یک کلاسیک هالیوودی متعالی

پنج شنبه ۹ اسفند ۱۳۹۷ ساعت ۱۹:۳

  • نویسنده : اوون گلیبرمن
  • |
  • ترجمه : پیمان جوادی
  • |
  • منبع : ورایتی

نخستین تجربه کارگردانی برادلی کوپر تقریبا همه ی آن چیزی است که ما همیشه برای دیدن آن اشتیاق داریم، ولی به ندرت با آن رو به رو می شویم، یک فیلم هالیوودی متعالی. «ستاره ی متولد می شود» چهارمین بازسازی این قصه (با همین عنوان) در طول تاریخ سینما به شمار می رود. در حقیقت از زمان اکران اولین نسخه این روایت در سال 1932 تلاش های زیادی برای به تصویر کشیدن آثاری با این حال و هوا صورت گرفته است که اکثر آنها به ملودرام هایی سطحی مبدل شده و در آرشیوهای شخصی برخی سینما دوستان خاک می خورند. اما نسخه کوپر باظراف و خوش ساخت و جذاب است و در عین حال می تواند صمیمی، گرم و درخشان باشد. ماجراهای قصه در زمان حال اتفاق می افتد، ولی فضای به تصویر کشیده شده (از رابطه میان شخصیت ها تا اهمیت موسیقی راک) بیشتر آدم را یاد دهه ی هفتاد می اندازد.



برادلی کوپر در نقش جکسون مِین ظاهر شده است، یک ستاره موسیقی راک اندرول که به نظر می رسد به واسطه محبوبیت بیش از اندازه اش زندگی عالی و بی نقصی دارد، این در حالی است که جکسون هدف اصلی زندگی را گم کرده است. او زیاد می نوشد و نفس خود را مغلوب زیبایی های دنیوی می بیند. در سوی دیگر ماجرا، الی (لیدی گاگا) یک ستاره تازه وارد در دنیای موسیقی است که علاوه بر خوانندگی، استعداد زیادی در نوشتن ترانه های عاشقانه دارد. روزی جکسون به صورت کاملا اتفاقی الی را کشف کرده و او را به عنوان دستیار و همخوان استخدام می کند. الی به مرور شیفته ی جکسون می شود و به احتمال زیاد ادامه داستان را می توانید به راحتی حدس بزنید.



فراز و نشیب های رابطه جکسون و الی تقریبا اندوهی سطحی را ایجاد می کند که مفهوم اصلی دیگر نسخه های رسمی و غیررسمی این داستان هستند. نکته مهم اینجاست که برادلی کوپر موفق شده است یک درام عاشقانه رویاپردازانه را به اثری قابل احترام و غیرقابل تمسخر مبدل کند. کوپر که در نگارش فیلمنامه نیز نقش داشته و به همراه اریک راث و ویل فترز این مهم را به سرانجام رسانده است. عملکردی هوشمندانه که کوپر را با تمام پیچ و خم های داستانی که روایت می کند، آشنا کرده است. در وهله دوم کوپر در مقام کارگردان، کاملا دست بالا را گرفته است؛ به این معنی که او برای هر سکانس بالاترین سطح ریتم و ضرباهنگ ممکن را در نظر گرفته؛ او در نشان دادن جزئیات خساست به خرج نداده است. برای نمونه صحنه های کنسرت ها و اجراهای موسیقی به صورت کامل و با حوصله فیلمبرداری شده اند و زمان قابل توجهی را از فیلم را به خود اختصاص می دهند، از سویی با یک نگاه یا بهتر است بگوییم با روحیه ای شلخته تر از حد معمول بازسازی شده و از این رو ضرباهنگ و ریتم بسیار مناسبی دارند.



فیلم تقریبا در هر صحنه ای که به نمایش می گذارد مقدار مناسبی از داستانش را تعریف می کند و علاقه ای به پیچیده جلوه دادن داستان ساده ای ندارد که در حال بازگو کردن آن است. در کمال تعجب لیدی گاگا نیز جزو محسنات فیلم محسوب می شود؛ او دوست داشتنی، باورپذیر و تازه نفس است و می تواند آینده درخشانی را به عنوان یک بازیگر برای خود رقم بزند.



«ستاره ای متولد می شود» اثری از جنس آثار کلاسیک هالیوودی است که با رویکردی نوین و خلاقانه به نمایش می آید. این دومین تلاش هالیوود پس از «لالالند» (2016) محسوب می شود که با این هدف تولید می شود و همزمان مورد استقبال دو گروه منتقدان و تماشاگران قرار می گیرد. در حقیقت فانتزی ها در دنیای مدرن امروز دچار دگرگونی های قابل اعتنایی شده اند و به نظر می رسد هالیوود با قرار دادن کانسپت های قدیمی خود در قالبی جدید سعی در تکرار روزهای طلایی دوران کلاسیک دارد. هدفی که رسیدن به آن کاری بسیار دشوار به نظر می رسد ولی درخشش و کارآیی آثاری چون «ستاره ای متولد می شود» نشان از آن دارد که این خواسته ای غیرممکن نیست. با این استدلال شاید دلیل برکناری فیلمسازی چون کلینت ایستوود و ستاره ای همچون تام کروز از تهیه این اثر را دریابیم؛ دنیای فانتزی های عاشقانه لبه ی تیزی دارند که با یک قدم اشتباه ممکن است باعث نابودی پروژه ای پرهزینه شوند. بازگشت به منشا آن هم در دنیایی که بیشتر عواطف انسانی در تسخیر دنیای مجازی است شاید گام بلندی برای اصلاح و ترمیم این نقصان اجتماعی به شمار می آید.

منبع : فیلم نگاه
برای ثبت دیدگاه خود، اپتدا وارد وسایت شوید.

دیدگاه ها

پرنسس گیس بریده
  •  2
  • |
  •  6
  • |

    بازی لیدی گاگا در کمال تعجب عالی و شحصیتی که ارائه میده خیلی گرم و صمیمی و دوست داشتنی هست.

    جهان صدیق
    •  1
    • |
    •  0
    • |

      موسیقی و ترانه های فیلم عالی بودن اما خود فیلم در حد انتظارات نبود. انتظارم خیلی بیشتر از این بود.