باشکوه اما توخالی
- نویسنده : تاد مک کارتی
- |
- ترجمه : خاطره آقائیان
- |
- منبع : ورایتی
«الیزابت:
عصر طلایی» در واقع نمونه کمتر طلایی قسمت 1998 و پیشین خود است، بدون
ایجاد هیچگونه حس سرزندگی در بیننده از تماشای نقش کیت بلانشت در ادامه
فیلم اول او که وی را به سوی ستاره شدن در سینما رهسپار نمود. از نظر
بسیاری از منتقدین این فیلم تنها از روی اجبار به نمایش وجه آسیب پذیر و
انسانی ملکه الیزابت پرداخته است. اما به همان اندازه که نسبت به فیلم کم
توجه بوده اند در تجلیل از موسیقی سنگین و پیوسته آن تا حد بسیار اغراق
آمیزی پیش رفته اند.
دیدگاههای انتقادآمیز بسیاری بر کم توجهی نسبت به قسمت های فراوانی از فیلم وجود دارد. اولین ایراد بر متن فیلمنامه وارد است. در مرکز داستان و با قرار دادن الیزابت در شرایط رویارویی با والتر رالی و علاقه مند شدنش به او و در پی آن ناکامی حاصل از این ارتباط علاوه بر اینکه به ملکه به چشم یک فرا انسان پرداخته نشده حتی از حد یک انسان معمولی هم کمتر انگاشته شده است. فیلمنامه نویسان این فیلم ویلیام نیکلسون و مایکل هیرتس- دومی برای اولین بار است که برای نگارش فیلمنامه ای دست به قلم می شود – نیز در بذله گویی های آب و تاب دارد و ظرافت های کلامی مورد انتظار در بهترین شرایط ناکام مانده اند، به گونه ای که همه آنها را فدای نکات قابل قبول سیاسی در طرح داستانی، تضادهای سیاه و سفید میان کاتولیک ها به عنوان آدم بدهای داستان و پروتستان ها به عنوان آدم خوب های فیلم و مطالعات انعطاف ناپذیر تاریخی نموده اند.
داستان فیلم در سال 1585 و در بیست و هفتمین سال سلطنت ملکه الیزابت می گذرد، اگر فیلمنامه از بیان آن اجتناب ورزیده است. در حالیکه ملکه باکره داستان 52 ساله است، کیت بلانشت چیزی نزدیک به 20 سال کوچکتر به نظر می رسد. در واقع بلانشت در نقش ملکه در سنی ست که هر زنی بچه می زاید و به اندازه تمام ندیمه های خود جذاب و گیراست و البته همه آنها در آن واحد نیز برای کسب رابطه عاشقانه با والتر رالی جسور و بی باک در تلاشند. والتر رالی کسی ست که ملکه را به پرداختن به داستانهای لشکرکشی به دنیای جدید ترغیب می کند، جائیکه بعدها پس از او آن را ویرجینیا می نامد و همواره از تقاضای ایجاد استقرار جدید انگلستان در آنجا حمایت به عمل می آورد.
حضور
رالی ملکه را گیج نموده است اما چیزی بیش از همه ذهن ملکه بی ریای داستان
را به خود مشغول کرده، در واقع وضعیت تهدیدآمیز کاتولیک هاست که توسط
عموزاده ملکه الیزابت، مری استیوارت (سامانتا مورتون) حمایت می شوند. از آن
سو شوهرخواهر پیشین الیزابت شاه فیلیپ دوم (جوردی مولا) است، کسی که با
قطع کردن بیش از نیمی از درختان اسپانیا و به منظور تهاجم به انگلستان قصد
ساختن ناوگان عظیمی را در سر می پروراند.
روی
هم رفته شرح وقایع داستان نگاه کوته بینانه ای نسبت به تاریخ دارند و
شتابزدگی در پیش رفتن از یک رویداد آشوبگرانه به سوی دیگر، در ایجاد فرصت
های لازم برای شرح جلوه های مهم این حوادث دچار کمبود هایی شده است.
اینجاست که هیچ دیدگاهی بیش از آنکه ملکه الیزابت هم یک انسان عادی و آسیب
پذیر است وجود ندارد و البته این اصلاً کفایت نمی کند.
و اما بلانشت برای این فیلم در حکم یک منجی ست به گونه ای که حتی زمانیکه در ایفای نقش اش حرفی می زند یا عملی انجام می دهد از نظر شما پذیرفته نیست یا مرتکب عملی می شود که به گمان شما نباید اینگونه رفتار می کرد نیز باز هم چشمگیر و شایان توجه است. شخصیت الیزابت نیز آنچنان جاندار و زنده است که برای توصیف آن نیازی به هیچگونه توصیف اضافی نیست. بهترین لحظات زمانی شکل گرفته اند که او در عین بی اعتنایی، بدون هیچ توجهی به رسومات ردیف شده از بالا به پایین و یا با بیان اشتیاقی معقول در حال اداره دربار داد و ستد با درباریان است. موی های ژولیده و پوشش کلایواوون در نقش رالی نیز نشان دهنده کمال نمایش های ماجرا جویانه هالیوود در دهه های 40 و 30 است. جفری راش هم به خوبی توانسته است به شخصیت اصلی نزدیک ترین مشاورملکه الیزابت، سر فرانسیس والسینگهام، نزدیک شود. کورنیش نیز نمونه خیلی خوبی از یک زیباروی درباری ست. در حالیکه مورتون زمانیکه با حالتی عصبی در انتظار شنیدن خبر کشته شدن الیزابت است، لحظه ای هولناک را سپری می کند و البته مادامیکه از نجات یافتن دختر عمویش آگاه می شود می داند که هم اکنون این خود اوست که بخاطر خیانتش در آستانه دستگیری است. تمام انتظارات امیدوارنه اش مبدل به بطلان و یاسی عاطفی می گردد. در این لحظه شما می توانید شاهد نفس های پایانی زندگی او باشید.
بیشتر
هزینه تولید فیلم صرف حوزه های طراحی لباس ، طراحی صحنه، گریم و آرایش
موها شده است و کمترین توجهای متوجه بخش موسیقی فیلم شده است که آنچنان
پیوسته اجرا می شوند که شنونده را به بدترین شیوه های امروزی آزار می دهد.
دیدگاه ها
اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...