مالیات خود را پرداخت کنید، همسایه اتان را بکشید
- نویسنده : جیمز براردینلی
- |
- ترجمه : راضیه خضری
با این حال، پاشنه آشیل این فیلم در فرضیات و مبناهای شالوده ای آن است. مبنای فیلم «پاکسازی»، به تصویر کشیدن یک سیاست اجتماعی بحث برانگیز بود که منجر به حصول موفقیت های بزرگ شد. با این حال، این سیاست اجتماعی هزینه های هنگفتی را در بر دارد. در تاریخ 22 مارس هر سال، قانون کیفری کشور به مدت 12 ساعت به حالت تعلیق درمی آید. همه افراد جامعه مجازند تا هر کاری تمایل دارند، انجام بدهند. حتی افراد مجازند یکدیگر را به قتل برسانند و هیچ مجازات قانونی آنها را تهدید نخواهد کرد. آنها مختارند افسار حیوان درون خود را رها کنند یا در درون خانه های مستحکم خود پناه بگیرند و از حوادث پیش روی فرار کنند. این عقیده به قدری ظالمانه و خارج از چهارچوب است که تعلیق بی ایمانی را ناممکن می سازد. طبیعت کنایه ای فیلم «پاکسازی» در این بخش، محسوس تر است و میزان هجو و زبان طعنه ای اجتماعی آن، حادتر به نظر می رسد. موضوع غیرعادی این است که برخی دوستان من را به یاد فیلم «مرد دونده» (1987)، با بازی آرنولد شوارتزنگر انداختند.
شخصیت اصلی این فیلم، یک گروهبان ناشناس با بازی فرانک گریلو (که آخرین بار به عنوان یکی از آدم بدها در «کاپیتان آمریکا: سرباز زمستانی» ظاهر شده بود) است که در شب پاکسازی از خانه بیرون می آید و هدف خاصی را در ذهن می پروراند: انتقام گرفتن از کسی که در حق او بدی کرده است. اگرچه نقشه او شتابزده و با عجله طراحی شده است اما زمانی که او تصمیم می گیرد تا جان 4 نفر را که در اثر بدشانسی و اتخاذ تصمیمات اشتباه گیر افتاده اند، نجات بدهد، نقشه او به هم می خورد. این افراد شامل یک مادر به نام اِوا (کارمن ایوگو)، دخترش کالی (زویی سول)، مردی به نام شین (زاک گیلفورد) و همسرش لیز (کیلی سانچز) هستند. کل داستان فیلم، حول این 5 شخصیت می چرخد و به داستان هایی چون عبور و مرور در خیابان های ناامن و تونل های متروی منتهی به خانه های های امن می پردازد. در همین راستا، آنها درمی یابند که عوامل پاکسازی کننده و قربانیان تنها افراد درگیر و دخیل در این امر نیستند بلکه دولت نیز اقدام به اجیر کردن یک نیروی ویژه کرده که دست کم از اشرار و غارتگران ندارند و در مقابل آنها یک جنبش چریکی ضدپاکسازی نیز در خیابان ها حضوری فعال دارد.
«پاکسازی: هرج و مرج» در مواقعی که به شکل یک فیلم اکشن پیش می رود، موفق و تاثیرگذار است. هر چقدر که فیلم به عمق سیاست های زیربنایی نزدیک تر می شود، خلل ها و ضعف های روایی آن نیز بیشتر نمایان می شود. دی موناکو فاقد آن ظرافت های لازم در داستانگویی است و رویکرد پتک آهنین وی تبدیل به ضربات سهمگین و کشنده ای می گردند. اگرچه صحنه هایی که در مورد به حراج گذاشتن مردم است، به سبک و شیوه ی سوررئالیستی تصویر کشیده شده و تا اندازه ای تاثیرگذار است اما در نهایت چیزی جز نمود افراد ثروتمند متکبر، نادان و بی عاطفه به نظر نمی رسند. همچنین، تبیین و تعریف شخصیت ها دارای ضعف های عمده ای است. خوشبختانه، تعداد این موارد زیاد نیست. تنها چند سطر برای ترسیم گذشته غمبار این گروهبان کافی به نظر می رسد اما همین که فیلم فراتر از این مرز گام برمی دارد، این شخص تبدیل به یک شخصیت مرموز و ناشناخته می شود؛ گویی که وی یک ماشین کشتار مرموز اما باوجدان است.
تاثیرگذاری «پاکسازی: هرج و مرج» به انتظارات بینندگان بستگی دارد. این فیلم از هر لحاظ از فیلم اولی بهتر است. با این حال، این به معنای هوشمندتر بودن یا انسانی تر بودن این فیلم اکشن نیست. این فیلم، یک روایت بی پیرایه ی وحشت آفرین و سرشار از محرک های جنسی است و سیاست های به تقد کشیده شده در آن هم به یک اندازه منجر به صعود و سقوط فیلم شده اند. حال باید به انتظار نشست و نظاره کرد که آیا داستان و فرضیات این فیلم، حق انتخاب را به بینندگان اعطا می کنند یا این که فروش و موفقیت آن در اکران عمومی این فیلم در تابستان سال 2013 را می توان تنها یک بی قاعدگی و یک اتفاق دانست. فروش فیلم «پاکسازی: هرج و مرج» تاثیر مستقیمی بر آینده ی این فیلم در ساخت دنباله هایی بر آن در سالهای آینده دارد.
دیدگاه ها
فیلم خوبیه. منتها حیف که همه این فیلم ها مانع از پیروزی ترامپ نشد.
بهترین فیلم "پاکسازی"هاست.