وقتی جنگل قربانی هایش را فرامی خواند
- نویسنده : پژمان الماسی نیا
سینما برای وحشت آفرینی، بار دیگر متوسل به شرق دور و دنیای پررمزوُراز آن شده است. از بازسازی یک هارور آسیایی موفق حرف نمی زنم؛ هالیوود این بار قهرمان فیلم را به جنگلی اسرارآمیز در ژاپن فرستاده است که آئوکیگاهارا نامیده می شود [1] و تهِ خط رسیده ها برای برای خودکشی انتخاب اش می کنند. "به یک زن جوان آمریکایی به اسم سارا (با بازی ناتالی دورمر) اطلاع می دهند که خواهر دوقلوی اش جس (با بازی ناتالی دورمر) به جنگل آئوکیگاهارا در حوالی کوه فوجی رفته – و احتمالاً مُرده – است؛ سارا که باور دارد جس زنده است، به ژةاپن سفر می کند...."
تایم «جنگل» حدود یک ساعت و نیم است که به سه بخش تقریباً 30 دقیقه ای تقسیم شده؛ در پایانِ 30 دقیقه ی اول بالاخره وارد آئوکیگاهارا می شویم، انتهای 30 دقیقه ی دوم مصادف است با اسیر خیالات شدنِ سارا و با اتمام 30 دقیقه ی سوم که – بدیهی است – فرجامِ کار رقم می خورد و تکلیف فیلم روشن می شود. در این میان، جذاب ترین بخش، همان نیم ساعت آخر است که نفرین جنگل در سارا کارگر می افتد.
یک امتیاز مثبت «جنگل»، عاری بودن اش از خشونت و آلودگی جنسی است [2] به طوری که خانواده های پر دل و جرئت قادر خواهند بود فیلم را با خیال راحت در کنار یکدیگر تماشا کنند! برای طرفداران «بازی تاج و تخت» که آخرین بار [3] ملکه مارجری حال وُ روز نزار و آشفته در بند داروُذسته ی اسپاروی اعظم (با بازی جاناتان پرایس) دیده اند، حضور ناتالی دورمر در یک فیلم وحشتناکِ امروزی می تواند جالب باشد.
بعد از گذشت 17 سال، هنوز هم هیچ فیلمی در رده ی سینمای وحشت تاثیرگذارتر از «پروژه جادوگر بلر» (ادواردو سانچز و دانیل مایریک – 1999) [4] در انتقال هراس از سرگردانی در جنگل ساخته نشده است... «جنگل» به طور کلی – چندان که باید – قادر نیست فیلم ترسناک بین های حرفه ای را بترساند با این حال دست گرمیِ خوبی برای تازه کارهاست تا برای چالش هایی جدی تر آماده شوند!
پی نوشت:
[1]: آئوکیگاهارا که با عنوان های جنگل خودکشی، دریای درختان و بهترین مکان برای مُردن شناخته می شود، جنگلی است واقع در شمال غربی کوه فوجی در ژاپن. این جنگل دارای تاریخچه ای مرتبط با شیاطین در اساطیر ژاپن است و به مکانی به شدت متداول برای خودکشی مبدل شده است، از این رو آئوکیگاهارا به عنوان دومین مکان محبوب دنیا برای خودکشی به شمار می رود (ویکی پدیای فارسی، مدخل آئوکیگاهارا).
[2]: نسخه مورد نظر نگارنده، 93 دقیقه و 17 ثانیه است.
[3]: منظور فصل پنجم است.
[4]: می توانید رجوع کنید به نقد «پروژه جادوگر بلر» به قلم نگارنده، تحت عنوان«یک بار برای همیشه»، منتشر شده در تاریخ دوشنبه 1 دی 1393؛ در قالب شماره 57 صفحه ی «طعم سینما»
دیدگاه ها
چرا این نقد این قدر کوتاهه. پی نوشت هاش از نقدش بیشتره.
فیلم به غیر از سکانس پایانی که انصافا غیرمنتظره هست چیز خاصی نداره. حتی از پسِ نشون دادن دوخواهر دوقلو در کنار هم عاجزه، در حالی که در سینمای امروز نمایش دوقلوها یا حتی چندقلوها در کنار هم خیلی ساده است. همین چیزهای ساده که غیرقابل باور باشن فیلم هم راه به جایی نمی بره.