ملاقات سلطان و رییس جمهور

سه شنبه ۲۶ دی ۱۳۹۶ ساعت ۱۴:۰


سینمای آمریکا در سوژه یابی به پختگی تحسین برانگیزی رسیده و بخصوص نگاهی دقیق و خریدارانه به شخصیت ها و رویدادهای واقعی دارد. دیدار الویس پریسلی (1977-1935) و ریچارد نیکسون، با این که یک بار دیگر در سال 1997 هم به فیلم تبدیل شده، («ملاقات الویس با نیکسون» ساخته آلن آرکوش) اما حالا به زحمت کسی آن را به یاد می آورد و متاسفانه فیلم جدیدِ مورد بحث هم درخور چنین حادثه ای نیست. «الویس و نیکسون» یک "بی مووی" از موضوع درجه یکش است، و حتی اگر ستاره ای چون کوین اسپیسی هم در نقش نیکسون بازی کرده باشد. ملاقات "سلطان راک اند رول" به عنوان یکی از مهم ترین چهره های فرهنگی تاثیرگذار فرهنگی قرن بیستم با رییس جمهور جنجالی آمریکا که نامش با رسوایی واترگیت و جنگ ویتنام گره خورده می توانست دستمایه ی فیلم ممتازی باشد که جدا از غنای جزییاتش از همین داستان، تصویری دقیق از یک دوران هم بدهد؛ مثلاً این که الویس ستاره ای است که برای رییس جمهورش یک هفت تیر هدیه می برد. حالا البته تنها کاری که این فیلم می کند، اندکی تغییر ذهنیت ما درباره ی دو شخصیت اصلی اش است، بدون این که تصویر متقاعدکننده ای از آنها باشد. در چنین فیلم هایی، شباهت بازیگرانی که نقش شخصیت های آشنای واقعی را بازی می کنند نقش درجه ی اول را در باورپذیری آنها دارد. حتی اگر کوین اسپیسی به جای نیکسون اندکی پذیرفتنی باشد (باید در گریم، روی دماغ او که مشخصه ی اصلی چهره ی نیکسون بود، کار می شد) انتخاب مایکل شانون برای ایفای نقش الویس پریسلی اصلاً باورپذیر نیست، بخصوص به دلیل چهره ی استخوانی و پوست زمخت صورتش، آن هم هنگامی که افزایش وزن پریسلی شروع شده بود و پوست صاف صورتش و گونه های برجسته از ویژگی های اصلی چهره ی او بود. از سوی دیگر او به عنوان یک چهره ی محبوب و مورد توجه قطعاً نمی توانسته به این راحتی در مکان های عمومی، آن جور که در فیلم می بینیم ظاهر شود.



اما از نگاهی دیگر، «الویس و نیکسون» تصویر متفاوتی از این دو شخصیت نشان می دهد، هرچند به شیوه ای ابتدایی. مثلاً حرف های الویس جلوی آینه یا خطاب به دوستش جری که مثلاً قرار است او را از ساحت ستارگی دور کند؛ بخصوص که اتفاق محوری فیلم زمانی افتاده که زندگی خانوادگی او دچار بحران شده و در واقع پریسلی پس از قهر از همسرش پرسیلا برای ملاقات با نیکسون رفت. ما که البته شناخت نزدیکی از از سلطان راک نداریم، اما این فیلم، او را آدم درونگرایی نشان می دهد که در عینِ ساکت بودن، اهل طنز است و بخصوص به نظر می رسد درخواستش از نیکسون (نشان مخصوص اف بی آی برای مبارزه با مواد مخدر) بیشتر از باب شوخی است، زیرا که هیچ شاهد و مدرکی وجود ندارد که ثابت کند او از این نشان استفاده کرده باشد، هرچند که چند ماه بعد، اف بی آی در نامه ای از او بابت تلاش هایش برای مبارزه با مواد مخدر تشکر کرد. با وجود تصویری که از چهره های مشهور موسیقی، بخصوص در آن زمان که مصرف مواد مخدر به تعبیری تبدیل به یک "جنبش اعتراضی اجتماعی" شده بود، این فیلم به ما می گوید که الویس نه تنها گرایش به مواد مخدر نداشته بلکه مایل بوده با آن به عنوان یک تهدید ملی، مبارزه کند. او البته سرانجام به دلیل استفاده ی بی رویه ی داروهای ضدافسردگی در 42 سالگی درگذشت. از سوی دیگر، نیکسون به عنوان رییس جمهوری که کم ترین میزان محبوبیت را داشته، اینجا شخصیت خوش مشربی است که با این ملاقات سعی می کند تصویر عبوسش را میان کودکان و نوجوانان ترمیم کند. او حتی با گرفتن امضا از الویس برای دخترش می کوشد خلاهای خانوادگی را هم پر کند.



اما به نظرم جذاب ترین بخش و شخصیت فیلم، جری شیلینگ دوست و همکار جوان پریسلی است که در اجری کنسرت ها و برنامه های موسیقی اش به او کمک می کرده و این بار هم با الویس همراه می شود تا در ملاقات با نیکسون (که مسیر همواری نداشته)، او را همراهی کند. او جوانی سمپاتیک است که رابطه اش با نامزدش، به دلیل همکاری با الویس دچار خطر شده و سرانجام هم عشق را بر وظیفه ترجیح می دهد و خودش را به نامزدش می رساند. از سوی دیگر الویس در ارتباط با او هم یکی دیگر از خصلت های مثبتش را نشان می دهد و ضمن درک عشق او، خانه ای به عنوان هدیه ازدواج شان برای آنها می خرد که این زوج هنوز در آن زندگی می کنند. ای کاش فیلم اعتنای بیشتری به او می کرد و اصلاً فیلم با محوریت جری و از زاویه ی نگاه او روایت می شد.

منبع : فیلم نگاه
برای ثبت دیدگاه خود، اپتدا وارد وسایت شوید.

دیدگاه ها

پرنسس گیس بریده
  •  3
  • |
  •  6
  • |

    یک B - Movie جمع و جورِ خوش ساخت و آبرومندانه با بازی های خیلی خوب. یک روایت عجیب و اما جذاب از زندگی الویس بزرگ.

    بردیا زمانی
    •  3
    • |
    •  10
    • |

      تقابل شانون و اسپیسی در لباس الویس و نیکسون فوق العاده جذاب و تماشایی هست.

      پیمان طهماسبی
      •  3
      • |
      •  24
      • |

        درسته که دو بازیگر اصلی فیلم شباهت چندانی به کاراکترهاشون ندارن اما بازی های این فوق العاده و محسورکننده ست.