یک فیلم ابرقهرمانی با ظاهری حماسی اما باطن یک پسربچه شرور و بدذات

جمعه ۶ تیر ۱۳۹۹ ساعت ۲۰:۱۰

  • نویسنده : تیم گریرسون
  • |
  • ترجمه : سارا ترابی
  • |
  • منبع : اسکرین دیلی

«آکوامن» یک فیلم ابرقهرمانی با ظاهری حماسی اما با باطن یک پسربچه بدذات و شرور است؛ ماجراجویی هایی سطحی و ناهمگون که با افتخار در لوکیشن های تکراری به تصویر کشیده شده اند و به هیچ وجه تاثیرگذاری لازم را ندارند. همانند ستاره ی اصلی مغرور فیلم یعنی جیسون موموآ، این آخرین محصول دی سی، دارای جذابیت های ظاهری زیادی است و هیچگاه در صفحه نمایش عریض، شوخی های بی مزه و ساختار مینی سریال گونه اش که در حد ملودرام های خانوادگی است، در طول 2 ساعت و نیم  زمان نمایش آن تمام نمی شوند. این فیلم ترکیبی از ضعف در لحن روایت و ماله کشی آن در حین شنا کردن است.



برادران وارنر ابتدا فیلم را در چین به اکران گذاشت و پس از فروش 92 میلیون دلاری آن در هفته ی اول اکران، انتظار داشت که با توجه به شکست تجاری «لیگ عدالت» (که آکوامن یکی از شخصیت های آن بود)، بتواند پادشاه آتلانتیس را به عنوان یک فرنچایز مستقل روی پرده های سینما، تحت مالکیت خود قرار دهد.

آرتور کاری با بازی جیسون موموآ پدرش یک انسان و مادرش آتلانا (نیکول کیدمن)، ملکه ی آتلانتیس است که به نظر می رسد در سنین جوانی پس از بازگشت اجباری به قلمرو اش مُرده باشد. آرتور به دلیل اصل و نسب انسانی اش توسط آتلانتیسی ها رانده شده است. آرتور، مِرا (امبر هرد) شاهزاده ی قلمروی زیبل را ملاقات می کند و مِرا از آرتور می خواهد تا به او برای پیدا کردن تریدنت (نیزه ی سه شاخه) که جایی روی زمین گمشده است، کمک کند تا بتواند به حکومت برادر ناتنی بی رحم خود یعنی «پادشاه اورم» (پاتریک ویلسون) پایان دهد. آرتور ابتدا درخواست او را رد می کند اما در نهایت می بیند که برای برقراری عدالت، راهی جز قبول کردن درخواست مِرا ندارد.



کارگردان جیمز وان که فیلم هایی مانند «احضار روح» و «خشمگین 7» در کارنامه دارد، «آکوامن» را تبدیل به یک کمیک فانتزی مانند «ایندیانا جونز» یا برخی از آثار شکسپیر کرده که در آن قهرمانی با استفاده از سرنخ های تاریخی و باستانی به دنبال شی ای بسیار ارزشمند (در اینجا تریدنت) است و همزمان یک نبرد نهایی برای رسیدن به تاج و تخت (زیر آب) رُخ می دهد. این فیلم مملو از رخدادها، کاراکترها و گره های داستانیِ در حال انفجار است و در همین حین وان و همکارانش از به تصویر کشیدن سرزمین های مختلف در زمین و دریا که آرتور و مِرا در حال سفر در آنها هستند، لذت می برند.

نکته جذاب و آرام بخش فیلم حضور بازیگران باتجربه ای مثل نیکول کیدمن و پاتریک ویلسون است - و ویلم دافو به نقش مربی خردمند آرتور جوان - که نقش ها و شخصیت های مقوایی و کاریکاتوری خود را با چنان جدیتی در مقابل پرده های آبی بازی کرده اند که باعث حیرت تماشاگران می شود. احتمالا آنها از میزان جدیت نقش هایشان خبر نداشته اند که این همه احساسات خرج این نقش های تک بُعدی و تخیلی کرده اند. البته این مساله تا حدودی برای فیلم یک امتیاز محسوب می شود بخصوص پس از بازی های فاجعه بار و ضعیف مجموعه بازیگران «بتمن در برابر سوپرمن» زاک اشنایدر. بخش عمده توجه و تمرکز سازندگان فیلم متوجه ساختن جهان زیر آب، پادشاهی آتلانتیس و به تصویر کشیدن آبزیان مختلف و رقابت پیچیده آنها بوده است تا شخصیت پردازی و بازی گرفتن مناسب از بازیگران فیلم.



در حالی که فیلم جیمز وان به سختی تلاش می کند تا سرگرم کننده و جذاب باشد اما در نهایت ترکیبی از فیلم های مشابه ای هست که پیش از این ساخته شده اند و البته بهتر و قانع کننده تر بوده اند. صحنه های نبرد گلادیاتوری در اعماق اقیانوس و یک داستان عاشقانه لوس و نه چندان جذاب در کنار مجموعه های از صحنه های اکشن، و تصاویری آشنا از کاخ های سلطنتی (این بار زیر آب) و برخی تصاویر خوش آب و رنگ در خدمت سفر آرتور قرار گرفته اند تا او سرنوشت بزرگ دریاها و خشکی ها را رقم بزند و صلح بزرگ را برقرار کند.

جیسون موموآ مردی است بلندبالا و رشید که انسان چندان شریفی به نظر نمی رسد و بابت کارهایش مثل «شوالیه تاریکی» دچار عذاب وجدان نمی شود. او یک آدونیسِ ریشو با موهای بلند است که جسورانه عمل می کند و نگاهی نافذ و ترسناک دارد، از نوشیدن آبجو احساس شادمانی می کند و عاشق خوشگذرانی و تفریح است. با این حال او چه مهربان باشد و چه نامهربان حضورش کمک زیادی به روند فیلم می کند و حضوری جادویی در طول فیلم دارد. در واقع تماشای او بر روی پرده سینما خالی از لطف نیست.



متاسفانه داستان «آکوامن» به اندازه ی کافی جذاب نیست، بخصوص این مساله در زمان همراهی آرتور و مِرا در طول سفر پرماجرایشان و پیشرفت رابطه عاطفی آنها بیشتر جلب توجه می کند. مخالفت های آنها با یکدیگر کاملا قابل پیش بینی است زیرا مِرا نمی تواند دنیای انسان ها را درک کند و این مسئله نیز تا حدودی فیلم را به حکایت یک ماهی بیرون از آب تبدیل کرده است. و با این که شیمی بازیکران با یکدیگر بسیار خوب است اما فیلمنامه ی نامتعادل و بی روح فیلم به آنها کمکی نمی کند.



پس از تماشای تعداد زیادی از فیلم های ابرقهرمانی ناراحت کننده از دی سی، «آکوامن» تا اندازه ای ضعف شخصیت پردازی قهرمانان آن فیلم ها را جبران می کند و قهرمانان کامیک بوکیِ ساخته و پرداخته تری را در دیدگان تماشاگران قرار می دهد. بعضی مواقع تکان دادن فرمول آشنای ساخت این فیلم ها در ظرف تنها نشان می دهد که چه مقدار از آن فرمول باقی مانده است. «آکوامن» تلاش خودش را کرده است اما نتوانسته از پس محدودیت ها برآید.

منبع : فیلم نگاه
برای ثبت دیدگاه خود، اپتدا وارد وسایت شوید.

دیدگاه ها

اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...