از یک کارگردانِ انیمیشن ساز: ماموریت شگفت انگیز!

جمعه ۲۷ مرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۴:۱۸


«پروتکل شبح» چهارمین فیلم از سری فیلم های «ماموریت غیرممکن» است که ظاهرا از 15سال پیش تا کنون تبدیل به نسحه فرعی و غیررسمی «جیمز باند» شده است. فیلمی پر از صحنه های اکشن از جمله انفجارهای پیاپی، تعقیب و گریز که همگی توسط بدلکاران ماهر اجرا می شوند و البته یک شخصیت منفیِ خبیث و شرور هم طبق معمول در آن وجود دارد. شاید تفاوت آن با جیمز باند در شخصیت ملموس تر تام کروز باشد که چیزی بیشتر از یک جنتلمنِ خوش بر و رو، و خوش تیبپ از خود ارائه می دهد. «پروتکل شبح» یک اکشن تمام عیار که از لحاظ زمانی به خوبی مدیریت نشده است. شاید از 133 دقیقه، نیم ساعتش اضافه است بطوری که به راحتی می توان سکانس های مربوط به بمبئی را بعد اتفاقاتی که در مسکو و دُبی می افتد حذف کرد. فیلم از دقیقه 70 (هم به لحاظ داستانی و هم بصری) به نقطه اوج خود می رسد ولی در نگه داشتن این هیجان تا پایان به مشکل برمی خورد.



خط روایی اصلی داستان بسیار ساده و سرراست است، بدون هیچگونه پیچیدگی. مامور کارکشته آی اِم اِف یعنی ایتان هانت به همراه تیمش به دنبال دستگیری تروریستی بین المللی و سوئدی الاصلی به اسم کورت هندریکس با ضریب هوشی 190 هستند که می خواهد کنترل چند سلاح اتمی را در دست بگیرد. در واقع ماموریت آنها جلوگیری از دستیابی او به هدفش است، هدفی که ممکن است پس از دو دهه از پایان جنگ سرد منجر به فاجعه ای جهانی شود. هندریکس و همدستش ویستروم آنقدر بیرحم و بی وجدان هستند که حتی هنگام انجام کاری که قرار است به مرگ میلیون ها انسان منجر شود حتی پلک هم نمی زنند (در واقع هندریکس معتقد است که تنها راه رسیدن به صلح واقعی در جهان، نابود کردن کلِ آن با بمب اتمی است).



گروهِ هانت (از جمله خودش) شامل چهار مامور زبده است: بنجی دان (سایمون پِگ) یک متخصص کامپیوتر است که در قسمت قبل هم حضور داشت. ویلیام برانت (جیمی رِنِر) تحلیلگری که تا حدی آموزش های ویژه نیز دیده است. و بالاخره جین کارتر (پائولا پاتون) که به این جمع مردانه کمی ظرافت اضافه می کند. البته این خودِ ایتان هانت یا تام کروز است که بهترین دیالوگ ها را دارد، و در خط مقدم درگیری ها شجاعانه و کاملاً سرتر از بقیه عمل می کند. وقتی هندریکس موفق به انفجار در کاخ کرملین می شود، رئیس جمهور آمریکا به دلیل به وجود آمدن شرایط بد سیاسی حمایتش را از گروه هانت قطع می کند. ولی بنا به دلایلی ماموریت همچنان ادامه پیدا می کند، اما این بار بدون هرگونه حمایت دولتی. این ماموریتی ست که آنها را از مسکو روانه ی دُبی و در نهایت بمبئی می کند، شهری که رویارویی نهایی در آنجا رُخ می دهد.



«پروتکل شبح» در 90 دقیقه فیلمی جذاب و خارق العاده و در 45دقیقه بعدی عادی و معمولی ست. ولی مشکلِ فیلم منطق روایی آن است: بعد از انفجار کاخ کرملین و بالا رفتن هانت از بزرگترین ساختمان دنیا دیگر چه چیز برای ارائه در ادمه ی فیلم باقی می ماند؟ سکانس های بمبئی که مثل صحنه های بازی های ویدئویی به نظر می رسد، همگی اضافه به نظر می رسند و جذابیت چندانی ندارند. در واقع براد برد به عنوان کارگردان فیلم که دو فیلم از بهترین انمیشن های بیست سال اخیر («غول آهنی» -1999- و «شگفت انگیزها» -2004-) را در کارنامه خود به ثبت رسانده، هر چقدر در دو سوم ابتدایی فیلم خوب عمل کرده، ولی در باقی دقایق هرآنچه را که ریسیده است پنبه می کند، هرچند که ما به عنوان تماشاگر پایان فیلمش را دوست داشته باشیم.



