این صداست، صدا همه چیز است
- نویسنده : مایک لازال
- |
- ترجمه : سمیرا توکلی
- |
- منبع : سان فرانسیسکو کراونیکل
تاریخ به ما می گوید که آبراهام لینکلن
صدای بلندی داشت، گاهی اوقات به عنوان یک ترومپت نقرهای توصیف می شد و گاهی اوقات
به عنوان یک لوله تو خالی، اما به طور قابل ملاحظه ای بلند، به اندازه کافی بلند که
به آن اشاره شده است. و در عین حال لینکلن افسانه ای، لینکلن فیلم ها یا با صدای هنری
فاندا بوده (کسی که در رده صدایی خودش بوده) و یا صدای عمیقی داشته است. لینکلن یک
سروش الهی بوده و حالا در «لینکلن» استیون اسپیلبرگ با بازی دانیل دی لوئیس به عنوان
یک مرد تصویر شده است.
صدا لینکلن را از یادبودها جدا کرده و او را از یک روحانی بی انتها تبدیل به محصولی وابسته به زمان و مکان خاص (در میانه قرن 19، مرز آمریکا) می کند. ناگهان ما شهری کوچک را می بینیم، اراضی جنگلی یک سیاستمدار، کسی که ممکن است به راحتی دست کم گرفته شود. او زمخت، خام اما نه خیلی ناشی و کمی برای چشم های مدرن بیگانه به نظر می رسد. آنچنان که ما بخاطر می آوریم او در واقع یک نابغه اخلاقی و سیاسی است، به راستی یکی از بزرگترین دوراندیشان تاریخ و همیشه یک شگفتی است.
اجازه دهید فقط این را بگویم: تجربه تماشای دانیل دی لوئیس در این نقش چیزی کمتر از یک افسون نیست. این لینکلن است. نیاز به ماشین زمان نیست، او آنجاست. آنجا کاملا به اندازه لینکلن بسط داده شده، مخصوصا در صحنه های هیئت دولت، جایی که شما پیچیدگی قانونیاش و تفکر استراتژیکش را می شنوید، که ممکن است کاملا فراموش کنید در حال دیدن یک بازی هستید (حتی فراموش می کنید که در سالن سینما هستید) و به جای آن باور می کنید که در یک اتاق با رییس جمهور شانزدهم هستید. در پایان در می یابید که این چیزی بیشتر از سرگرمی است. و حسی شبیه یک هدیه دارد.
سالهای آشفتگی
بعد از انتخاب شدن مجدد لینکلن در پاییز
1864 تا اوایل 1865، زمانی که جنگ داخلی در گرفته بود، حتی وقتی که به پیروزی شمال
مطمئن بود او با یک دوره زمانی ناشناخته از نظر مقایسه ای و پربار از نظر سیاسی سر
و کار داشت.
اتحادیه ای با نگرشی رو به آینده و ملتی که برآمده از ستیز و نبرد هستند، لینکلن را بر آن داشت تا تصمیم بگیرد که نیاز به اصلاح قانون اساسی مبنی بر ممنوعیت برده داری در تمام ایالت ها و سرزمین هایی دارد که ممکن است اعلامیه رهایی برای ریشه کن کردن بردهداری برای همیشه کافی نباشد. اما این یک شانس بود، یک فرصت خوب، یک چنین اصلاحیهای ممکن بود جنگ را طولانیتر کند. بنابراین کشمکش کنگره بر سر متمم سیزدهم شروع شد.
کنگره ی لینکلن کنگره ای ست که ممکن است شما بشناسید، پیکره ای شامل مخلوطی از انسان های بزرگ و کسانی که به طور زننده ای سبک مغز هستند. عده ای او را بر خلاف جریان تاریخی هُل می دهند و عده ای نیز مدام در حال غُر زدن هستند که رییس جمهور از نظر ایدئولوژیکی به اندازه کافی بی آلایش نیست یا به اندازه کافی سر سپرده نیست که بتوان به او اعتماد کرد.
