چگونه درمان باعث نجات سلطنت می شود

---

• نویسنده : ای. او. اسکات
• |
• ترجمه : لیلا رحمان ستایش
• |
• منبع : نیویورک تایمز

فیلم «سخنرانی پادشاه» در نگاه نخست شاید یک درام خشک با افت و خیرهای بسیار به نظر رسد اما یک فیلم بی نهایت رضایت بخش است که تنها منحصر به یک مقطع زمانی خاص نمی شود و هر چه بیشتر آن را ببینی لایه های تاریخی دراماتیک آن روشن تر می شود، بدون آنکه حتی تاریخ را تحریف یا قربانی کند. «سخنرانی پادشاه» یک فیلم بحث انگیز و چالش آور است که جنگ و جدال های درونی و برونی را نشان می دهد و زوایای وجودی افراد را بر ملا می سازد. حتی اگر داستان این فیلم به اواسط قرن بیستم و دوران خانواده سلطنتی انگلستان مربوط شود بازهم تغییری در مفهوم آن ایجاد نمی کند.

ارزش این فیلم فقط بخاطر کارگردانی اش توسط تام هوپر نیست بلکه عوامل متعددی نیز وجود دارند که باعث می شوند این اثر تا سالها همنچنان به عنوان یک اثر هنری عالی باقی بماند. چه بخواهید چه نخواهید این فیلم سرشار از اجراهای فوق العاده است  حال چه نقش آفرینی های کوتاه یا بلند. فیلم از سال 1925 آغاز می شود. مردی که می خواهد در جایگاه پادشاه جورج پنجم قرار گیرد (کالین فرث) در حال حاضر فقط پرنس آلبرت است. عنوان رسمی اش دوک یورک می باشد و از آن جایی که او اولین فرزند پسر جورج چهارم (مایکل گامبان) است به نظر می رسد که بتواند تاج پادشاهی را بر سر بگذارد چرا که در غیر این صورت به برادر بزرگترش پرنس ادوارد گای پیرس می رسد. یک زندگی فارغ از توجه به کاخ پادشاهی باکینگهام چیزی است که آلبرت و همسرش الیزابت (هلنا بونهام کارتر) به  دنبال آن هستند. آنها دوست ندارند پادشاه و ملکه شوند. یک موضوع دیگر هم هست و آن هم اینکه آلبرت بایستی به عنوان عضو یک خانواده سلطنتی در رادیو به ایراد نطق و سخنرانی بپردازد که این کار برایش بسیار دشوار است چرا که او لکنت زبان شدیدی دارد و نمی تواند به وضوح در میان جمع حرف بزند. این لکنت زبان در زندگی آلبرت بسیار تاثیر منفی داشته است و او بایستی سعی کند به هر نحو ممکن به عنوان پادشاه انگلستان در دوران جنگ جهانی دوم این عیب را برطرف نماید.

اگرچه فیلم «سخنرانی پادشاه» در اصل یک درام بوده و فاقد هرگونه احساس به نظر می رسد با این حال در فیلم شاهد لحظه های بسیار متأثری کننده و خارق العاده ای هستیم. هیچ کدام از لحظات کمیک فیلم نیز برون برنامه و بی هدف قرار نگرفته اند. فیلم «سخنرانی پادشاه» در بردارنده نکات مثبتی از زندگی و تلاش برای بهبود و چیره شدن بر غیر ممکن هاست. پادشاه جورج پنجم نماینده شخصیت مردمی است که بایستی بر تمامی موانع چه داخلی و خارجی چیره شوند و آنها را از سر راه خود بر دارند. «سخنرانی پادشاه» از آن جمله فیلم هایی است که بر چهره مخاطبان لبخند می نشاند و باعث می شود آنها با رضایت سالن سینما را ترک کنند.

ه ندرت در فیلم می توان بازی یا صحنه های تنظیم نشده را دید. کالین فرث بازی بسیار خوبی از خود نشان داده و بی شک یکی از نامزدهای اسکار امسال خواهد بود. او پیش از این نیز در  فیلم «ملکه» خوب درخشیده بود. او در این فیلم نقش مردی را دارد که در زیر پوسته خود پنهان مانده و تلاشی برای خارج شدن از این پیله نمی کند، اما با ورود پزشک او جفری راش زندگی اش دستخوش تحول می شود. راش اگر چه بسیار جدی و انعطاف ناپذیر به نظر می رسد اما در نهایت می بینیم که او تنها کسی است که می تواند بیماری لکنت زبان آلبرت را درمان کند و به عمق و درون منشأ این بیماری برسد. زن آلبرت نیز با تیزبینی و هوش ظریفانه ای که به کار می برد نقش مهمی در چیرگی او بر بیماری اش دارد. سایر بازیگران چون تیموتی اسپال در نقش ونیستون چرچیل نیز تا حد نسبتاً قابل قبول است. جنیفر اِلی نیز در جایگاه همسر لیونل بخشی دیگر از استعداد بازیگری اش را نشان داده و یادآور بازی خوبش در فیلم قبلی اش «غرور و تعصب» است.

صحنه آخر، که عنوان فیلم نیز از آن گرفته شده است، در بر دارنده نه تنها اوج قصه است بلکه تمامی صحنه های شاد و غمناک را به هم می آمیزد و به مخاطب عرضه می دارد. در واقع این صحنه به فرث و راش تعلق دارد. لحظه سخنرانی آلبرت تنظیم میکروفون، جمعیت حاضر، ترس و دشمنان همگی وجود دارند و آلبرت باید با غلبه کردن بر تمامی آنها به حرف بزند و لکنت نداشته باشد و به راستی که لحظه بسیار حیرت انگیزی است.

بسیاری از منتقدان فیلم «سخنرانی پادشاه» را فیلمی سالم و ارزشی دانسته اند. این فیلم فاقد هرگونه صحنه های خلاف وا نحرافی بد زبانی، خشونت است و در عین حال تمام فاکتورهای فیلم برتر را دارد. این فیلم با برخورداری از فیلمنامه بسیار منسجم و بازی های قوی توانسته نظر مخاطبان و منتقدان زیادی را به خود جلب کند و به یکی از شاهکارهای فیلم های سال جاری تبدیل شود.

منبع : فیلم نگاه