یک دستمال یزدی پر از تخم مرغ های رنگی
- ترجمه : سارا ترابی
برای
نوشتن درباره ی یک فیلم (با تعداد زیاد شخصیت) تنها یکبار دیدن کافی نیست،
آن هم زمانی که کیفیت صدای بد سالن سینما هنگام برگزاری جشنواره بیشتر
دیالوگ ها را غیر قابل فهم می کند. با این وجود دوست داشتم تا شیرینی
تماشای فیلم را با شما قسمت کنم.
رضا میرکریمی در فیلم جدیدش پنج نسل را کنار هم قرار داده. البته همه را در فضایی بسیار سنتی دور هم جمع می کند. در خانه ی بسیار زیبایی که هنوز در باغچه و محوطه ی اطرافش درخت میوه و گل و سبزه پیدا می شود و خان دایی برای آبیاری باغچه ها آب پاش به دست می گیرد. جایی که بچه ها می توانند نخ به پای قورباغه ببندند و دنبال یکدیگر بدوند. نوجوان ها در کنار لب تاب و هدفون فرصت می کنند تا نگاه های عاشقانه رد و بدل کنند، بزرگ تر ها در مقابل اخم و سخت گیری پیرهای خانه حرمت ها را نمی شکنند.
فیلم، داستان دور هم جمع شدن یک خانواده است. دخترها، شوهرها و بچه هایشان برای برگزاری جشن عروسی دختر کوچک خانواده که قرار است با یک عقد تلفنی از ایران خارج شود. طراحی صحنه بی نظیر است، خانه ای که انگار از 60-70 سال پیش با تمام وسایل، آدم ها و دغدغه هایشان دست نخورده باقی مانده است تا به آن یک گوشی موبایل، یک لب تاب، یک تلویزیون با صفحه نمایش عریض و یک داماد تلفنی اضافه شود. البته ترکیب همه ی اینها با هم به خوبی شکل گرفته و باورپذیر است. موسیقی رویایی فیلم هم کاملا با صحنه ها هماهنگی دارد، در اکثر مواقع حضورش احساس نمی شود ولی بسیار تاثیرگذار است.
از نظر من تنها چیزی که جریان فیلم را در چند نقطه بر هم می زند، استفاده ی فیلمساز از قطعات دور کُند است. یک و یا دو قطعه ی کوتاه آن کافی و لذت بخش است، اما تکرار بیشتر آن با زمان طولانی اش به فضای واقعی فیلم آسیب رسانده. فیلم خود با وجود فضاسازی، حرکت دوربین، دیالوگ ها و بازی های بسیار خوبش به اندازه ی کافی شاعرانه و خاطره انگیز هست. کارگردان که با توجه به ساخته های قبلی اش انتظار می رفت دوربینش با احساس به شکار لحظه ها بپردازد، اینبار هم ناامیدتان نمی کند. دوربین هم قد بچه های کوچک می شود، به خلوت پیرمردها سرک می کشد و اسیر نگاه جوان ها می شود. شخصیت های فیلم از بچه های دوقلوی چندماهه گرفته تا عمه خانم که مدام به دنبال سمعکش می گردد، در جریان فیلم به خوبی به همه ی آنها پرداخته شده و البته بازی تک تک بازیگران فیلم در جای خود تحسین برانگیز است.
به هر حال فیلمی را تماشا خواهید کرد که اگر هم سن و سال من باشید، شما را به بیست و چند سال عقب تر، به کودکی می برد. به روزهایی که برای جمع کردن سکه زیر پای عروس و داماد می پریدیم و دلمان می خواست تا در تمام عکس ها حضور داشته باشیم.
دیدگاه ها
اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...