همان فرمول قدیمی، بدون غافلگیری

---

• نویسنده : کریس وِب
• |
• ترجمه : احسان زیورعالم

نورا (جنا دیوان) تمرین می کند تا در رشته رقص وارد مدرسه هنر استثنایی مریلند شود. از آن سو، تایلر (چانینگ تاتوم، مدل سابق) پسری یاغی است، پس از ورود غیرمجاز و رفتار خشونت آمیز، مجبور به انجام خدمات اجتماعی در مدرسه می شود. نورا به شکل کلاسیک در باله و رقص معاصر آموزش دیده است. تایلور توانایی رقص بریک دارد، گویی برای او فردایی وجود ندارد چرا که در طول رقص هایش بی مقدمه بدنش را رها می کند و خیلی خونسرد به نظر می آید. نورا نیاز به شریک رقص دارد و خط داستانی پایه معمولی ”پسره دختر رو می قاپه“ای در کار هست، با دختر به هم می زند، مشتاق می شود، می روند تا برقصند، قرار نیست برقصند... در برابر عموم به یکدیگر حس خوبی می دهند. و سرانجام بوسه، بوسه ی سرنوشت.

طرح و ساختار اصلی همان فرمولی است که در هر فیلم رقص مدرنی به کار می رود و «استپ آپ» هیچ غافلگیری ندارد؛ ولی برای یک تکه لذت بخش از این کیک ویژه، بدتر از حد متوسطی موجود نیست. تدوین یا کارگردانی خوش نمایی ندارد و بازی گیج و منگ فیلم را برجسته می کند؛ همانند «شهرت» (آلن پارکر-1980)، «رقص کثیف» (1987) یا «فلاش دنس» (1983)، لیکن کاملاً حول سطحش شایسته است و البته چند صحنه رقص خوب و تماشایی دارد.

باله ی کلاسیکِ فیلم بسیار شق و رق، هندسی، نسبتاً از لحاظ احساسی نارسا و به شیوه ای دقیق اجرا شده است. رقص بریک، با استفاده از ارتفاع های متفاوت، باز و بسته کردن حرکت سیال برای بیان احساس و خلاص شدن از دست ضرب بیشتری همچون جاز، مقابل طبیعتش است. مخلوط از این دو ترکیبی جذاب و انفجاری می دهد. نورا در می یابد رقص همیشگی اش با سبک تایلر بهتر می شود، در حالی که رقص نورا چیزی جز سقوط در ژست و کنترل برای تایلر ندارد.

یک موسیقی متن هیپ هاپ خوب این لذت از مخالفت ها، اضافه کردن ویولن به ضرب های محشرتر را بیشتر می کند. یک فیلم فراموش شدنی؛ لیکن برای طرفداران رقص و نوجوانان و آنهایی که دنبال فیلم سهل الوصولی هستند، ارزش دیدن دارد.

منبع : فیلم نگاه