لخته خون و ماهیچه مردانه، نه تراژدی و نه شعر
- نویسنده : ای. او. اسکات
- |
- ترجمه : احسان زیورعالم
- |
- منبع : نیویورک تایمز
اریک رابرتز نقش یک آدم شریر بخصوص پست را در «بی مصرف ها»، فیلم جدید سیلوستر استالونه بازی می کند. آقای رابرتز در نقش جیمز مونرو، یک عضو CIA مرتد ظاهر شده که سرنخی درباره دیکتاتوری دست نشانده در آمریکای جنوبی به نام گرازا (دیوید زایاس) را در دست دارد. نفر اول رژیم گرازا آنچنان ترسناک است که دختر خودش، ساندارا (گیزل اتیه) با وی مخالفت است. مونرو این نمایش خانوادگی را چندان مهم نمی داند و در توصیف آن عبارتی دو کلمه ای مفید و فوق العاده چند پهلوی ײشکسپیر بدײ به کار می برد که مرا تحت تاثیر قرار داد.
واقعا بهتر از هیچکدام از آثار شکسپیر نیست؟ البته این به معنای آن نیست که «بی مصرف ها» کاملا تا مرحله تراژدی یا شعر صعود می کند. به طور کلی، فیلم، که عنوانش با تیرگی «آنها بیارزش بودند» فیلمی جنگی ساخته جان فورد محصول 1945 با بازی جان وین و رابرت مونتگمری را به خاطر می آورد، ممکن بود به شکل مستعدتری به عنوان کوروساوای بد، پکین پای بد یا لئونه بد توصیف شود. که ممکن بود شیوه ای برای گفتن آن باشد که بهتر از استالونه متوسط است. نمیتوانم بگویم که کاملا بد نیست: فیلم اثر بدی نیست! اما نه کاملاً به شیوه ای بد.
استالونه نقش فردی به نام بارنی راس را بازی می کند- احتمالاً نام حقیقی اش نیست- که سردسته یک باند مزدور موتورسوار با بدن های تاتو شده معروف به بی مصرف هاست. آنها در روز به حمل و نقل مواد مخدر یا کالاهای قاچاق و غیرقانونی مشغولند ولو معمولاً برای یک دلیل شایسه یا حداقل قابل دفاع این کار باشند. در ابتدا آنها را زمانی می بینیم که سه گروگان تحویلی دزدان دریایی سومالی را در یک صحنه به قتل می رسانند که استاندارد والایی برای لخته خون و سر و صدا تنظیم می شود- چیزی که سریعاً بهتر خواهد شد. همچنین ما با شوخی بی مانند و خودمانی آشنا می کند که یکی از امضاهای فیلم است، همانند وقتی که اعضای گروه به سر آنکه چه کسی بزرگ ترین اسلحه یا سریع ترین کارد را داراست شوخی می کنند. و، از همه مهمتر، این پیش درآمد برای اکشن اصلی ردیفی از ستارگان سینمای اکشن را معرفی می کند، برخی در ابتدای کار، برخی با با آینده ای درخشان، برخی (همانند آقای استالونه) در جبهه مو سفید کرده ها.
ایوان دراگو را به یاد می آورید؟ روسی وحشتناک که به تازگی راکی بالبوآ را در «راکی 5» به قتل رساند. بله، او دلف لاندگرن بود، کسی که اکنون برای راکی بسیار شادمانه کار نمی کند (یعنی بارنی)، همراه با جت لی، جیسون
استاتم، تری کروز . مبارز فوقالعاده رندی کاچر. این پیرشدهترین کسالتی
است که شما احتمالاً خارج از استیک فروشی های شیکاگو خواهید دید، بیشتر هم
وجود دارد.
همانند
مردی که گفت این شکسپیر هست، عزیزم! میکی رورک نقش مردی بی ارزش نیمه
بازنشسته به نام تول را بازی می کند که اتاق تاتو را راه می اندازد و پیپ
درازی دود می کند، گفتگوهای سنگینی درباره طبیعت روح و عشق ورزیدن به یک زن
خوب با خودش دارد ولو اینکه به نظر نمی رسد کسی برای شنیدن حرف های او آن
اطراف باشد. کاریسما کارپنتر در نقش دوست خانم کاراکتر آقای استاتهام حضور
دارد، که او را به خاطر یک آدمکش خش رها کرده سات- فردی متوسط، یعنی،
برخلاف آقای استاتهام. و ساندرایی حضور دارد، البته، کسی که بارنی را به حرکت
دلیرانه تحریک می کند. آقای استالونه به اندازه کافی "مطالعاتی درباره
ادبیات امریکا اثر دی اچ لارنس " را برای دانستن نوع جنگجویی که هست،
خوانده است یا شاید به شکل اسمزی مجذوب شده است، از ناتی بومپوی جیمز
فنیمور کوپر، نزول کرده است، شکلی از پاکدامنی و نیز خشونت عادلانه است. و
مقدار زیادی از آن در فیلم وجود دارد. به عنوان یک فیلمساز، آقای استالونه
آن چیزی نیست که شما رقص طبیعی اکشن می نامید، اما سبک ناآماده اش توسل شبیه به گذشته معینی دارد. وی هنوز در فیلم های اکشن تجاری و رده B بازی می کند
بازی می کند که تحت عنوان فیلم های کنون (توپ) در دهه هشتاد و اوایل دهه
نود به منتها درجه شهرت رسیدند و هنوز سپاهی از اجراکنندگان برجسته به کار
می گمارد . بدلکاران را در خدمت تخیلاتش منفجر می کند که فرد پیر و پایداری
است که افراد بد مورد نیاز را به قتل می رساند. نمی توانید کاملاً بگویید
وی از لحاظ خوشاندامی مسن شده است، اما زیبایی و جذابیت مردانه هرگز بخشی
ویژگی های آقای استالونه نبوده است.
دیدگاه ها
اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...