هی آمریکا، این مرد مالِ شماست

---

• نویسنده : مانولا دارجیس
• |
• ترجمه : خاطره آقائیان
• |
• منبع : نیویورک تایمز

«رای شناور» همانگونه که طرح آشفته ی لذت بخشي از زندگی، آزادی و پیگیری وضعیت "باد ویسر" در میان دیگر امور اساسی ست، یکی از غافلگیرکننده ترین و سیاسی ترین فیلم های محصول هالیوود این چند سال خیر نیز به حساب می آید.
این فیلم با بازی کوین کاستنرِ خشن و جذاب در نقش دائم الخمري ميانسال که رأی اش برای ریاست جمهوری آمریکا تصمیم خواهد گرفت را در رأس خود دارد. داستان فیلم در شهری همانند نیومکزیکو که ممکن بود زمانی به عنوان کاپِرسيک قلمداد شود، به وقوع می پیوندد اما لایه ای از فضايي غمگین و زمانه ای سخت همانند یک «داست بول هوورویل» بر آن سایه افکنده است. فیلم یک تشکیلات سیاسی قرمز- گروه طرفداران ناسکار که برای ریچارد پتی تبلیغ می کنند- و یک موضع گیری جدی از جانب آبی ها را در بطن خود جای داده است.
کارگردان تازه کار فیلم جاشوا مایکل استرن ، که فیلمنامه ی آن را همراه با جیسون ریچمن نوشته است، ریشه ی اصلی فیلم خود را با تماشای فیلم گارسون کانین «آرأ عظیم مردم» (1939) به دست آورده است. آقای کاستنر در نقش نماینده ی سیاسی همه مردم، باد جانسون، نمی تواند شخصیتی دلیر و نمادین باشد. او غش و ضعف می رود، خُر و پُف می کند، تا دیر هنگام در لباس های جین خود خمیازه می کشد و این در حالی است که دختر 12 ساله اش، مالی (مادلین کارول)، به طور منزجرکننده ای او را از خواب می پراند. یکی از اعضای پیشین یک گروه موسیقی که زندگی اش با مشروب خوردن های پی درپی می گذرد تا جایی که اسم مستعار "بیری" را به خود سنجاق کرده است.
خُب، باد مرد بدی نیست، فقط از آن دست آدم هایی ست که بعد از تمام تغییرات نادرست به بن بست رسیده است. او و دخترش مالی به تنهایی در یک تریلی درب و داغان و بدون هیچ امکانات رفاهی زندگی می کنند (مادرِ مالی مدتها قبل خانه را رها کرده و رفته است). باد آن را با زحمت زیاد به عنوان کارگاه اش ساخته است. او با دوستانش والتر (جود رین هولد) و لوییس (چارلز استن) تخم مرغ ها را در دستگاه می گذارند. فیلم فضایی زنده و جان دار دارد، اگرچه هیچ تشابهی به فضاهای بلند پروازانه ی هالیوود ندارد،جایی که بیشتر نقش ها در قالب دزد و پلیس، پزشک هايی در پوشش سفید رنگ و یا وکلا و قضات شکل می گیرند. این فیلم فضايي دارد که بیشتر حسی شبیه به فیلم های کشورهایی مانند چین را به تماشاگران القا می کند.
با تصمیمات جدیدِ باد، داستان رویه ی جدیدی به خود می گیرد. او به مالی قول می دهد در انتخابات شرکت کند، و دیگر اینکه به مصرف بیش از اندازه ی مشروبات الكلي پایان دهد. از سويی با یک تصمیم جدی تر دیگر داستان فيلم روند ديگري به خود مي گيرد و این در حالی است که برخی از زیاده گویی ها صدای شما را در می آورد، چه فرضیات کاندیدای ریاست جمهوری محافظه کار، اندرو بون (کلسی گرامر که همواره لبخند می زند) و چه حریف لیبرال او ،دونالد گرین لیف (دنیس هوپر) که از شهر محل اقامت باد دیدار می کنند. در دیدار آنها نماینده های سخنران، مامورين سازمان اطلاعات و امنيت، و تعداد زیادی از خبرنگارهاي دردسرساز آنها را همراهی می کنند و در این مسیر هر کاندیدا در پیِ جذب افراد دست نشانده است که البته باد هم به آنها می پیوندد- انتخابی که در نهایت منجر به نابودسازی تاثیرات منفی انرژی هسته ای و امثال آن نیز می شود- تا زمانی که  خودشان با دست خود ماهیت شان را رو می کنند و با تدبیراندیشی ها حقایق معلوم می شود، حقایقی که تا کنون ناشناخته مانده بود.
