همه آن چیزهایی که می خواهی درباره رینگ بوکس بدانی
- نویسنده : امبر ویلکینسون
- |
- ترجمه : سارا ترابی
فیلم
بر اساس داستان واقعی "ایرلندی" میکی وارد، بوکسورِ 67 کیلوگرمی ای است که
آرزو داشت تا جا پای برادر بزرگترش دیکی بگذارد. «مبارزه گر» ممکن است
خیلی دیرتر از تعداد زیاد فیلم هایی که درباره ی رینگ بوکس وجود دارد،
ساخته شده باشد، اما بیشتر از همه ی آنها به مشکلات تلخ و شخصی ای که
بوکسور حرفه ای میکی در فضای خانه و محله اش با آن روبروست نزدیک شده و این
امر فیلم را جذاب تر کرده.
مارک
والبرگ نقش میکیِ ساکت و خجالتی را بازی می کند، مردی که وقتی زیر ضربات
تا مرز باخت له می شود، هنوز هم مثل محمد علی سرحال به نظر می رسد. او
کاملا قطب متضاد برادر بزرگترش دیکی است، کسی که در محله سکونتشان لول و
ماساچوست به دلیل اینکه یک بار "شوگر ری" را به خاک انداخته، معروف است؛
اگرچه خیلی ها معتقدند که حریف او در آن لحظه فقط تعادلش به هم خورده. مدت
زیادی است که دیکی مبارزه نمی کند و حالا زمانش را صرف تمرین با برادر
کوچکترش میکی می کند، یا حداقل می توان گفت قسمتی از وقتش را زمانی که در
خانه های محلی مشغول مصرف مواد و الکل نیست، کنار برادرش می گذراند.
تازه این همه ی ماجرا نیست، میکی بایستی برنامه های تحمیلی مادر غرغرویش را هم تحمل کند، کسی که فکر می کند مدیریت غیر اصولی اش باعث به مقام رساندن میکی خواهد شد. در واقعیت کار او در رینگ بوکس می گذرد و او توان اینکه هیچ کدام از اعضای خانواده اش را از خود دور کند، ندارد؛ تا اینکه عشق زیبا و قاطع اش چارلین دختر فروشنده (اِمی آدامز) به او پیشنهاد می دهد که جای تمام اعضای خانواده را برایش پر کند.
تمام زیبایی «مبارز» به اجراهای خوبش بر می گردد. کریستین بیل (آنقدر وزن کم کرده که فقط شبحی از هیبتی که در «شوالیه تاریکی» و «رستگاری نابودگر« داشت برایش باقی مانده) واقعا خودش را در نقش دیکی رها کرده و بازی خوبش جفری راش را مطمئن کرده بود که در شب اهدای جوایز اسکار نتیجه ی پولی که خرج کرده را خواهد دید. او نقش هیولایی عصبی را بازی می کند، با این وجود بیل تمام تلاشش را کرده تا بسیار باورپذیر و به شکل شگفت انگیزی قابل همدردی باشد. ملیسا لِئو، در نقش مادر میکی آلیس، احمقانه بودن مزخرف شخصیت اش را کاریکاتورگونه با همراهی گروه خواهران میکی که هر کدامشان به اندازه ی خودش غیر قابل تحمل اند، به خوبی نشان داده. در میان همه ی اینها بازی والبرگ بسیار کم رنگ است، البته با توجه به شخصیت غیر نمایشی اش او بیشتر از این کاری نمی تواند انجام دهد.
علاوه بر این فیلمنامه بسیار دقیق و منسجم است و شوخی های زیادی به کار اضافه شده، چه حیف که فیلم دیوید او.راسِل چیزهایی را درباره ی فضای مبارزه ی واقعی در رینگ بوکس از قلم انداخته است. در حالیکه مبارزه مقابل چشمان خانواده ادامه می یابد و میکی با وجود ضربات سنگین کنار نمی کشد و تقریبا همیشه خونریزی دارد، شب به شب مبارزات اش بی مزه تر و بی روح تر می شود. کسانی که به دنبال تماشای زد و خورد بیشتری هستند، بهتر است «گاو خشمگین» و «کشتی گیر» را تماشا کنند، اما اگر به دنبال یک بوکس خانوادگی هستید، این فیلم بهترین است.
دیدگاه ها
اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...