دیالوگ های بامزه، شوخی های تکراری

دوشنبه ۲۳ خرداد ۱۳۹۰ ساعت ۲۳:۰

  • نویسنده : پیتر هارتلاب
  • |
  • ترجمه : سارا ترابی
  • |
  • منبع : سانفرانسیکو کراونیکل

«ایگور» فیلم خانوادگی غیر متعارفی ست. یکی از همراهان شخصیت اصلی فیلم مغزی است که در یک شیشه غوطه ور است و یکی دیگر از آنها خرگوش لاغرِ مردنی ست که همیشه قصد خودکشی دارد. بچه ی کودکستانی شما ممکن است سئوال های پیچیده ای بعد از تماشای فیلم از شما بپرسد. اما طرح تاریک و بی رحمانه ی فیلم، مشکل این فیلم که بوسیله ی استودیوی انیمیشن سازی فرانسوی، سازنده ی «Rolie Polie Olie» ساخته شده، نیست. گروه فیلمنامه نویسان فیلم با چسباندن هر چیزی به طرح غیرعادی فیلم و پرکردنش با دیالوگ های اخلاقی و سوء تفاهم ها، ذکاوت و ویرانگری شان را برای نوشتن به هدر داده اند. (بهتر است یک آدم بی اهمیت خوب باشی تا یک شیطان زیرک) مثل شخصیت زن هیولای فرانکشتاین گونه ی فیلم در میانه ی فیلمنامه، قسمت هایی که با فیلمنامه متناسب نیستند.
در سبک وریتم «ایگور» بیشتر به نسخه ی کوتاه شده یی از انیمیشن های مخصوص بزرگسالان مثل «جشنواره انیمیشن اسپایک و مایک» یا «نمایش انیمیشن» ساخته ی مایک جاج شبیه است. جلوه های انیمیشنی کامپیوتری فیلم در مقایسه با ساخته های پیکسار و دریم ورکز بی رنگ و مرده به نظر می رسد و در طراحی شخصیت ها بیشتر به مُخرِب بودنشان توجه شده تا دوست داشتنی بودن آنها. شخصیت های فیلم را در یک فست فود مخصوص بچه ها قرار دهید تا همه اشتهایشان را از دست بدهند. اما فیلمنامه ی کریس مک کِنا بسیار زیرکانه نوشته شده، زمانی که به تمسخر فیلم های هیولایی عصر سیاه و سفید می پردازد در حالی که آنها را به خوبی در نشانه های فرهنگی امروزی تنیده است. وقتی یکی از شخصیت ها قرار است در معرض تلقین افکار و عقاید شیطانی واقع شود، در یک اتاق زندانی می شود و مجبوراست فیلم «درون استودیوی اکتور» را تماشا کند و سپس بیرون می آید تا به ماجراهای بزرگتر بپیوندد. اسکامپر، خرگوش و برین، مغز درون شیشه (با صدای استیو بوشمی و سین هایس) تقریبا از سه برابر نقش های برجسته ی کمدی انیمیشنی معمول بهتر هستند.
«ایگور» با یک گوژپشت آغاز می شود (با صدای جان کیوزاک) که مهارت و علاقه ی تبدیل شدن به یک دانشمند دیوانه را دارد ولی تمام کاری که رئیس نابخردش می گذارد او انجام دهد، روشن کردن کلید است. بعد از اینکه یک حادثه ی صنعتی وحشتناک رئیس اش را از ادامه ی کار محروم می کند، ایگور تلاش می کند تا یک زن غول پیکر به اسم اوا درست کند و جایزه ی علوم شیطانی را ببرد. البته هیچ چیز طبق برنامه پیش نمی رود و ایگور به مرور عاشق مخلوقش می شود. اینجا زمانی ست که فیلم به طور وحشتناکی مسیر اشتباهی را طی می کند. در زمانی که بسیاری از شوخی های بین شخصیت ها خلاقانه است، اتفاقات داستانی قابل پیش بینی می شوند و با سوءتفاهم عاشقانه ای شبیه فیلم «بچه کارات» و بیست فیلم مشابه دیگر کامل می شود. فیلم با سکانس اکشن بزرگی تمام می شود که ضعف های انیمیشنی فیلم را بیشتر نشان می دهد و به نظر می رسد که تا ابد ادامه خواهد یافت. «ایگور» یک فیلم 87 دقیقه ای ست ولی 110 دقیقه به نظر می رسد.

در یک نقد همه جانبه فیلم مستحق یک تحسین بزرگ است. موسیقی فیلم عالی است. با تنوع ریتمی از ریتم های قدیمی و کلاسیک گرفته تا بلوز، این تنها فیلمی ست که همه آن را به همراه تِراک موسیقی همراهش "بچه خواهش می کنم به خانه نیا" خواهند دید. (اگر بهشت وجود داشته باشد، وقتی به دروازه های مرمرینش رسیدید دوست دارید خداوند چه چیزی به شما بگوید؟ این فیلم پر از تصاویر وحشتناک، زبان ملایم و خشونت کارتونی ست).


منبع : فیلم نگاه
برای ثبت دیدگاه خود، اپتدا وارد وسایت شوید.

دیدگاه ها

اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...