«رأی شناور» به عنوان فیلمی که پیغامی مهم به همراه دارد نمی توانست پرزرق و برق تر و پرسرو صداتر از این باشد، اگرچه در نگاه اول تشخیص این که واقعا چه پیغامی به همراه دارد هم کار آسانی نیست. مالی با بلندگوی سیار خودش راه می رود و سخنرانی می کند، حتی در کلاسش هم نطقی در این زمینه ایراد می کند- اطلاعیه ی مربوط به گروه چپ گرایان مبنی براینکه رضایت خاطر رأی دهنده ها به برده سازی آنها منتهی خواهد شد- که توجه خبرنگار شبکه ی محلی،کیت مدیسون (پائولا پاتن)، که رویای کار کردن در شبکه ی ملی را در سر می پروراند، به سمت خود جلب می کند. رئیس او با ایفای نقش جورج لوپز، نمی تواند منتظر جان به در بردن از انتشار پیام جدیدی باشد. یعنی اینکه شهر کوچکی که توسط هالیوود صورتی آرمانی به آن داده شده است دیگر به عنوان دامی نهانی عملکرد ندارد، مسیر و هدف آن چیزی شبیه به مسیر جیمز استیوارت در«این یک زندگی شگفت انگیز است» اثر فرانک کاپرا نيست ،منطقه ای مرده و نابود شده.
فیلم تحت تاثیر طنزی شوخ و شَنگ نیست، چون خود در واقع از این نوع نیست. «رأی شناور» علی رغم خنده های همیشگی باد، برخی از طنزپردازی هایش، چند چهره ی کمیک (که ناتان لین یکی از آنهاست) و چندین خنده ی قهقهه وار که در راستای پرداختن به معانی مربوط به ضد سقط جنین و ضد مهاجرت رخ می دهد، در این مقوله قرار نمی گیرد. هالیوودی بودن فیلم مانع از آن شده است که جانب گروه خاصی را بگیرد اگرچه این اتفاق تا حدی افتاده است اما در واقع تمام تلاشش را کرده که این اینگونه نشود. و در نهایت هم هیچ شکی باقی نمی گذارد که واقعا چه کسی به حق است و چه کسی نیست. کاندیدها ایدئولوژیست های گروه خاصی نیستند آنها در واقع مردان شایسته ای هستند که با ترس و رویاهایشان گمراه شده اند. حتی شخصیت خودِ باد هم از این نوع است. او هم با نيش و نوش هایش، خونسرد بودنش و بدشانسی هایی که می آورد به حاشیه رانده شده است اما علی رغم همه ی اینها فیلم غصه های این مرد را به او سنجاق هم نکرده است.
همانگونه که «رأی شناور» از سوی فیلمی کمدی به سمت فیلمی درام و از سوی شوخ طبعی به سوی افکار تیره و تار منحرف شده  تبدیل به فیلمی کم و بیش دلچسب تر و لذت بخش تر از زمانی شده است که باد در اثر مستیِ زیاد چهاردست و پا راه می رود. بر خلاف قهرمان های کلاسیکِ کاپرا، منجیان همیشه حاضرِ مردم، باد بیشترین تأثیر خود را از بی تفاوت بودن همیشگی خود نسبت به بقیه آدم ها به جز دختر و دوستان نزدیکش می گیرد. موسیقی شیطنت آمیز و آشنای فیلم نیز سعی در روشن کردن فضای غمگین و پر از اختلاف فیلم کرده است. آقای کاستنر که به خوبی در شخصیت خود فرو رفته است هم نقش یک قهرمان را بازی نمی کند، او تنها می خواهد به خودش کمک کند و از مهلکه جان سالم به در ببرد. او نیز همانند «وال-ای» محبوب یا برخی از شهروندان گاتهام سیتی در «شوالیه تاریکی» تنها نیست، اگرچه انزوای درونی باد یادآور این دو فیلم است و به ناگاه اذهان عمومی را بیدار می کند، «رأی شناور» در پی جهت فکری غالب و سرگرم کردن بیننده است نه ایده های خشک و بسته. استرن در مقام كارگردان توانسته از تمامی بازیگران حتی ضعیف ترین شان بازی های خوبی بگیرد. اما شما به سختی می توانید صدای واضحی را از میان موسیقی با آن صدای بلند بشنوید.
«رأی شناور» با همه ی شعار و تمایلش به سوی فیلم های تجاری، نشان داده است که حتی سخت ترین و جدی ترین امور سیاسی را می توان در قالب شوخی و خنده ارائه داد.

منبع : فیلم نگاه