وسایت شوید.

دیدگاه ها

نوژن لوایی
  •  0
  • |
  •  4
  • |

    اتفاقا مت دیمون خیلی خوبه. به نظرم چون فیلم فانتزی هست کارهایی که مت دیمون میکنه انگار که جییسون بورن به گذشته پرتاب شده و با یک نسخه قدیمی جیسون بورن در لباس و زره و کلاهخود طرف هستیم. حداقل برای من که جالب بود.

    اشکان آتشکار
    •  1
    • |
    •  1
    • |

      مت دیمون فیلم سلحشوری و حماسی!!! اصلا بهش نمیاد.