سرگرم کننده تر و شیطنت آمیزتر از قسمت اول
- نویسنده : جیمز براردینلی
- |
- ترجمه : پیمان جوادی
«بی مصرف ها 2» انتظارات را برآورده نمی کند اما معنا و مفهوم جدیدی به این توقعات می بخشد. اگر می دانید که از چنین فیلمی چه انتظاری باید داشته باشید، پس احتمالا انتظاراتتان برآورده خواهد شد. هیچ شگفتی و پیچشِ داستانی در کار نیست و این قسمت در مقایسه با «بی مصرف ها»ی اصلی ادای دِینی ست به سینمای دهه هشتاد، و احتمالا به این خاطر است که در این فیلم از بروس ویلیس و آرنولد شواتزنگر چهره دقیق و مشخص تری نشان داده می شود. به عبارت دیگر نقش کوتاه آنها قسمت قبلی این بار به نقش مکمل ارتقاء پیدا کرده است. و البته به ابن قسمت ژان کلود وان دام و چاک نوریس هم اضافه شده اند تا این ضیافت کامل تر شود. کشت و کشتار در این فیلم آنقدر زیاد است که تصورش هم غیرممکن است که شاید می توانست با حذف چند صحنه و گرفتن درجه نمایشی بهتر وضعیت اکران بهتری پیدا کند.
در مجموع، قسمتِ دوم «بی مصرف ها» از قسمت اول رضایت بخش تر است. استالونه دیگر پشت دوربین نیست (سایمون وِست جایگزینِ او شده است)، که همین باعث شده تا صحنه های اکشن، بهتر، دقیق تر و با مهارت و ظرافت بیشتری پرداخت شود (این بار از فیلمبرداری روی دست هم خبری نیست). در این قسمت از شوخی و طنز بیشتری استفاده شده و تقریبا تمام شوخی ها و دیالوگ های به دردبخور و بامزه فیلم هم به شوارتزنگر داده شده است. اکشنِ فیلم سریع و وحشیانه است و اگر نگوئیم هیجانش از قسمت اول بیشتر است، حداقل خیره کننده گی و جلوه ی بیشتری دارد. داستان فیلم به گونه ای ست که احساس می کنیم با یکی از فیلمنامه های از دور خارج شده ی «جیمز باند» در دهه هشتاد روبرو هستیم که حالا «بی مصرف ها 2» را از روی آن ساخته اند. اما «بی مصرف ها 2» روی شخصیت پردازی و خلاقیت در روایت تمرکز نمی کند بلکه فقط به کتک کاری، انتقامجویی و منفجر کردنِ همه چیز می پردازد و به شما احساس حضور در یک تئاتر تاریک با یک عالمه وسایل صحنه مربوط به دهه هشتاد دست می دهد.
هسته اصلی بازیگران فیلم را همان اعضای «بی مصرف ها» تشکیل می دهند. رهبر آنها همچنان بارنی راس (سیلوستر استالونه) است، یک کهنه سرباز که در عملیات های زیادی شرکت داشته. دستِ راست او مردی ست به اسم لی کریسمس (جیسون استاتهام) و گانِر جِنسِن (دولف لاندگرِن)، هیل سزار (تری کروز) و تول رود (رندی کاچر) به عنوان نیروهای پشتیبان آنها را همراهی می کنند. میکی رورک که اصلا دیده نمی شود و جت لی هم یک حضور کوتاه دارد. اما نیروهای تازه نفسی هم که حکم خون تازه برای گروه دارند به این جمع اضافه شده اند: لیام هِمسوورت در نقش بیلی و نان یو در نقش مگی رونق تازه ای به فیلم داده اند. مگی یک زن قوی و چالاک است که به آرامی راه می رود و همیشه با خود اسلحه بزرگی حمل می کند. وان دام نقش آدم بدِ (با نام هوشمندانه ویلین – به معنی شرور) را بازی می کند که حضور او به ما این تضمین را می دهد که در پایان یک رویارویی و نبرد بزرگ با استالونه خواهد داشت. ویلیس در نقش آقای چرچ مردی ست که کم مصرف ها را استخدام می کند و شوارتزنگر هم در نقش ترِنچ را بازی می کند، کسی که برای دادن قرض هایش با آنها همکاری می کند. چاک نوریس هم در نقش بوکِر، به نوعی نقش خودش را در «مردانِ خوب سیاه می پوشند» (تِد پُست-1978) تکرار می کند.
داستان فیلم درباره ویلین است. او که یک منبع بزرگ پلوتونیوم در اعماق یک معدن پیدا کرده، می خواهد با استفاده از تعدادی کارگر پلوتونیوم ها را از آنجا خارج کند و در بازار سیاه بفروشد. با پنج تُن از این مواد می توان بمب های زیادی تولید کرد. کم مصرف ها می خواهند جلوی ویلین را بگیرند. برای بارنی فقط مساله جلوگیری از اقدامات ویلین به امنیت ملی مربوط نمی 
شود بلکه مساله انتقام گیری شخصی هم در میان است. کُلِ فیلم برای این اتفاق می افتد تا ما را برای رسیدن به نقطه اوج داستان آماده کند. ما نه تنها نبرد استالونه و وان دام را می بینیم (البته این صحنه برای فیلم های 20سال قبل مناسب تر بود) بلکه شاهد همبستگی و رفاقت شوارتزنگر و ویلیس هستیم که شوخی هایی رد و بدل می کنند و در مجموع لحظات بی ارزشی را در فیلم رقم می زنند. نبرد پایانی سرگرم کننده و جذاب از کار درآمده، اما باید زمان زیادی از فیلم صرف شود تا به آن برسیم. شخصیت پردازی ها هم واقعا زجرآور است و خوشبختانه تعداد کاراکترها هم است.
نیاز به گفتن یا نوشتنِ مطالب زیادی درباره «بی مصرف های 2» نیست چون که دقیقا همان چیزی ست که باید باشد، نه بیشتر، و نه کمتر. آنهایی که برای تماشای فیلم به سینما می روند دقیقا می دانند که چه چیزی گیرشان می آید، بنابراین فکر نمی کنم ناامید از سینما خارج شوند. در واقع فکر می کنم تماشاگران بخاطر شوخی های شوارتزنگر با ویلیس حتی راضی تر قسمت قبل باشند. «بی مصرف های 2» فیلمی ست اکشن، مبتدیانه و عامه پسند که گریزی هم به سینمای اکشن دهه 80 می زند و بازیگرانِ اکشن کارِ خوب و زیادی هم در اختیار دارد.
دیدگاه ها
اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...