یو هو هو، یک ماجرای سرگرم کننده
- نویسنده : جیمز براردینلی
- |
- ترجمه : پیمان جوادی
هر
فیلمی که از استودیوی انیمیشن سازی آردمن بیرون آمده باشد همیشه همراه با
مجموعه ای از انتظارات و توقعات از سوی مخاطبین و منتقدین خواهد بود.
انیمیشن «دزدان دریایی! دسته ناجورها» که شوخی صمیمانه ای ست با فیلم های
معروف این ژانر، تا حد زیادی انتظارات یاد شده را برآورده می کند. این
انیمیشنِ استاپ موشِن با به کارگیری ترکیب مناسبی از بذله گویی، طنز، هجو و
کنایه های هوشمندانه که در فیلم های آمریکایی کمتر دیده می شوند، مخاطب را
به سیر و سیاحتی کنایه آمیز و جذاب در دنیای دردان دریایی دعوت می کند،
درحالیکه از نمایش شخصیت های بزرگ و معروف تاریخ انگلستان از جمله ملکه
ویکتوریا به شکل زنی بیرحم و بدسیرت، و چالز داروین (طبیعت شناس انگلیسی و
پایه گذار نظریه تکامل) به عنوان مردی موذی، حیله گر و اعصاب خُردکن ابایی
به خود راه نداده اند. شکی نیست که همه این شوخی ها سرگرم کننده اند و
حسابی هم خنده دار از کار درآمده اند، اما در کُل درجه ای خاص از بی شرمی
لازم است تا دو تن از مشاهیر و چهره های برچسته تاریخی مشتی آدم های شرور و
بدذات تصور کنیم و در عوض کسانی را که در گذشته امنیت آب های آزاد را به
خطر می انداحته اند را به شکل عده ای مجرم دوست داشتنی نشان دهیم. حتی
«دزدان دریایی کارائیب» هم تا این اندازه پیش نرفته است.
دزدان دریایی هم مثل بقیه حرفه و مشاغل دیگر، میان خود چهره های شاخص و برجسته ای دارند که کاپیتانِ دزد دریایی (با صدای هیو گرانت) جزو آنها به شمار نمی رود. او خیلی دوست دارد خودش را "تازیانه خشم اقیانوس" تصور کند، اما خدمه و کارکنان کشتی او را گروهی ملوان خِنگ و کودن تشکیل می دهند و معمولا هم کشتی های مناسب و به دردبخوری را مورد حمله قرار نمی دهند. طبیعی ست که کشتی های ارواح و اجنه و کشتی های طاعون زده حامل طلا و جواهرات چندانی نباشند. با وجود این دار و دسته ی کاپیتانِ دزد دریایی او را دوست دارند، البته شاید تنها دلیلش مراسم مهمانی "کباب خوران" در کشتی باشد. کاپیتانِ دزد دریایی امسال هم مثل بیست سال گذشته در مسابقه انتخاب بهترین دزد دریایی سال شرکت کرده اما با رقبای قدری روبروست: بلامیِ سیاه (جرمی پیوِن)، کوتلا لیز (سلما هایک) و پِگ پا هیتینگز (لِنی هِنری). تنها راه پیروز شدن کاپیتانِ دزد دریایی بر رقبایش این است که کاری خارق العاده و چشمگیر انجام دهد. در همین زمان است که با چالز داروین (دیوید تِنانت) آشنا می شود و به نظر می رسد که این بار شانس و اقبال به او رو کرده است، هرچند که احتمالا زیاد باب طبع و خوشایند پادشاه دزدان دریایی (برایان بلِسد) قرار نخواهد گرفت.
داستان فیلم پیچیدگی حاصی ندارد اما برای معرفی شخصیت ها و روایت چالش های پیش روی آنها از شیوه و تمهیدات مناسبی بهره می جوید. فیلم بیشتر از آنکه در ژانر ماجراجویی قرار بگیرد، کمدی است اما صحنه های اکشن زیادی در فیلم وجود دارد که از نظر ساختاری با آنچه که در فیلم های انیمیشن خانوادگی می بینیم، تفاوت چندانی ندارد. در این فیلم با دو گونه ی متفاوت از طنزپردازی روبرو هستیم: شوخی ها و لحظات کمدی که به یک اندازه برای کودکان و بزرگسالان جذاب هستند. بیشتر انیمیشن های سینماییِ موفق به این ویژگی می بالند و «دزدان دریایی! دسته ناجورها» هم از این قاعده مستثنی نیست. این انیمیشن هم مانند تولیدات پیشینِ استودیوی آردمن تنها مخصوص کودکان ساخته نشده است.