«پروتکل شبح» فیلمی عظیم، پرهزینه، و پر زرق و برق است و عناصری در آن وجود دارد که سری های پیشین فاقد آن هستند. فیلم در ابتدا در فرمت آیمکس ساخته شده بود و حتی پیش از اکران عمومی یک هفته در چنین فُرمتی به نمایش درآمد. در مورد عناصر مختلف فیلم باید گفت که همه چیز سرِ جای خودش قرار دارد. ایده ی اصلی داستان به خوبی توضیح داده شده و شخصیت پردازی ها بدون تاثیر منفی بر ریتم و ضرب آهنگ اثر انجام می شود. فیلمیرداری صحنه ها جسورانه است. صحنه پردازی کار یا شامل سکانس های روی زمین است یا صحنه هایی که از روی هلیکوپتر فیلمبرداری شده اند، طراحی و اجرای استادانه ای دارند، آن هم بدون اینکه گیج کننده از کار آمده باشند. جلوه های کامپیوتری نیز طبیعی و قابل قبول به نظر می رسند، به طوری که در برخی صحنه از جمله بالا رفتن هانت از برج خلیفه معلوم نمی شود که با کمک این تکنولوژی فیلمبرداری شده یا واقعا ًصحنه ها طبیعی ست. همچنین موسیقی مایکل جیاچینو که تلفیقی از تِم معروف «ماموریت غیرممکن» با عناصر جدید است را باید در زمره ی بهترین آثار سال قرار داد.



یکی از سئوال هایی که تا این لحظه بی جواب مانده است این است که آیا این فیلم آخرین حضور تام کروز در این سِریِ پرطرفدار و محبوب است یا همچنان ادامه خواهد داد. او در گذشته برای بازیِ دوباره در این نقش این همه عجله و شتاب از خود نشان نمی داد (معمولاً فاصله میان هرکدام از قسمت ها 5 سال است)، اما خُب، «ماموریت غیرممکن» همیشه فیلمی مطمئن برای دوباره مطرح شدنِ تام کروز و جبران شکست های ااحتمالی اش بوده است. در این فیلم کاراکتر جدیدی شبیه هانت معرفی می شود که به احتمال قریب به یقین جایگزین تام کروز خواهد بود و او کسی نیسن جز جرمی رِنِر که سعی شده تا زیاد در صحنه های اکشن شرکت داده نشود. پائولا پاتون علی رغم ظاهرش بازیگری ست که سابقه طولانی در هنرهای رزمی و ورزش های حشن دارد ولی با جذابیت جنسی خود از تبدیل شدن فیلم به یک اکشن یکنواخت نجات می دهد. سایمون پِگ هم یکی از معدود بازیگران به جای مانده از سری اول است که رگه های طنز و کمیک فیلم را حفظ می کند.



نتیجه تلفیق عناصر یک اکشن قدیمی با تکنولوژی مدرن و پیشرفته، اثری جذاب و تماشایی بوده است که به خوبی تماشاگر را میخکوب می کند. اما وجود صحنه هایی مثل بالا رفتنِ هانت از آسمانخراش 1000متریِ دُبی، داستان را از مسیر اصلی خارج کرده و ممکن است بعدها تماشاگر را به این فکر اندازد که ارتباط آن با بقیه فیلم در چه بوده است؟ البته یکی از بزگ ترین مشکلات «پروتکل شبح» طولانی بودن آن است به طوری که متوجه نمی شویم کارگردان چه زمانی قصد به پایان بردن داستان را دارد.

منبع : فیلم نگاه
برای ثبت دیدگاه خود، اپتدا وارد وسایت شوید.

دیدگاه ها

نوژن لوایی
  •  1
  • |
  •  3
  • |

    تام کروز همیشه توی "ماموریت غیرممکن"ها عالی بوده. اینجا هم خیلی خوبه. منتهی اون قسمت مهمانیش رو دوست ندارم اصلا به بقیه فیلم نمیخوره.

    اشکان آتشکار
    •  1
    • |
    •  4
    • |

      نیمه اول فیلم واقعا تماشایی و جذاب و نفسگیره ولی از اون قسمتی که سر از هندوستان در میارن فیلم از نفس می افته و هیچ شباهتی به 1 ساعت قبلش نداره.