یک فیلم نوآر ایرانی

دوشنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۶ ساعت ۲۲:۲


سهیل بیرقی، فیلمساز جوانی است که «من» نخستین تجربه کارگردانی او محسوب می شود. با مروری بر فیلم های کارگردانان جوان به نظر می رسد شاهد فیلم هایی از یک نسل هستیم که در آن تنوع زیادی دیده می شود؛ برخی فیلم ها خاص و تجربه گرا هستند و برخی هم مخاطب عام را هدف قرار می دهند. اما «من»، هم تجربه گراست هم مخاطب عام می تواند از تماشای آن لذت ببرد.



معتقدم این فیلم نوعی ادای دین به سینمای نوآر آمریکاست؛ با این تمایز که در فیلم «من» به جای قهرمان مردِ خلافکار و زیرک، یک زن به عنوان قهرمان حضور دارد. این زن یک خلافکار واقعی است و قدرتی خاص دارد و لیلا حاتمی این نقش را در مقایسه با دیگر نقش هایش بسیار متفاوت بازی می کند. تماشاگر که همیشه او را با بازی در نقش زنان مظلوم، حساس و شکننده می شناسد، این بار در نقش زنی قدرتمند، خلافکار و طغیانگر می بیند و البته حاتمی هم به خوبی از عهده آن برآمده است.

البته باید این را هم در نظر گرفت که بازیگر نقش اصلی فیلم «من» کاملاً حساب شده عمل می کند. او کاملاً ویژگی قهرمانان فیلم های نوآر را دارد؛ قهرمانی که با وجود زیرک بودن، در نهایت به خاطر احساسات و اعتمادی که به افراد می کند، ضربه می خورد. در فیلم «من»، نقش بهنوش بختیاری هم که همیشه در فیلم ها و سریال های طنز و کمدی دیده شده، بسیار متفاوت است و به نظر نوعی آشنازدایی در نقش او وجود دارد.



بیرقی توانسته در نخستین فیلم بلند داستانی خود به شکلی جسورانه تصویری تازه از نوع ارتباط آدم ها را به تماشاگر نشان دهد. «من» کاملاً شخصیت محور است و معتقدم بدون لیلا حاتمی نمی توانست فیلمی قابل قبول از آب درآید. با این حال فیلم مولفه های معمایی و پلیسی هم دارد که می توان به برخی بخش های آن ایراد وارد کرد. اگر گره های پلیسی عمیق تر نشان داده می شد، شاید می توانست برای تماشاگر توجیه پذیرتر باشد و توجه او را بیشتر به قهرمان فیلم جلب کند. با این حال، «من» بیرقی فیلم انتزاعی و دور از ذهن نیست و دیدن آن برای تماشاگران ایرانی لذت بخش خواهد بود.

منبع : فیلم نگاه
برای ثبت دیدگاه خود، اپتدا وارد وسایت شوید.

دیدگاه ها

اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...