استفاده از تکنیک های پیشرفته ی استاپ موشن در «دزدان دریایی! دسته ناجورها» ظاهر و، حال و هوای آن را به نحوی شایسته از اغلب انیمیشن های سینمای چند سال اخیر متمایز می کند و یک انقلاب در این ژانر محسوب می شود. در حالیکه استفاده از این روش های استاپ موشن هیچ چیز تازه ای در استودیوی آردمن محسوب نمی شود (آنها به عنوان پیشتازان و سلاطین انیمیشن خمیری شهرت دارند)، اما این نخستین تجربه آنها در زمینه استاپ موشن سه بُعدی به شمار می رود. («کریسمس آرتور» (سارا اسمیت-2011) هم سه بُعدی بود اما استاپ موشن نبود. و طراحی و ساخت آن به وسیله کامپیوتر انجام گرفته بود) شاید غافلگیرکننده باشد اما می توان گفت که در این مورد تکنیک سه بُعدی بیش از آنکه مزاحم باشد و ارزش های آن بکاهد، جذابیت های آن را افزایش داده است. به نظر می رسد که تلفیق و ترکیب تکنیک سه بُعدی و انیمیشن استاپ موشن به جا و موثر بوده و باعث شده تا تصاویر حالتی از جنبش و سرزندگی حقیقی پیدا کنند و پویا و زنده به نظر برسند. در این انیمیشن تکنیک سه بُعدی به هیچ وجه حالت نمایشی و جلوه فروشانه به خود نمی گیرد و تنها ایرادی که ممکن است به چشم بیاید کاهش میزان و درجه نور تصاویر است. البته تصاویر «دزدان دریایی! دسته ناحورها» تیره و تار، یا تاریک و کم نور نیستد، اما با درخشندگی و نورانی بودن فاصله دارد. اگر فیلم را به شکل دو بّعدی ببینید باز هم چیزی از میزان و ارزش سرگرم کنندگی آن را ازدست نخواهید داد – هیچکدام از صحنه های «دزدان دریایی! دسته ناجورها» نیازمند تکنیک سه بُعدی نیستند- اما با این وجود می توان گفت آنهایی که به صورت سه بُعدی به تماشا می نشینند، لذت بصری بیشتری خواهند برد که به اضافه بهای بلیت های پرداخت شده می ارزد.
صدای بازیگران در زمینه دوبله و صداپیشگیِ فیلم تا حد زیادی غیرقابل شناسایی و غیرقابل تشخیص است. هیو گرانت شخصیت ناشناخته ای نیست اما با وجود این ممکن است لحن ملایم و صدای آرام او قابل تشخیص باشد، شخصیت انیمیشنی (که در واقع هیچ شباهتی با هیو گرانت ندارد) که به هیچ وجه چهره بازیگر واقعی را در ذهن تداعی نمی کند. همین نکات در مورد مارتیم فریمن (معاون اول کاپیتانِ دزد دریایی)، دیوید تنانت، ایمِلدا استانتون و جرمی پیوِن نیز صِدق می کند. حتی طرفداران مجموعه تلویزیونی «دکتر هو» هم با شنیدن صدای تنانت – که هیچ شباهتی با صدای او در این سریال ندارد- در ارتباط با شخصیت انیمیشنی چارلز داروین دچار مشکل شوند. تنها صدای سلما هایک و برایان بلِسد بلافصله پس از حرف زدن قابل تشخیص است که آن دو روی هم رفته بیش از چند خط کوتاه دیالوگ ندارند. «دزدان دریایی! دسته ناجورها» از نظر دوبله و صداپیشگان ویژگی خاصی ندارد. انتخاب صداپیشگان با توجه به توانایی شان در اجرای نقش ها صورت گرفته و آنها هم در انجام آنجه که از آنها انتظار می رفته موفق عمل کرده اند.
«دزدان دریایی! دسته ناجورها» که بعد از «فرار مرغی» (2000) نخستین انیمیشن پیتر لُرد در مقام کارگردان است، سرگرم کننده و جذاب از کار درآمده، و 90دقیقه ی لذتبخش پیش روی مخاطب خود قرار می دهد، اما باز هم به پای شاهکارهای این ژانر نمی رسد. در جای جایِ فیلم خلاقیت و نوآوری تیم سازنده به چشم می خورد اما نسبت به دیگر تولیداتِ برتر این استودیو و همچنین انیمیشن «رنگو» (گور وِربینسکی-2011) که شوخی دوستانه ای با ژانر وسترن بود در رتبه پائین تری قرار می گیرد. شاید بخشی از این مشکل از چهارمین فیلم از سری فیلم های «دزدان دریایی کارائیب» نشات می گیرد. این فیلم آنچنان به تمسخر داستان ها و فیلم های دزدان دریایی می پردازد که یک فیلم کمدی مانند «دزدان دریایی! دسته ناجورها» که به عمد به موضوع می پردازد و با همین نیت ساخته شده، جایی برای خودنمایی پیدا نمی کند. با این وجود با در نظر گرفتن تمامی نکات مثبت «دزدان دریایی! دسته ناجورها»، می توان آن را جذاب ترین و لذتبخش ترین فیلم در ژانر "دزدان دریایی" دانست که بعد از اولین قسمت سری فیلم های گور وِربینسکی که به ماجراهای کاپیتان جک اسپارو می پردازند، ساخته شده است.
دیدگاه ها
اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...