حقوق سیاهپوستان
تادئوس استیونزِ بد اخلاق و طرفدار شدید
حقوق سیاهان در میان رادیکال لیبرال ها است. بعد از اینکه تقریبا برای یک قرن در تاریخ
هواداران کنفدراسیون و حتی در فیلم هایی نظیر «تنسی جانسون» (1942) استیونز به عنوان
یک تبهکار تصویر شده بود، اینجا سرانجام او حق خودش را می گیرد. ترشرو و اخمو و در
عین حال نجیب و درستکار، این نقش توسط تامی لی جونز ایفا م یشود، که بازیگری ایده
آل برای تجسم بخشیدن به این صفات است.
شخصیت لینکلن طوری ساخته شده که هر کسی از آن لذت ببرد، اما بیستر از آنچه که تا حال خوانده اید و بیشتر از عکس های Daguerreotypes که تا حال دیده اید، اعجاب فیلم را در بازآفرینی تابلویی تاریخی تحسین خواهید کرد، در صحنه هایی نظیر بازدید لینکلن از میدان نبرد یا صحنه خارج از پارلمان در دومین مراسم تحلیفش. اسپیلبرگ هیچگاه در صحنه های نبرد در نمی ماند، روشی که در «اسب جنگی» (2011) و «نجات سرباز رایان» (1998) انجام داد. ما میزان یکسانی از سبعیت را در آنها می توانیم ببینیم و اینکه این فیلم ها ماهیت نبرد را هدایت می کنند شامل جنگ تن به تن، گل و لای، خون و سرنیزه ها با وحشیگری منحصر بفرد جنگ های داخلی.
بعلاوه بازیگران با در نظر گرفتن نگرش و
خلق و خوی انتخاب شده اند. ویلیام اچ. سوارد در نقش وزیر امور خارجه دیوید استریترن
و دست راست لینکلن بازی می کند، مردی مهم و ضروری که اگر چه فاقد دوراندیشی و ذکاوت
لینکلن است، اما می داند هر کاری را چطور انجام دهد. و آیا بازیگر زنده ای وجود دارد
که بیشتر از جکی ارل هیلی شبیه به عکس های Daguerreotypes از معاون چروکیده رییس جمهور کنفدراسیون الکساندر استیفنز باشد؟ نقش آفرینی
سالی فیلد 65ساله به جای مری تاد لینکلن 45 ساله یک سازش کوچک به خاطر قدرت بازیگری
بوده است. اما خانم لینکلن کمی خود خوری داشته و هیچکس مثل سالی فیلد نمی تواند اینگونه
آزار دهنده باشد.
اما همه بحث ها در مورد لینکلن باید با دانیل دی لوئیس آغاز و پایان گیرد. فیلمنامه تونی کاشنر که لحظات تاریخی را دراماتیک می کند و آزادانه بقیه را از یک تخیل غرق در معرفت می آفریند، بی اندازه به کمک دانیل دی لوئیس می آید تا به ما لینکلنی دهد که با صبری مشتق شده از یک عمر زندگی با هوش تر از هرکس دیگری است، با دانستن اینکه او حتی از سریع ترین همکارانش 10 گام جلوتر بوده است. اما صبر لینکلن هم حد و اندازه ای دارد و لحظه ای که سرریز می شود، ( هنگامی که او دستش را روی میز می کوبد، قدرتش را تصریح می کند و اصرار دارد که او خواهد دید که دیدگاهش واقعیت را ساخته است) نفس گیر است. چیزی که واقعا اتفاق افتاده، در حقیقت بهتر است.
دیدگاه ها
سلام بسيار زيبا و پر از معنا بود. بي ترديد بخشي از اين زيبايي را مي بايست در نگاه نقادانه "مايك لازال" به جستجو نشست و بخش بزرگتر آن را به مترجم متن "خانم توكلي" مريوط دانست؛ آنجا كه با قلمي شيوا و به دور از تكلف، تلاش نموده است تا اين معاني در زباني سليس به مخاطب انتقال يابد و خود نقدي باشد بر گفته آنان كه معتقدند "ترجمه" ساختار معنايي متن اصلي را تضعيف مي كند. اميد آن كه "فيلم نگاه" و مترجم اين متن، در مسير خود هر روز گامي بزرگتر بردارند..... موفق باشيد آرش
سلام ممنون از نقد خوبی که گذاشتید از خانم توکلی که زحمت ترجمه رو کشیدن هم تشکر میکنم. امیدوارم که سایت هر روز پربارتر بشه شاد باشید