فراموش نشدنی؛ لیکن برای طرفداران رقص!

سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۴ ساعت ۱:۸


قاضی های دادگاه در فیلم ها امنیت می آوردند. چندی پیش نوجوانی ژیمیناستیک کار در فیلم «بچسبان» (جسیکا بندینگِر-2006) پس از اقدامی بزهکارانه محکوم به انتخاب زندان یا بازگشت به دوره ی آموزش ورزشی شد و اخیراً یک استاد رقص در فیلم «سبقت بگیر» (لیز فریدلاندِلر-2006)، در یک سالن رقص به بچه ها رقص تانگو آموزش داد.

تایلِر (چانینگ تاتوم، در 26 سالگی هنوز در نقش بچه دبیرستانی ها بازی می کند)، و برادران همخانه اش، مکِ سیه چرده و قدبلند (دامین رادکلیف) و اسکینی جوان (دوشاون واشینگتن)، دزدکی وارد مدرسه هنرِ مریلند می شوند و جای بچه پولدارها را درب و داغان می کنند. پلیس تایلر را دستگیر می کند، که محکوم به 400 ساعت کار خدمات عمومی می شود. پس از درگیری با مدیر مدرسه (راشل گریفیث) تایلر مجبور به کار سرایداری می شود. نورا (جنا داون) به شریکی نیاز دارد تا روال نمایشش را تمرین کند، نمایشی که نقشی تعیین کننده در سرنوشت و آینده اش دارد.

آیا تایلر از روی بی میلی و از سر خودخواهی برای یافتن عشق و جلب احترام رفقایش به او کمک خواهد کرد؟ آیا او از مرزهای طبقاتی عبور خواهد کرد؟ یا آیا تقدیرش بر این است برای همیشه یک ترول پنجولی با سردردی بدجور باقی بماند؟ هیچ جایزه ای برای حدس نتیجه این فیلمنامه ی کلیشه ای وجود ندارد. در واقع، در طول فیلم به ندرت لحظه ای وجود دارد که متوسل به کلیشه ها، فرمول ها یا شخصیت های دستمالی شده، و منع روال رقص یک قطعه نمایشی نشده باشد که البته در نوع خودش می توانست خیلی خوب باشد. با همه ی این احوال «استپ آپ» تنها نصفِ ستاره از پنج ستاره را دریافت می کند.

طراح رقص سابق و کارگردانِ فعلی، آن فلچر هنوز در حال آموختن است و هر چیزی را در فیلمش به کار برده تا در نهایت فیلمش را ساخته باشد. فیلم «استپ آپ» یادآور فیلم «تهیه کنندگان» (2005) در سکانس های استوری بورد شده است و هیچ چیزی برای ارائه ی آشفتگی شخصیت های اصلی اثرش ندارد. هر کسی در اولین کارش به عنوان کارگردان زمان بندی هوشمندانه و تدوین پاول و پرسبرگر در فیلم «کفش قرمز» (1948)، با آن آهنگ خیالی رقص، بیان به واسطه رنگ، حرکت و ویژگی های جسمانی را آرزو می کند. فلچر، همانند «تیم آمریکا: پلیس دنیا» (2004)، به یک تدوین مجدد نیازمند و حذف یک سری صحنه های اضافی  نیاز دارد و این که هر دو آثاری هستند که به درد لای جرز می خورند.

فیلم فلچر با داستانی ضعیف و بی رمق تحلیل می رود، اما داستان های فرعی شیرین و جذاب آن هوش از سر تماشاگران نوجوان می پرانند. دو رومانس احساسی، تراژدی قابل لمس آن و تقسیم کلاس – شهادت خنده دار اعضای OTT، با میان برشان از فقر و ثروت – و آزمایش وفاداری به این دو رقاص مطرح برای بازی کردن، قابل توجه است.

از سوی دیگر، فیلم از برخی جهات و از جمله از لحاظ فنی خوب به نظر می آید. مایکل سریسینِ فیلمبردار («هری پاتر و زندانی آزکابان»- 2004) به خوبی از لنز استفاده می کند و فیلم را برای تماشا سهل و ساده می سازد. همچنین چانینگ تاتوم با آن آرواره تنظیم شده با گونیا، به همان اندازه هوایی است که تکه های سینمایی هستند و شبیه عضوی در جلیقه ی تنگ و شلوار بگی است، که با آن کلاه بیسبالِ برعکس و خنده های نخودی وانیلا آیس را الهام می بخشد. صحنه های که در آن تاتوم سعی بر نشان دادن فقدان مهارت رقص به ماست، به شکل دردآوری باورنکردنی و یادآور صحنه های کمدی آموزش در «نقاب زورو» (1998) است.

«استپ آپ» فیلمنامه ی کم مایه و کم رمقی دارد، الهام بدون آشفتگی، درگیری های دوره جوانی در ملایم ترین نوع اش، با تنها کمی نورهای هیجان انگیز و کمترین هوش و فراست تنها یادآور «رقص کثیف» (1987) است و نه بیشتر.
منبع : فیلم نگاه
برای ثبت دیدگاه خود، اپتدا وارد وسایت شوید.

دیدگاه ها

امیر حقانی
  •  10
  • |
  •  17
  • |

    فیلم شاهکاری نیست اما بد هم نیست.

    بردیا زمانی
    •  9
    • |
    •  22
    • |

      مثل این که واقعا هم برای طرفداران رقص فراموش ناشدنی بوده وگرنه این همه دنباله براش ساخته نمیشد.